Wahai sekalian manusian, ucapkanlah, LAA ILAAHA ILLALLAH, niscaya kalian akan selamat

Imam Ahmad : 18234

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ رَبِيعَةُ بْنُ عَبَّادٍ مِنْ بَنِي الدِّيلِ وَكَانَ جَاهِلِيًّا قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي سُوقِ ذِي الْمَجَازِ وَهُوَ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا وَالنَّاسُ مُجْتَمِعُونَ عَلَيْهِ وَوَرَاءَهُ رَجُلٌ وَضِيءُ الْوَجْهِ أَحْوَلُ ذُو غَدِيرَتَيْنِ يَقُولُ إِنَّهُ صَابِئٌ كَاذِبٌ يَتْبَعُهُ حَيْثُ ذَهَبَ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَذَكَرُوا لِي نَسَبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالُوا لِي هَذَا عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍ حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبَّادٍ الدُّؤَلِيِّ وَكَانَ جَاهِلِيًّا فَأَسْلَمَ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ يَذْكُرُ النُّبُوَّةَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الَّذِي يُكَذِّبُهُ قَالُوا هَذَا عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍ قَالَ أَبُو الزِّنَادِ فَقُلْتُ لِرَبِيعَةَ بْنِ عَبَّادٍ إِنَّكَ يَوْمَئِذٍ كُنْتَ صَغِيرًا قَالَ لَا وَاللَّهِ إِنِّي يَوْمَئِذٍ لَأَعْقِلُ أَنِّي لَأَزْفِرُ الْقِرْبَةَ يَعْنِي أَحْمِلُهَا

আমাক কৈছে [ইব্ৰাহিম বিন আবুল আব্বাছ] আমাক [আব্দুৰ ৰহমান বিন আবুজ জিনাদ] [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল, মোক এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে কৈছে যাক সাধাৰণতে বানি আদ দিলৰ পৰা [ৰবিয়া বিন আব্বদ] বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁ এজন ব্যক্তি যিয়ে অজ্ঞানতাৰ সময় অনুভৱ কৰিছে, তেওঁ কয়; মই যেতিয়া জাহিলিয়াত আছিলো, তেতিয়া মই এবাৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক জুল মাজাজৰ বজাৰত দেখিছিলো। সেই সময়ত তেওঁ ক’লে: ‘হে মানুহবোৰ, কোৱা, ‘লা ইলাহা ইল্লাহ, তোমালোক নিশ্চয় পৰিত্ৰাণ পাবা’। গতিকে মানুহবোৰ তেওঁৰ চাৰিওফালে গোট খালে, আনহাতে তেওঁৰ পিছফালে এজন সুদৰ্শন মুখ, কুটিল চকু আৰু চুলি দুটা ভাগত গুজি থোৱা মানুহ এজন আছিল। মানুহজনে ক’লে, ‘তেওঁ ধৰ্মভ্ৰষ্ট - তেওঁ নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ধৰ্ম এৰি থৈ গ’ল - আৰু মিছলীয়া’। মানুহজনে য’তেই যায় তাতেই সদায় তেওঁৰ পিছে পিছে গৈছিল। গতিকে মই সুধিলোঁ যে মানুহজন কোন, আৰু তেওঁলোকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ বাৰ্তা অনুসৰণ কৰি ক’লে, ‘এই মানুহজন তেওঁলোকৰ ককাক অৰ্থাৎ আবু লাহাব। আমাক [চুৰাইজ] কোৱা হৈছে যে আমাক [ইবনু আবু জিনাদ] [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [ৰবিয়া বিন আব্বাদ আদ ডু‘আলি]ৰ পৰা কোৱা হৈছে যে তেওঁ এজন ব্যক্তি আছিল যিয়ে অজ্ঞানৰ সময় অনুভৱ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ইছলাম আকোৱালি লৈছিল। তেওঁ ক’লে; মই এবাৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক দেখিছিলো, তাৰ পিছত তেওঁ হাদীছৰ কথাও উল্লেখ কৰিছিল। ৰবিয়াই ক’লে; মই সুধিলোঁ, এইজন কোন? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘তেওঁ হৈছে মহম্মদ বিন আব্দুল্লাহ বিন আব্দুল মুত্তলিব’। তেওঁ নবীত্বৰ কথাও উল্লেখ কৰিছিল। তাৰ পাছত আকৌ সুধিলোঁ, ‘সদায় অস্বীকাৰ কৰা এইজন কোন? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, ‘এই ব্যক্তিজন তেওঁৰ ককাক, অৰ্থাৎ আবু লাহাব’। আবু জিনাদে ক’লে; মই ৰবিয়াহ বিন আব্বাদক ক’লোঁ, ‘সঁচাকৈয়ে সেইদিনা তুমি এতিয়াও সৰু আছিলা’। তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘নাই, আল্লাহৰ কচম। সেইদিনা মই যৌৱনকালত উপনীত হ’লোঁ। আচলতে মই কিৰবাহ -পানী ৰখাৰ বাবে চামৰাৰ বেগ-' কঢ়িয়াই নিব পাৰিছো।