Imam Ahmad : 18152

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ يَسَارٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمِ بْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ قَالَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ يُرِيدُ زِيَارَةَ الْبَيْتِ لَا يُرِيدُ قِتَالًا وَسَاقَ مَعَهُ الْهَدْيَ سَبْعِينَ بَدَنَةً وَكَانَ النَّاسُ سَبْعَ مِائَةِ رَجُلٍ فَكَانَتْ كُلُّ بَدَنَةٍ عَنْ عَشَرَةٍ قَالَ وَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِعُسْفَانَ لَقِيَهُ بِشْرُ بْنُ سُفْيَانَ الْكَعْبِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ قُرَيْشٌ قَدْ سَمِعَتْ بِمَسِيرِكَ فَخَرَجَتْ مَعَهَا الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ قَدْ لَبِسُوا جُلُودَ النُّمُورِ يُعَاهِدُونَ اللَّهَ أَنْ لَا تَدْخُلَهَا عَلَيْهِمْ عَنْوَةً أَبَدًا وَهَذَا خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فِي خَيْلِهِمْ قَدِمُوا إِلَى كُرَاعِ الْغَمِيمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا وَيْحَ قُرَيْشٍ لَقَدْ أَكَلَتْهُمْ الْحَرْبُ مَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ خَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَ سَائِرِ النَّاسِ فَإِنْ أَصَابُونِي كَانَ الَّذِي أَرَادُوا وَإِنْ أَظْهَرَنِي اللَّهُ عَلَيْهِمْ دَخَلُوا فِي الْإِسْلَامِ وَهُمْ وَافِرُونَ وَإِنْ لَمْ يَفْعَلُوا قَاتَلُوا وَبِهِمْ قُوَّةٌ فَمَاذَا تَظُنُّ قُرَيْشٌ وَاللَّهِ إِنِّي لَا أَزَالُ أُجَاهِدُهُمْ عَلَى الَّذِي بَعَثَنِي اللَّهُ لَهُ حَتَّى يُظْهِرَهُ اللَّهُ لَهُ أَوْ تَنْفَرِدَ هَذِهِ السَّالِفَةُ ثُمَّ أَمَرَ النَّاسَ فَسَلَكُوا ذَاتَ الْيَمِينِ بَيْنَ ظَهْرَيْ الْحَمْضِ عَلَى طَرِيقٍ تُخْرِجُهُ عَلَى ثَنِيَّةِ الْمِرَارِ وَالْحُدَيْبِيَةِ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ قَالَ فَسَلَكَ بِالْجَيْشِ تِلْكَ الطَّرِيقَ فَلَمَّا رَأَتْ خَيْلُ قُرَيْشٍ قَتَرَةَ الْجَيْشِ قَدْ خَالَفُوا عَنْ طَرِيقِهِمْ نَكَصُوا رَاجِعِينَ إِلَى قُرَيْشٍ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا سَلَكَ ثَنِيَّةَ الْمِرَارِ بَرَكَتْ نَاقَتُهُ فَقَالَ النَّاسُ خَلَأَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ وَمَا هُوَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ عَنْ مَكَّةَ وَاللَّهِ لَا تَدْعُونِي قُرَيْشٌ الْيَوْمَ إِلَى خُطَّةٍ يَسْأَلُونِي فِيهَا صِلَةَ الرَّحِمِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ قَالَ لِلنَّاسِ انْزِلُوا فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا بِالْوَادِي مِنْ مَاءٍ يَنْزِلُ عَلَيْهِ النَّاسُ فَأَخْرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ فَأَعْطَاهُ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَنَزَلَ فِي قَلِيبٍ مِنْ تِلْكَ الْقُلُبِ فَغَرَزَهُ فِيهِ فَجَاشَ الْمَاءُ بِالرَّوَاءِ حَتَّى ضَرَبَ النَّاسُ عَنْهُ بِعَطَنٍ فَلَمَّا اطْمَأَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ فِي رِجَالٍ مِنْ خُزَاعَةَ فَقَالَ لَهُمْ كَقَوْلِهِ لِبُشَيْرِ بْنِ سُفْيَانَ فَرَجَعُوا إِلَى قُرَيْشٍ فَقَالُوا يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ إِنَّكُمْ تَعْجَلُونَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَإِنَّ مُحَمَّدًا لَمْ يَأْتِ لِقِتَالٍ إِنَّمَا جَاءَ زَائِرًا لِهَذَا الْبَيْتِ مُعَظِّمًا لَحَقِّهِ فَاتَّهَمُوهُمْ قَالَ مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَكَانَتْ خُزَاعَةُ فِي غَيْبَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْلِمُهَا وَمُشْرِكُهَا لَا يُخْفُونَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا كَانَ بِمَكَّةَ قَالُوا وَإِنْ كَانَ إِنَّمَا جَاءَ لِذَلِكَ فَلَا وَاللَّهِ لَا يَدْخُلُهَا أَبَدًا عَلَيْنَا عَنْوَةً وَلَا تَتَحَدَّثُ بِذَلِكَ الْعَرَبُ ثُمَّ بَعَثُوا إِلَيْهِ مِكْرَزَ بْنَ حَفْصِ بْنِ الْأَخْيَفِ أَحَدَ بَنِي عَامِرِ بْنِ لُؤَيٍّ فَلَمَّا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ هَذَا رَجُلٌ غَادِرٌ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَلَّمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَحْوٍ مِمَّا كَلَّمَ بِهِ أَصْحَابَهُ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى قُرَيْشٍ فَأَخْبَرَهُمْ بِمَا قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَبَعَثُوا إِلَيْهِ الْحِلْسَ بْنَ عَلْقَمَةَ الْكِنَانِيَّ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ سَيِّدُ الْأَحَابِشِ فَلَمَّا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ هَذَا مِنْ قَوْمٍ يَتَأَلَّهُونَ فَابْعَثُوا الْهَدْيَ فِي وَجْهِهِ فَبَعَثُوا الْهَدْيَ فَلَمَّا رَأَى الْهَدْيَ يَسِيلُ عَلَيْهِ مِنْ عَرْضِ الْوَادِي فِي قَلَائِدِهِ قَدْ أَكَلَ أَوْتَارَهُ مِنْ طُولِ الْحَبْسِ عَنْ مَحِلِّهِ رَجَعَ وَلَمْ يَصِلْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِعْظَامًا لِمَا رَأَى فَقَالَ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَدْ رَأَيْتُ مَا لَا يَحِلُّ صَدُّهُ الْهَدْيَ فِي قَلَائِدِهِ قَدْ أَكَلَ أَوْتَارَهُ مِنْ طُولِ الْحَبْسِ عَنْ مَحِلِّهِ فَقَالُوا اجْلِسْ إِنَّمَا أَنْتَ أَعْرَابِيٌّ لَا عِلْمَ لَكَ فَبَعَثُوا إِلَيْهِ عُرْوَةَ بْنَ مَسْعُودٍ الثَّقَفِيَّ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ مَا يَلْقَى مِنْكُمْ مَنْ تَبْعَثُونَ إِلَى مُحَمَّدٍ إِذَا جَاءَكُمْ مِنْ التَّعْنِيفِ وَسُوءِ اللَّفْظِ وَقَدْ عَرَفْتُمْ أَنَّكُمْ وَالِدٌ وَأَنِّي وَلَدٌ وَقَدْ سَمِعْتُ بِالَّذِي نَابَكُمْ فَجَمَعْتُ مَنْ أَطَاعَنِي مِنْ قَوْمِي ثُمَّ جِئْتُ حَتَّى آسَيْتُكُمْ بِنَفْسِي قَالُوا صَدَقْتَ مَا أَنْتَ عِنْدَنَا بِمُتَّهَمٍ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَلَسَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ جَمَعْتَ أَوْبَاشَ النَّاسِ ثُمَّ جِئْتَ بِهِمْ لِبَيْضَتِكَ لِتَفُضَّهَا إِنَّهَا قُرَيْشٌ قَدْ خَرَجَتْ مَعَهَا الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ قَدْ لَبِسُوا جُلُودَ النُّمُورِ يُعَاهِدُونَ اللَّهَ أَنْ لَا تَدْخُلَهَا عَلَيْهِمْ عَنْوَةً أَبَدًا وَأَيْمُ اللَّهِ لَكَأَنِّي بِهَؤُلَاءِ قَدْ انْكَشَفُوا عَنْكَ غَدًا قَالَ وَأَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَاعِدٌ فَقَالَ امْصُصْ بَظْرَ اللَّاتِ أَنَحْنُ نَنْكَشِفُ عَنْهُ قَالَ مَنْ هَذَا يَا مُحَمَّدُ قَالَ هَذَا ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ قَالَ وَاللَّهِ لَوْلَا يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَكَافَأْتُكَ بِهَا وَلَكِنَّ هَذِهِ بِهَا ثُمَّ تَنَاوَلَ لِحْيَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ وَاقِفٌ عَلَى رَأْسِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْحَدِيدِ قَالَ يَقْرَعُ يَدَهُ ثُمَّ قَالَ أَمْسِكْ يَدَكَ عِنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ وَاللَّهِ لَا تَصِلُ إِلَيْكَ قَالَ وَيْحَكَ مَا أَفَظَّكَ وَأَغْلَظَكَ قَالَ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ هَذَا يَا مُحَمَّدُ قَالَ هَذَا ابْنُ أَخِيكَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَالَ أَغُدَرُ هَلْ غَسَلْتَ سَوْأَتَكَ إِلَّا بِالْأَمْسِ قَالَ فَكَلَّمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِ مَا كَلَّمَ بِهِ أَصْحَابَهُ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ لَمْ يَأْتِ يُرِيدُ حَرْبًا قَالَ فَقَامَ مِنْ عِنْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ رَأَى مَا يَصْنَعُ بِهِ أَصْحَابُهُ لَا يَتَوَضَّأُ وُضُوءًا إِلَّا ابْتَدَرُوهُ وَلَا يَبْسُقُ بُسَاقًا إِلَّا ابْتَدَرُوهُ وَلَا يَسْقُطُ مِنْ شَعَرِهِ شَيْءٌ إِلَّا أَخَذُوهُ فَرَجَعَ إِلَى قُرَيْشٍ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ إِنِّي جِئْتُ كِسْرَى فِي مُلْكِهِ وَجِئْتُ قَيْصَرَ وَالنَّجَاشِيَّ فِي مُلْكِهِمَا وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ مِثْلَ مُحَمَّدٍ فِي أَصْحَابِهِ وَلَقَدْ رَأَيْتُ قَوْمًا لَا يُسْلِمُونَهُ لِشَيْءٍ أَبَدًا فَرُوا رَأْيَكُمْ قَالَ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ ذَلِكَ بَعَثَ خِرَاشَ بْنَ أُمَيَّةَ الْخُزَاعِيَّ إِلَى مَكَّةَ وَحَمَلَهُ عَلَى جَمَلٍ لَهُ يُقَالُ لَهُ الثَّعْلَبُ فَلَمَّا دَخَلَ مَكَّةَ عَقَرَتْ بِهِ قُرَيْشٌ وَأَرَادُوا قَتْلَ خِرَاشٍ فَمَنَعَهُمْ الْأَحَابِشُ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَا عُمَرَ لِيَبْعَثَهُ إِلَى مَكَّةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَخَافُ قُرَيْشًا عَلَى نَفْسِي وَلَيْسَ بِهَا مِنْ بَنِي عَدِيٍّ أَحَدٌ يَمْنَعُنِي وَقَدْ عَرَفَتْ قُرَيْشٌ عَدَاوَتِي إِيَّاهَا وَغِلْظَتِي عَلَيْهَا وَلَكِنْ أَدُلُّكَ عَلَى رَجُلٍ هُوَ أَعَزُّ مِنِّي عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ قَالَ فَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَعَثَهُ إِلَى قُرَيْشٍ يُخْبِرُهُمْ أَنَّهُ لَمْ يَأْتِ لِحَرْبٍ وَأَنَّهُ جَاءَ زَائِرًا لِهَذَا الْبَيْتِ مُعَظِّمًا لِحُرْمَتِهِ فَخَرَجَ عُثْمَانُ حَتَّى أَتَى مَكَّةَ وَلَقِيَهُ أَبَانُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ فَنَزَلَ عَنْ دَابَّتِهِ وَحَمَلَهُ بَيْنَ يَدَيْهِ وَرَدِفَ خَلْفَهُ وَأَجَارَهُ حَتَّى بَلَّغَ رِسَالَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَانْطَلَقَ عُثْمَانُ حَتَّى أَتَى أَبَا سُفْيَانَ وَعُظَمَاءَ قُرَيْشٍ فَبَلَّغَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أَرْسَلَهُ بِهِ فَقَالُوا لِعُثْمَانَ إِنْ شِئْتَ أَنْ تَطُوفَ بِالْبَيْتِ فَطُفْ بِهِ فَقَالَ مَا كُنْتُ لِأَفْعَلَ حَتَّى يَطُوفَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَاحْتَبَسَتْهُ قُرَيْشٌ عِنْدَهَا فَبَلَغَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمِينَ أَنَّ عُثْمَانَ قَدْ قُتِلَ قَالَ مُحَمَّدٌ فَحَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ أَنَّ قُرَيْشًا بَعَثُوا سُهَيْل

Isinalaysay sa amin [Yazid bin Harun] Isinalaysay sa amin [Muhammad bin Ishaq bin Yasar] mula kay [Az Zuhri Muhammad bin Muslim bin Shihab] mula kay ['Urwah bin Zubair] mula kay [Miswar bin Makhramah] at [Marwan bin Hakam], sinabi nilang dalawa, Noong taon ng Hudaibiyah, ang Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam ay naglakbay na may layuning bisitahin ang Baitullah, ang Kaaba, hindi ang layuning makipagdigma, kasabay nito ay pinalayas niya ang pitumpung kamelyo na kanyang napatay (hadyu). Ang mga kaibigan noong panahong iyon ay may bilang na pitong daang tao. Isang kamelyo bawat sampung tao. Sabi ni Miswar o Marwan, ipinagpatuloy ng Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam ang kanyang paglalakbay, hanggang sa nang siya ay nasa 'Usfan, nahuli siya ni Bisyir bin Sufyan alka'bi at sinabing "O Rasulullah, narinig ng mga Quraysh ang balita ng iyong pag-alis at sila ay nakikibahagi sa mga kababaihan at mga bata, bata man o matanda. Nagsuot sila ng guhit-guhit na balat ng tigre - nagsusuot sila ng guhit-guhit na balat ng tigre bilang simbolo ng pagmamalaki at bangis, at kahandaan. Ang kanyang kamatayan ay talagang seryoso--, nangako sila kay Allah na hindi ka papasok sa templo nang sapilitan. Doon ay dumating si Khalid bin Walid sa Kura'il Ghamim. Sinabi mismo ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, "Kawawa ang mga Quraysh, sila ay pinagpira-piraso ng digmaan, ano kaya ang mangyayari kung hindi nila ako hinadlangan at ang aking mga kasama, kung magtagumpay sila sa pagkatalo sa akin, iyon ang kanilang ambisyon, at kung loloobin ng Diyos. ay ginawa niya akong manalo laban sa kanila, napakarami nila. Kung hindi nila isasagawa ang Islam, kailangan nilang lumaban dahil mayroon din silang kapangyarihan." Quraysh, ano pa ba ang gusto nila? Sumpa man kay Allah, hindi ako titigil sa pakikipaglaban sa kanila dahil sa mensahe ni Allah na ipinadala sa akin hanggang sa manalo si Allah o ang renda ng kamelyo ay maiwan na may isang renda - ibig sabihin hanggang sa ito ay mamatay, dahil ang renda ng mga hayop na karaniwang isang pares ay bihirang mabali nang hiwalay sa pagpatay o pakikipaglaban -. Pagkatapos ay inutusan niya ang kanyang mga kasama na sundan ang daan sa kanan sa pagitan ng dalawang kakahuyan ng mga puno na magdadala sa kanila sa Tsaniyatul Mirar at Hudaibiyah sa ibaba ng Mecca. Sabi ni Marwan o Miswar, ang mga kasama ng Propeta sa daang iyon. Nang makita ng mga kabalyero ng Quraysh ang mga abo ng mga kasama ng Propeta na nakaharang sa kanilang daan, bumalik sila sa kanilang mga tahanan upang salubungin ang mga Quraish. Nagpatuloy sa pag-alis ang Propeta sallallaahu'alaihiwasallam hanggang sa matapos niyang tawirin ang Tsaniyyatul Mirar, umungol ang kanyang kamelyo. Sinabi ng mga kasama, "Wow, tila nasira ang kamelyo ng Propeta." Sumagot si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, "Hindi kusang sumalakay ang kamelyong ito, at hindi kaugalian nito ang pagsakal, kundi ang Siyang pumigil sa mga elepante (mga tropa ni Abraha) mula sa Mecca ang pumigil dito. Sumpa man kay Allah, hindi ako inanyayahan ng mga Quraysh ngayon sa isang imbitasyon na humihiling sa akin na ipagpatuloy ang sinapupunan ng silatu, ngunit tutuparin ko ito. At sinabi niya sa kanyang mga kasama, "Pakiusap, bumaba kayo." Sinabi ng mga kasama, "O Rasulullah, lambak." Pagkatapos ay kumuha ang Sugo ng Allah ng isang palaso mula sa kanyang lalagyan, ibinigay niya ito sa isa sa kanyang mga kasama, pagkatapos ay huminto siya sa isang lumang balon mula sa ilang lumang balon. Inihagis niya ang kanyang palaso sa balon hanggang sa bumulwak ang tubig. Uminom ang mga kasama nang may kasiyahan, uminom din ang kamelyo nang may kasiyahan, kaya ginawa nila itong tirahan. Nang kalmado na si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, ang hindi niya alam ay kasama niya si Budail bin Warqa'. Dumating ang mga batang Khuza'ah at sinabi sa kanila ng Sugo ng Allah tulad ng sinabi niya kay Busyair bin Abi Sofyan. Sa wakas ay bumalik sila sa Quraysh at nagsabi, "O lahat ng Quraysh, nagmamadali kayong magdulot ng pinsala kay Muhammad, tunay ngang hindi dumating si Muhammad upang makipaglaban, dumalaw lamang siya sa Baitullah upang igalang ang kanyang mga karapatan." Shallallahu'alaihiwasallam, maging sila man ay mga Muslim o mga politeista, hindi nila itinago ang anumang balita mula sa Sugo ng Allah, Shallallahu'alaihiwasallam, noong siya ay nasa Mecca, "Kahit na siya ay dumating para sa layuning iyon, sa pamamagitan ng Allah, hindi nila kailanman mapapasok ito nang puwersahan, at huwag itong pag-usapan ng mga Arabo!" Pagkatapos ay ipinadala ng Quraysh si Mikraz bin Hafs bin al-akhyaf, isa sa mga anak ni Amir bin Lu'ay. Nang makita siya ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, nagkomento si Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam "Isa itong taksil na tao! Nang marating ni Mikraz si Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, ipinaalam sa kanya ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam ang kanyang nakausap sa kanyang mga kasama. Pagkatapos ay bumalik si Mikraz sa mga Quraysh at sinabi sa kanila ang lahat ng sinabi ng Rasulullah (Shallallahu'alaihiwasallam). Ayon kay Miswar o Marwan, ipinadala ng Quraysh si Alhilsa bin 'Alqamah Alkinani, na noong panahong iyon ay isang tauhan ng tribo na kaalyado ng mga Quraysh. Nang makita siya ni Rasulullah (Shallallahu'alaihiwasallam), nagkomento si Rasulullah (Shallallahu'alaihiwasallam): "Ang lalaking ito ay mula sa isang grupo na gustong sumamba sa Diyos, mangyaring maghanda ng isang hayop na iaalay na makikita ng kanyang mga kaibigan." Nagtipon din siya ng ilang mga hayop na iaalay. Nang makita ni Hilsa bin 'Alqamah na ang mga hayop na iaalay ay isa-isang naglalakad na nakaharap sa kanya mula sa malawak na lambak at kumpleto sa kanilang mga kuwintas, --ang tradisyon ng mga Arabo na naglalagay ng mga palamuti sa mga hayop na iaalay- at kinain ng mga hayop ang kanilang mga kuwintas dahil matagal silang natigil sa kanilang lugar, agad na umuwi si Hilsa at hindi niya nakilala ang Propeta (Shallallahu'alaihiwasallam) bilang paggalang sa pangyayaring nasaksihan niya mismo. At sinabi niya sa mga Quraysh, "O buong Quraysh, nakakita ako ng isang ipinagbabawal na pangyayari na pinipigilan, ito ay mga hayop na inihain kasama ang kanilang mga kuwintas, kinain nila ang kanilang mga kuwintas dahil matagal silang natigil sa lugar. Sumagot ang Quraysh, "Umupo ka, O Hilsa, ikaw ay isang sinaunang Arabo na walang alam." Pagkatapos ay ipinadala ng Quraysh si 'Urwah bin Mas'ud atstsaqafi. Pagkatapos ay sinabi ni 'Urwah, "O buong Quraysh, nakita ko ang lahat ng inyong nakasalamuha mula sa mga kaibigang ipinadala ninyo kay Muhammad, na nagdala ng mga masasakit na salita at pang-iinsulto. Pareho ninyong naunawaan na kayo ay mga magulang at ako ay isang bata, at narinig ko ang sugo na kumakatawan sa inyo. Kaya tinipon ko ang sinumang sumunod sa akin mula sa aking mga tao, pagkatapos ay dumating ako hanggang sa matulungan ko kayo sa aking sariling pagkatao. Sumagot ang mga Quraysh, "Tama ka, hindi na kayo pinahintulutan namin." Kusang umalis si Urwah upang salubungin si Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam. Naupo siya sa harap niya at sinabi, "O Muhammad, nakapagtipon ka ng maraming tribo at pagkatapos ay dinala mo sila sa iyong pamilya upang maghati-hati. Alamin mo na ang mga Quraysh ay umalis kasama ang kanilang mga asawa at mga anak, nagsuot sila ng mga balat ng tigre - isang pagpapahayag ng pagmamalaki na handa na silang mamatay, magbubo ng dugo, at hindi kailanman umatras - nangako sila kay Allah na hindi ka papasok sa kanila nang sapilitan magpakailanman. Sumpa man kay Allah, parang bukas na lang ako at sila makikita mo! Sabi ni Marwan o miswar, si Abu Bakar nang panahong iyon ay nakaupo sa likuran ni Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam at nagsabing "Sipsipin mo ang ari ng iyong idolo na Latta, baka makita kami ng iyong idolo! (Sinabi ni Abu Bakar ang mga salitang ito upang insultuhin si Urwah bin Mas'ud). Nagtanong si Urwah "Sino ito, O Muhammad!" Iyan si Ibn Abu Quhafah!" sagot ng Propeta. Sabi ni Urwah, "Kung hindi lang dahil sa kabaitan mo sa akin na wala pa akong oras para suklian, sana'y tumugon na ako sa mga maruruming salita mo, ngunit sapat na ngayon ang mga maruruming salita mo bilang kabayaran sa iyong kabaitan na hindi pa nasusuklian." Sunod, sinubukan ni Urwah na hilahin ang balbas ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, kung saan si Mughirah bin Syu'bah ay nakatayo sa ulo ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, suot ang baluti na tumatakip sa buong katawan niya. Sabi ni Marwan o Miswar, agad na hinampas ni Mughirah ang kamay ni 'Urwah bin Mas'ud para hindi mahila ang balbas ng Rasul. Sabi ni Mughirah, "Hoy, ilayo mo ang mga kamay mo sa balbas ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, sumpa man kay Allah, hindi mararating ng mga kamay mo ang balbas niya!" Sagot ni Urwah, "Huss, napakasama at napakabastos mo! Ngumiti si Rasulullah sallallahu'alaihiwasallam. Nagtanong si Urwah, "Sino ito, Muhammad! Sumagot ang Apostol, "Ito ang anak ng iyong kapatid. Si Mughirah bin Shu'bah. Sabi ni 'Urwah "Ano pang ibang pagtataksil ito, hindi mo binubura ang iyong mga nakaraang pagkakamali maliban sa kahapon?! Pagkatapos ay sinabi ng Sugo ng Allah kay 'Urwah bin Mas'ud dahil sumangguni muna siya sa kanyang mga kasama. At sinabi sa kanya ng Sugo na wala siyang ambisyon na makipagdigma. Sabi ni Marwan o Miswar, pagkatapos ay iniwan ni Urwah ang Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam, at nakita niya ang pagtrato sa kanya ng kanyang mga kasama. Ang Sugo ng Allah ay hindi nag-ablution, maliban sa mga nakipaglaban ang kanyang mga kasama upang makuha ang natitirang tubig ng kanyang ablution, at ang Sugo ng Allah ay hindi dumura ngunit nakipaglaban din sila upang makuha ang natitirang bahagi ng kanyang laway. Ang buhok ng Sugo ng Allah ay hindi nahulog maliban kung ibabalik nila ito sa mga Quraysh at sinabi, "O lahat ng mga Quraysh, nakilala ko si Kisra sa kanyang kaharian, at binisita ko rin ang Emperador at si Najasyi sa kanyang dalawang kaharian. Sumpa man kay Allah, hindi pa ako nakakita ng haring katulad ni Muhammad sa kanyang mga kasama. Nakakita na ako ng mga taong hindi nagpapasakop sa kahit ano magpakailanman. Kaya ngayon, ilabas ninyo ang inyong mga mungkahi at ideya. Sinabi ni Marwan o Miswar, bago noon ay ipinadala ng Propeta sallallaahu'alaihiwasallam si Khirasy bin Umayyah alkhuza'i sa Mecca at ibinigay niya sa kanya ang kanyang sasakyang pangkamelyo na madalas na binansagang Tsa'lab. Nang pumasok si Khirasy bin Umayyah sa Mecca, kinatay ng Quraish ang kanyang mga kamelyo at nais nilang katayin si Khirasy, ngunit pinigilan siya ng mga kakampi ni Quraish na gawin ito hanggang sa pumunta si Khirasy kay Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, pagkatapos ay ipinatawag ng Rasulullah si 'Umar upang ipadala siya sa Mecca. Tumanggi si 'Umar, na nagsasabing, "O Sugo ng Allah, natatakot ako na saktan ako ng mga Quraysh, samantalang walang sinuman mula sa Bani Adi ang nagtatanggol sa akin, at alam ng lahat ng Quraysh ang aking poot sa kanya at ang aking kabastusan sa kanya, ngunit hayaan ninyong ipakita ko sa inyo ang isang taong mas malakas kaysa sa akin, na si Usman bin Affan." Pagkatapos ay ipinatawag ni Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam si Usman bin Affan, at ipinadala niya ito sa Quraish na may misyong sabihin sa kanila na ang pagdating ng Propeta ay hindi upang magsimula ng digmaan, ang tanging layunin niya ay bisitahin ang Baitullah, upang luwalhatiin ang kanyang karangalan. Nagpatuloy si Usman sa pag-alis hanggang sa makarating siya sa Mecca, at si Usman ay naharang ni Abban bin Sa'id bin 'Ash. Bumaba si Usman sa kanyang kamelyo. Pinasakay ni Abban bin Sa'id si Usman sa kanyang kamelyo, at umupo ito sa harap niya habang siya mismo ay nakasakay sa likuran niya at pinoprotektahan siya, hanggang sa maiparating ni 'Usman ang sulat ng Propeta sallallaahu'alaihiwasallam. Nagpatuloy si Usman sa pag-alis hanggang sa makilala niya si Abu Sofyan at ang mga piling opisyal ng Quraysh. Ibinahagi niya ang lahat ng misyong ipinadala sa kanya mula sa Propeta sallallaahu'alaihiwasallam. Sinabi nila kay Usman, "Kung nais ninyo, mag-Thawaf kayo sa Baitullah." Sumagot lamang si Usman, "Hindi ako mag-Thawaf hangga't hindi nagsasagawa ng Tawaf si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam." Pagkatapos ay ikinulong ng mga Quraysh si Usman sa Baitullah, ngunit mabilis na nakatanggap ng mga bulung-bulungan (o mga bulung-bulungan lamang) ang Rasulullah at ang kanyang mga kasama na si Usman ay napatay. Sinabi ni Muhammad, "Ibinalita sa akin ni Azzuhri, na ipinadala ng Quraish si Suhail bin Amru at sila ay mali. Isang bani 'Amir bin Lu'ay ang nagsabi, "Pakiusap, kayong dalawa, ay pumunta kay Muhammad at anyayahan siyang makipagpayapaan. At huwag hayaang may mangyari sa kanyang kapayapaan maliban sa kailangan niyang umuwi sa taong ito, alang-alang kay Allah, huwag hayaang sabihin ng mga Arabo na maaaring makipagkita sa atin ang Sugo ng Allah sa pamamagitan ng puwersa magpakailanman!" Pagkatapos ay lumapit si Suhail sa Propeta, nang makita siya ng Propeta sallallahu'alaihiwasallam, nagkomento ang Propeta "Tila nais ng mga Quraysh na makipagkasundo nang ipadala nila ang lalaking ito! Nang dumating si Suhail sa harap ng Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, nag-usap si Suhail at ang kanyang kaibigan, na nag-aanyaya ng isang talakayan na napakahaba at nagtagal nang napakahirap kaya't nagkaroon ng kapayapaan sa pagitan nilang dalawa. Matapos mapagkasunduan at ang natitira na lamang ay ang pagsulat, tumakbo si Umar bin Khattab at lumapit siya kay Abu Bakr at nagsabing "O Abu Bakr, hindi ba siya ang Sugo ng Allah sallallaahu'alaihiwasallam? Hindi ba tayo mga Muslim? Hindi ba sila mga politeista? Sumagot lamang si Abu Bakr ng "Tama." Sabi ni Umar, "Kung gayon, bakit natin nilalait ang ating relihiyon?!" Sumagot si Abu Bakr "O Umar, panatilihin mo ang kahoy ng kanyang sasakyan kung ano ito, dahil ako ay nagpapatotoo na siya ang Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam." Sinabi ni Umar "Kung ito ay usapin ng pagpapatotoo, ako rin ay nagpapatotoo!" Pagkatapos ay dumating ang Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam, pagkatapos ay ipinahayag ni Umar ang kanyang pagtutol sa isang malaswang paraan "O Rasulullah, hindi ba tayo mga Muslim at sila ay mga politeista?" Tama," sagot ni Rasulullah." Patuloy ni Umar "kung gayon bakit natin ito binibigyan ng insulto sa ating relihiyon?" Sumagot lamang ang Propeta ng "Tandaan, ako ay isang lingkod ni Allah at ng Kanyang Sugo, hindi ko kailanman susuwayin ang Kanyang mga utos, at hindi kailanman pababayaan ni Allah ang aking kalagayan." Kalaunan ay sinabi ni Umar, "Hindi ako tumigil sa pag-aayuno at pagbibigay ng limos, pagdarasal at pagpapalaya ng mga alipin upang magbayad-sala sa aking kapabayaan sa Sugo ng Allah, dahil mismo sa aking takot sa mga salitang sinabi ko noong panahong iyon, kaya umaasa ako na ang lahat ng ito ay magdudulot ng kabutihan. Sinabi ni Miswar o Marwan, pagkatapos ay tinawag ng Sugo ng Allah Shallallahu'alaihiwasallam si Ali bin Abi Thalib at sinabi ng Sugo ng Allah Shallallahu'alaihiwasallam "Subukan mong isulat ang Bismillaahirrohmaanirrohiim." Tumutol si Suhail habang sinasabi niya "Hindi ko alam ang pangungusap na ito, ngunit sabihin ang Alloohumma." Sinabi ng Sugo ng Allah "Kung gayon, isulat mo lang ang Bismikalloohumma, ito ang kasunduang pangkapayapaan na itinatag ng Sugo ng Allah para kay Suhail bin Amru." Muling tumutol si Suhail sa pagsasabing "Kung magpapatotoo ako na ikaw ang Sugo ng Allah, hindi kita lalabanan, ngunit isulat mo lang ito ang kasunduang itinakda nina Muhammad bin Abdullah at Suhail bin Amru upang ihinto ang digmaan sa loob ng sampung taon. Sa loob ng sampung taong iyon, ligtas ang mga tao at pinigilan ng isa't isa ang kanilang mga sarili. Sinumang makasalubong ang Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam mula sa mga kaibigan ni Suhail nang walang pahintulot ng kanilang tagapag-alaga, kung gayon ang Rasulullah ay obligado na ibalik ito sa kanila. Sa kabilang banda, sinumang makasalubong ang mga Quraish mula sa mga kasamahan ni Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, ang mga Quraish ay hindi obligado na ibalik ito sa kanila. Ang ating mga kapitbahay (Quraish at Muslim) ay dapat kalimutan ang paghihiganti na naganap noong nakaraan na maaaring magdulot ng digmaan, wala ring pagnanakaw, walang pagtataksil. Sa kanilang mga termino noong isinagawa ang pagsulat, napagkasunduan din na sinumang gustong pumanig sa kasunduan at sa kanyang pangako ni Muhammad, kung gayon siya ay kasama ni Muhammad, at sinumang pumanig sa kasunduan ng Quraysh at sa kanilang pangako, siya ay kasama ng Quraysh. Agad na dumating ang Bani Khuza'ah at nagsabing "Papanig kami sa kasunduan ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam at sa kanyang pangako." Samantala, sumugod ang Banu Bakar at nagsabing, "Kung para sa amin, papanig kami sa kasunduan ng Quraysh at sa kanilang pangako." At ikaw (Muhammad) ay walang karapatang pumasok sa templo ni Allah ngayong taon, kaya huwag kang pumunta upang bisitahin kami (Quraish Makkah), habang sa susunod na taon ay lilisanin namin (Quraish) ang Mecca para sa iyo (Muhammad) upang makapasok ka sa Makkah kasama ang iyong mga kaibigan at manatili doon nang tatlong araw lamang. Maaari kang (Muhammad) magdala ng mga sandata na limitado lamang sa mga nakasakay, ibig sabihin bukod sa espada, dapat itong isukbit sa kaluban. Nang patuloy na nagsusulat si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, biglang dumating si Abu Widowl bin Suhail bin Amru na may dalang mga kadenang bakal, tumakbo siya palayo kay Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam. Sinabi ni Marwan o Miswar, ang mga kaibigan ng Propeta sallallahu'alaihiwasallam ay lumabas noon na may dalang