Imam Ahmad : 17366

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ أَوْ كَعْبِ بْنِ مُرَّةَ السُّلَمِيِّ قَالَ شُعْبَةُ قَالَ قَدْ حَدَّثَنِي بِهِ مَنْصُورٌ وَذَكَرَ ثَلَاثَةً بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُرَّةَ بْنِ كَعْبٍ ثُمَّ قَالَ بَعْدُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ سَالِمٍ عَنْ مُرَّةَ أَوْ عَنْ كَعْبٍ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ اللَّيْلِ أَسْمَعُ قَالَ جَوْفُ اللَّيْلِ الْآخِرِ ثُمَّ قَالَ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الصُّبْحَ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَتَكُونَ قِيدَ رُمْحٍ أَوْ رُمْحَيْنِ ثُمَّ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى يَقُومَ الظِّلُّ قِيَامَ الرُّمْحِ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ ثُمَّ الصَّلَاةُ مَقْبُولَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الْعَصْرَ ثُمَّ لَا صَلَاةَ حَتَّى تَغِيبَ الشَّمْسُ وَإِذَا تَوَضَّأَ الْعَبْدُ فَغَسَلَ يَدَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ وَجْهِهِ وَإِذَا غَسَلَ ذِرَاعَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ ذِرَاعَيْهِ وَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ رِجْلَيْهِ قَالَ شُعْبَةُ وَلَمْ يَذْكُرْ مَسْحَ الرَّأْسِ وَأَيُّمَا رَجُلٍ أَعْتَقَ رَجُلًا مُسْلِمًا كَانَ فِكَاكَهُ مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوٍ مِنْ أَعْضَائِهِ عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهِ وَأَيُّمَا رَجُلٍ مُسْلِمٍ أَعْتَقَ امْرَأَتَيْنِ مُسْلِمَتَيْنِ كَانَتَا فِكَاكَهُ مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوَيْنِ مِنْ أَعْضَائِهِمَا عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهِ وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ مُسْلِمَةٍ أَعْتَقَتْ امْرَأَةً مُسْلِمَةً كَانَتْ فِكَاكَهَا مِنْ النَّارِ يُجْزَى بِكُلِّ عُضْوٍ مِنْ أَعْضَائِهَا عُضْوًا مِنْ أَعْضَائِهَا

আমাক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন জাফৰে] আমাক [ছ্যু’বাহ] [মনছুৰ]ৰ পৰা [ছালিম বিন আবুল জা’দ]ৰ পৰা মুৰাহ বিন কাআব বা [কাব বিন মুৰা আছ চুলামীৰ পৰা] কৈছে। ছ্যুবাহে ক’লে, মনছুৰে মোক কৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ আৰু মুৰাহ বিন কা’বৰ মাজত তিনিজন ৰাবীৰ কথা উল্লেখ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে; ছালিমৰ পৰা মুৰাৰ পৰা বা কাআবৰ পৰা তেওঁ ক’লে, ‘মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক ৰাতিৰ সেই সময়ৰ বিষয়ে সুধিলোঁ যিটো আটাইতকৈ বেছি শুনা যায় - এজন বান্দৰৰ নামাজ -?’ তাৰ পিছত তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘মাজনিশাৰ শেষৰ ফালে’। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে, ‘ফূৰ নামাজৰ সময় নোপোৱালৈকে সেই সময়ত নামাজ গ্ৰহণ কৰা হয়। তেতিয়া তাৰ পিছত সূৰ্য্য উদয় নোহোৱালৈকে কোনো প্ৰাৰ্থনা নাথাকে যেতিয়ালৈকে ছাঁটো কাঁড় বা দুবাৰ সমান ওখ নহয়। আৰু তাৰ পিছতহে কোনো বস্তুৰ প্ৰতিমূৰ্তি সেই বস্তুৰ সৈতে একে নোহোৱালৈকে প্ৰাৰ্থনা গ্ৰহণ কৰা হ’ব। তেতিয়া সূৰ্য্য পশ্চিম দিশলৈ স্থানান্তৰিত নোহোৱালৈকে কোনো নামাজ নাথাকে, আৰু সেই সময়ত আছৰৰ নামাজৰ সময় নহালৈকে নামাজ গ্ৰহণ কৰা হ’ব। তাৰ পিছত সূৰ্য্য অস্ত যোৱালৈকে তাৰ পিছত কোনো নামাজ নাথাকে। যদি কোনো দাসে অজু কৰি হাত ধুই তেন্তে তেওঁৰ হাতৰ সকলো পাপ সৰি পৰিব, যদি তেওঁ মুখ ধুই তেন্তে তেওঁৰ মুখৰ সকলো পাপ সৰি পৰিব, যদি তেওঁ বাহু ধুয় তেন্তে তেওঁৰ বাহুৰ সকলো পাপ সৰি পৰিব, আৰু যদি তেওঁ ভৰি ধুই তেন্তে তেওঁৰ দুখন ভৰিৰ সকলো পাপ সৰি পৰিব’। [শ্বুবাহে] ক’লে, ‘আৰু তেওঁ মূৰ মচি দিয়াৰ কথা কোৱা নাছিল’। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে, ‘যি কোনো পুৰুষে মুছলমান পুৰুষ দাসক মুক্ত কৰে, তেতিয়া তেওঁ নৰকৰ জুইৰ পৰা তেওঁৰ মুক্তিদাতা হৈ পৰে। তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগ -দাসৰ- অংগৰে মুক্ত হ’ব। আৰু যিকোনো মুছলমান পুৰুষে দুগৰাকী মুছলমান মহিলা দাসক মুক্ত কৰে, তেতিয়া দুয়োজনেই তেওঁৰ নৰকৰ জুইৰ পৰা মুক্তিদাতা হ’ব। মুছলমান দাস দুজনৰ শৰীৰৰ পৰা প্ৰতিটো দুটা অংগ তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো অংগৰ মুক্তিপণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব। আৰু যিকোনো মুছলমান মহিলাই যিয়ে মুছলমান মহিলা দাসীক মুক্ত কৰিব তেওঁ তেওঁৰ নৰকৰ জুইৰ পৰা মুক্তিদাতা হ’ব আৰু তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগৰ বাবে তেওঁ দাসী মহিলাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগৰ মুক্তিপণ লাভ কৰিব’।