Imam Ahmad : 17737

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي غَرَزَةَ قَالَ كُنَّا نَبْتَاعُ الْأَوْسَاقَ بِالْمَدِينَةِ وَكُنَّا نُسَمِّي أَنْفُسَنَا السَّمَاسِرَةَ فَأَتَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمَّانَا بِاسْمٍ أَحْسَنَ مِمَّا كُنَّا نُسَمِّي أَنْفُسَنَا بِهِ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ إِنَّ هَذَا الْبَيْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ وَالْحَلِفُ فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ

हमसे [वाकी] बताइस है [अल अमासी] से [अबू वैल] से [कैस बिन अबू घरजाह] से कहिस है; हम मदीना मा कुछ वसाक खरीदेन अऊर बेचेन। अऊर हम खुद का 'समसिराह -दलाल-' कहित है। तब रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आए अऊर उइ हमका एक बेहतर उपनाम से भी नामित किहिन, उइ चिल्लाए: 'या मजरात तुजजार -हे व्यापारी-, वाकई ई खरीद-बिक्री लापरवाही अऊर कसम से व्याप्त है, तौ भिक्षा देके रद्द करौ'।