Imam Ahmad : 18578

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّا أَهْلُ صَيْدٍ فَقَالَ إِذَا رَمَى أَحَدُكُمْ بِسَهْمِهِ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ تَعَالَى فَإِنْ قَتَلَ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ وَقَعَ فِي مَاءٍ فَوَجَدَهُ مَيْتًا فَلَا يَأْكُلْهُ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي لَعَلَّ الْمَاءَ قَتَلَهُ فَإِنْ وَجَدَ سَهْمَهُ فِي صَيْدٍ بَعْدَ يَوْمٍ أَوْ اثْنَيْنِ وَلَمْ يَجِدْ فِيهِ أَثَرًا غَيْرَ سَهْمِهِ فَإِنْ شَاءَ فَلْيَأْكُلْهُ قَالَ وَإِذَا أَرْسَلَ عَلَيْهِ كَلْبَهُ فَلْيَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنْ أَدْرَكَهُ قَدْ قَتَلَهُ فَلْيَأْكُلْ وَإِنْ أَكَلَ مِنْهُ فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ إِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ وَلَمْ يُمْسِكْ عَلَيْهِ وَإِنْ أَرْسَلَ كَلْبَهُ فَخَالَطَ كِلَابًا لَمْ يَذْكُرْ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا فَلَا يَأْكُلْ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي أَيُّهَا قَتَلَهُ حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ حُذَيْفَةَ أَنَّ رَجُلًا قَالَ قُلْتُ أَسْأَلُ عَنْ حَدِيثِ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ وَأَنَا فِي نَاحِيَةِ الْكُوفَةِ أَفَلَا أَكُونُ أَنَا الَّذِي أَسْمَعُهُ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ أَتَعْرِفُنِي قَالَ نَعَمْ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ أَلَسْتَ رَكُوسِيًّا قُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَرْأَسُ قَوْمَكَ فَقُلْتُ بَلَى قَالَ أَوَلَسْتَ تَأْخُذُ الْمِرْبَاعَ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ ذَاكَ لَا يَحِلُّ لَكَ فِي دِينِكِ قَالَ فَتَوَاضَعَتْ مِنِّي نَفْسِي فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

اسان کي [حسين بن محمد] ٻڌايو آهي اسان کي [جرير] يعني ابن حازم، [عاشم بن احوال] کان، [عامر] کان، [عدي بن حاتم] کان، هن چيو ته مون چيو: 'اي نبي الله، اسان شڪاري آهيون'. تنهن ڪري هن چيو ته: 'جڏهن توهان مان ڪو پنهنجو ڀِلو اڇلائي ته ان کي الله جو نالو وٺڻ گهرجي. جيڪڏهن سندس شڪار ماريو وڃي ته هو ان کي کائيندو. ۽ جيڪڏهن هو پاڻيءَ ۾ ڪري پوي ۽ ان کي مئل ڏسي ته ان کي نه کائڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته هو نٿو ڄاڻي ته هو ٻڏڻ سان مري سگهي ٿو. ۽ جيڪڏهن هو هڪ يا ٻن ڏينهن کان پوءِ شڪار جي جانور ۾ پنهنجو ڀِلو ڳولي ۽ نيزو نشان کان سواءِ ٻيو ڪو نشان نه هجي ته جيڪڏهن هو چاهي ته ان کي کائي سگهي ٿو.' هن اهو به چيو ته: 'جيڪڏهن هو پنهنجي ڪتي کي شڪار لاءِ ڇڏي ڏئي ته ان کي الله جو نالو وٺڻ گهرجي. ۽ جڏهن هو ان کي ماريل ڏسي ته ان کي کائڻ گهرجي.' پر جيڪڏهن ڪتو ان مان ڪجهه کائي ٿو - شڪار - ته پوءِ ان کي نه کائو، ڇاڪاڻ ته هو صرف پنهنجي لاءِ شڪار ڪندو آهي ۽ ان لاءِ نه. پوءِ، جڏهن هو پنهنجي ڪتي کي ڇڏي ڏئي ٿو ۽ ان کي ٻين ڪتن سان ملائي ٿو جن تي الله جو نالو نه پڙهيو ويو آهي، ته پوءِ هن کي اهو نه کائڻ گهرجي. ڇاڪاڻ ته هن کي خبر نه هئي ته ڪهڙي ڪتي هن کي ماريو آهي. حسن اسان کي جرير محمد بن ابو عبيده بن خديفه کان ٻڌايو آهي ته هڪ ماڻهو چيو؛ مون چيو؛ مون عدي بن حاتم جي حديث بابت پڇيو، جڏهن مان ڪوفه جي آخر ۾ هوس، ڇا مون ان کان سڌو سنئون نه ٻڌو؟ . آخرڪار مان هن وٽ ويس، ۽ مون چيو؛ 'ڇا توهان مون کي سڃاڻو ٿا؟' هن جواب ڏنو، 'ها'. تنهنڪري هن حديث جو ذڪر ڪيو. ۽ ان ۾ هن پڇيو، 'ڇا توهان رڪوسي نه آهيو - عيسائيت ۽ يهوديت جي مخلوط مذهب جو پيروڪار -؟' مون جواب ڏنو، 'ها، اهو صحيح آهي'. هن ٻيهر پڇيو؛ 'ڇا توهان پنهنجي قوم جا اڳواڻ نه آهيو؟' مون جواب ڏنو، 'ها، اهو صحيح آهي'. هن ٻيهر پڇيو؛ 'ڇا توهان عام طور تي المربا - غنيمه جي دولت جو چوٿون حصو - نه وٺندا هئا؟' مون جواب ڏنو، 'ها، اهو صحيح آهي'. هن چيو؛ 'اهو توهان جي مذهب ۾ توهان لاءِ جائز ناهي'. تنهنڪري منهنجو دل ٻڏي ويو. هن حديث جو به ذڪر ڪيو.