Imam Ahmad : 17457

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ جِئْتُهُ بِإِدَاوَةٍ مِنْ مَاءٍ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ قَالَ فَلَمْ يَقْدِرْ أَنْ يُخْرِجَ يَدَيْهِ مِنْ كُمَّيْهَا فَأَخْرَجَ يَدَيْهِ مِنْ أَسْفَلِهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ

Ibinalita sa amin [si Abdurrazzaq] na ibinalita sa amin [si Sufyan] mula kay [al A'masy] mula kay [abu Dluha] mula kay [al Mughirah bin Syu'bah] na sinabi niya, "Minsan ay kasama ko ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa isang paglalakbay. Pagkatapos, siya, na nakasuot ng damit na Sham, ay dumumi, kaya lumapit ako sa kanya na may dalang isang sisidlan na puno ng tubig. Hindi niya mailabas ang kanyang mga kamay sa manggas ng kanyang damit, kaya itinaas niya ang dalawang kamay mula rito. Pagkatapos noon ay nag-ablution siya at pinunasan ang kanyang dalawang sapatos."