Imam Ahmad : 18606

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ عَنْ عَطِيَّةَ الْقُرَظِيِّ قَالَ عُرِضْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ قُرَيْظَةَ فَشَكُّوا فِيَّ فَأَمَرَ بِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَنْظُرُوا إِلَيَّ هَلْ أَنْبَتُّ بَعْدُ فَنَظَرُوا فَلَمْ يَجِدُونِي أَنْبَتُّ فَخَلَّى عَنِّي وَأَلْحَقَنِي بِالسَّبْيِ

اسان کي [حُصِيم] ٻڌايو آهي [عبد الملڪ بن عمري] عطيه القرَضِي کان، هن چيو ته: 'منهنجو مقابلو رسول الله صلي الله عليه وسلم سان قريظه جي ڏينهن ٿيو، ۽ انهن - دوستن - مون تي شڪ ڪيو ته مان بلوغت کي پهتو آهيان يا نه - تنهن ڪري رسول الله صلي الله عليه وسلم انهن کي حڪم ڏنو ته منهنجي جسم کي ڏسو ته ڏسو ته منهنجا ناف جا وار وڌيا آهن يا نه. انهن ان کي ڏٺو، پر منهنجا ناف جا وار اڃا نه وڌيا هئا. آخرڪار انهن مون کي ڇڏي ڏنو ۽ مون کي ننڍڙن ٻارن سان گڏ ڪيو.'