Imam Ahmad : 17602

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ بَحْرٍ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خُثَيْمٍ الْمُحَارِبِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خُثَيْمٍ أَبِي يَزِيدَ عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَعَلِيٌّ رَفِيقَيْنِ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الْعُشَيْرَةِ فَلَمَّا نَزَلَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَقَامَ بِهَا رَأَيْنَا أُنَاسًا مِنْ بَنِي مُدْلِجٍ يَعْمَلُونَ فِي عَيْنٍ لَهُمْ فِي نَخْلٍ فَقَالَ لِي عَلِيٌّ يَا أَبَا الْيَقْظَانِ هَلْ لَكَ أَنْ تَأْتِيَ هَؤُلَاءِ فَنَنْظُرَ كَيْفَ يَعْمَلُونَ فَجِئْنَاهُمْ فَنَظَرْنَا إِلَى عَمَلِهِمْ سَاعَةً ثُمَّ غَشِيَنَا النَّوْمُ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَعَلِيٌّ فَاضْطَجَعْنَا فِي صَوْرٍ مِنْ النَّخْلِ فِي دَقْعَاءَ مِنْ التُّرَابِ فَنِمْنَا فَوَاللَّهِ مَا أَهَبَّنَا إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَرِّكُنَا بِرِجْلِهِ وَقَدْ تَتَرَّبْنَا مِنْ تِلْكَ الدَّقْعَاءِ فَيَوْمَئِذٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَلِيٍّ يَا أَبَا تُرَابٍ لِمَا يُرَى عَلَيْهِ مِنْ التُّرَابِ قَالَ أَلَا أُحَدِّثُكُمَا بِأَشْقَى النَّاسِ رَجُلَيْنِ قُلْنَا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أُحَيْمِرُ ثَمُودَ الَّذِي عَقَرَ النَّاقَةَ وَالَّذِي يَضْرِبُكَ يَا عَلِيُّ عَلَى هَذِهِ يَعْنِي قَرْنَهُ حَتَّى تُبَلَّ مِنْهُ هَذِهِ يَعْنِي لِحْيَتَهُ

আমাক কৈছে [আলী বিন বাহৰ] আমাক কৈছে [ইছা বিন ইউনুছে] আমাক কৈছে [মুহাম্মদ বিন ইছহাকে] মোক [ইয়াজিদ বিন মহম্মদ বিন খুটছাইম] [মুহাম্মাদ বিন কাআব আল কুৰাজী]ৰ পৰা [মুহাম্মাদ বিন খুটছাইম আবু ইয়াজিদ]ৰ পৰা [আম্মাৰ বিন ইয়াছিৰ]ৰ পৰা তেওঁ কৈছিল, ‘মই আৰু আলী দুজন মানুহ আছিলো যিসকলৰ যুদ্ধত বন্ধু আছিল ড্জাতুল 'উছাইৰাহ। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম যেতিয়া ৰৈ তাত বসতি স্থাপন কৰিলে, আমি দেখিলোঁ যে এদল বানু মুদলিজ মানুহে খেজুৰৰ বাবে এটা বসন্তত কাম কৰি আছে। তেতিয়া আলীয়ে মোক ক’লে, ‘হে আবু ইয়াকঝান, আপুনি তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁলোকে কি কৰিছে চাব পাৰিবনে’। আমি তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈ ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে দেখিলোঁ যে তেওঁলোকে কি কৰি আছে। অৱশেষত আমাৰ টোপনি আহিল, গতিকে আলী আৰু মই খেজুৰ গছৰ দাঁতিত গৈ মাটিৰ থোপা এটাত শুই পৰিলোঁ। আল্লাহৰ কচম ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ বাহিৰে কোনেও আমাক জগাই নিদিলে, তেওঁ আমাক ভৰিৰে জোকাৰিলে, আনহাতে আমি ধূলিৰে ঢাকি থোৱা আছিলো। গতিকে সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে আলীক মাতিলে: ‘হে আবু তুৰাব -পৃথিৱীৰ পিতৃ-’, কাৰণ আলীৰ শৰীৰ ধূলিৰে আবৃত আছিল’। তেওঁ ক’লে: ‘তোমালোক দুয়োজনে ভাল পাবনে যে মই তোমালোকক আটাইতকৈ দুখীয়া মানুহ দুজনৰ কথা কওঁ?’ আমি উত্তৰ দিলোঁ, ‘হয়, হে আল্লাহৰ ৰাছুল’। তেওঁ ক’লে: ‘লাল চালৰ থামুদ - কুদাৰ বিন ছালিফ - যিয়ে উটক বধ কৰিছিল, আৰু যিজনে আপোনাক এই অংশত আঘাত কৰিছিল, হে আলী - অৰ্থাৎ মূৰটো - যেতিয়ালৈকে ই এইটো তিয়াই নাৰাখে - অৰ্থাৎ দাড়ি -’।