Imam Ahmad : 18602

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ أَخْبَرَنَا الْهَجَرِيُّ قَالَ خَرَجْتُ فِي جِنَازَةِ بِنْتِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى وَهُوَ عَلَى بَغْلَةٍ لَهُ حَوَّاءَ يَعْنِي سَوْدَاءَ قَالَ فَجَعَلَ النِّسَاءُ يَقُلْنَ لِقَائِدِهِ قَدِّمْهُ أَمَامَ الْجِنَازَةِ فَفَعَلَ قَالَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ لَهُ أَيْنَ الْجِنَازَةُ قَالَ فَقَالَ خَلْفَكَ قَالَ فَفَعَلَ ذَلِكَ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ قَالَ أَلَمْ أَنْهَكَ أَنْ تُقَدِّمَنِي أَمَامَ الْجِنَازَةِ قَالَ فَسَمِعَ امْرَأَةً تَلْتَدِمُ وَقَالَ مَرَّةً تَرْثِي فَقَالَ مَهْ أَلَمْ أَنْهَكُنَّ عَنْ هَذَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَنْهَى عَنْ الْمَرَاثِي لِتُفِضْ إِحْدَاكُنَّ مِنْ عَبْرَتِهَا مَا شَاءَتْ فَلَمَّا وُضِعَتْ الْجِنَازَةُ تَقَدَّمَ فَكَبَّرَ عَلَيْهَا أَرْبَعَ تَكْبِيرَاتٍ ثُمَّ قَامَ هُنَيْهَةً فَسَبَّحَ بِهِ بَعْضُ الْقَوْمِ فَانْفَتَلَ فَقَالَ أَكُنْتُمْ تَرَوْنَ أَنِّي أُكَبِّرُ الْخَامِسَةَ قَالُوا نَعَمْ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا كَبَّرَ الرَّابِعَةَ قَامَ هُنَيَّةً فَلَمَّا وُضِعَتْ الْجِنَازَةُ جَلَسَ وَجَلَسْنَا إِلَيْهِ فَسُئِلَ عَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الْأَهْلِيَّةِ فَقَالَ تَلَقَّانَا يَوْمَ خَيْبَرَ حُمُرٌ أَهْلِيَّةٌ خَارِجًا مِنْ الْقَرْيَةِ فَوَقَعَ النَّاسُ فِيهَا فَذَبَحُوهَا فَإِنَّ الْقُدُورَ لَتَغْلِي بِبَعْضِهَا إِذْ نَادَى مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَهْرِيقُوهَا فَأَهْرَقْنَاهَا وَرَأَيْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى مِطْرَفًا مِنْ خَزٍّ أَخْضَرَ

Al à dit [Ali bin Ashim] al à dit [Al Hajari] al à dit; O jessì a compagnâ il cuarp de fie di Abdullah bin Abu Aufa, che in chel timp e jere sul so Bighal neri. Dopo lis feminis a diserin al lôr leader: ‘Invitâlu a cjaminâ denant dal cuarp’. Duncje il leader lu fasè. Il naradôr al disè; alore o ai sintût [Ibn Abu Aufa] dî; ‘Dulà che al è il cuarp? ’ al rispuindè, ‘Daûr di te’. Al fasè chest une o dôs voltis, daspò al disè; — No ti ai proibît di cjapâ la mê posizion denant dal cadavar? ’ alore al sintû une femine che si bative il pet. -Une volte Al Hajari al diseve; -sintût une femine- che e lamentave. - cussì al disè; “Eh. ., no ti ai proibît di fâ chest? Di fat, il Rasulullah al à proibît Al Maratsi - lamentâ il difunt -. Lassâ che ognidun di voi al fermi di lamentâ il plui pussibil’. Dopo che il cuarp al jere stât metût, al vignì indenant e al fasè il takbir - la preiere funerâl - cuatri takbirs, daspò al restà in pins par un moment fin che cualchidun de congregazion al fasè il tashbih. Cuant che al veve finît, al si voltà e al domandà: ‘O viodevi che o ai dit takbir cinc voltis? ’ a àn rispuindût, ‘Sì’. Abdullah bin Abu Aufa al à dit; “Invezit, dopo che il Rasulullah al veve fat il cuart takbir, al restà in pins par un moment. E cuant che il cuarp al fo metût, o si jerin sierâts cun lui’. Po dopo i fo domandât de cjar Himar domade, cussì al rispuindè: ‘In timp de vuere di Khaibar, o vin domade Himar fûr des zonis rurâls, e la int in chel timp la voleve cussì e la cusinave. Cuant che lis vâs a jerin daûr a bolî, di colp il messazîr dal Rasulullah al urlà: ‘Sburtâ la pôle’. Al fin o lu vin sburtât fûr’. -Al Hajari- Al à dit; O ai viodût Abdullah bin Abu Aufa che al veve metût sù une stofe brodade cun lane verde e sede.