Imam Ahmad : 17162

حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْعَصَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا شِهَابُ بْنُ عَبَّادٍ أَنَّهُ سَمِعَ بَعْضَ وَفْدِ عَبْدِ الْقَيْسِ وَهُوَ يَقُولُ قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاشْتَدَّ فَرَحُهُمْ بِنَا فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَى الْقَوْمِ أَوْسَعُوا لَنَا فَقَعَدْنَا فَرَحَّبَ بِنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَعَا لَنَا ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْنَا فَقَالَ مَنْ سَيِّدُكُمْ وَزَعِيمُكُمْ فَأَشَرْنَا جَمِيعًا إِلَى الْمُنْذِرِ بْنِ عَائِذٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَهَذَا الْأَشَجُّ فَكَانَ أَوَّلَ يَوْمٍ وُضِعَ عَلَيْهِ هَذَا الِاسْمُ لِضَرْبَةٍ بِوَجْهِهِ بِحَافِرِ حِمَارٍ فَقُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَتَخَلَّفَ بَعْدَ الْقَوْمِ فَعَقَلَ رَوَاحِلَهُمْ وَضَمَّ مَتَاعَهُمْ ثُمَّ أَخْرَجَ عَيْبَتَهُ فَأَلْقَى عَنْهُ ثِيَابَ السَّفَرِ وَلَبِسَ مِنْ صَالِحِ ثِيَابِهِ ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ بَسَطَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رِجْلَهُ وَاتَّكَأَ فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ الْأَشَجُّ أَوْسَعَ الْقَوْمُ لَهُ وَقَالُوا هَاهُنَا يَا أَشَجُّ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاسْتَوَى قَاعِدًا وَقَبَضَ رِجْلَهُ هَاهُنَا يَا أَشَجُّ فَقَعَدَ عَنْ يَمِينِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاسْتَوَى قَاعِدًا فَرَحَّبَ بِهِ وَأَلْطَفَهُ ثُمَّ سَأَلَ عَنْ بِلَادِهِ وَسَمَّى لَهُ قَرْيَةَ الصَّفَا وَالْمُشَقَّرِ وَغَيْرَ ذَلِكَ مِنْ قُرَى هَجَرَ فَقَالَ بِأَبِي وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ لَأَنْتَ أَعْلَمُ بِأَسْمَاءِ قُرَانَا مِنَّا فَقَالَ إِنِّي قَدْ وَطِئْتُ بِلَادَكُمْ وَفُسِحَ لِي فِيهَا قَالَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى الْأَنْصَارِ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَكْرِمُوا إِخْوَانَكُمْ فَإِنَّهُمْ أَشْبَاهُكُمْ فِي الْإِسْلَامِ وَأَشْبَهُ شَيْءٍ بِكُمْ شِعَارًا وَأَبْشَارًا أَسْلَمُوا طَائِعِينَ غَيْرَ مُكْرَهِينَ وَلَا مَوْتُورِينَ إِذْ أَبَى قَوْمٌ أَنْ يُسْلِمُوا حَتَّى قُتِلُوا فَلَمَّا أَنْ قَالَ كَيْفَ رَأَيْتُمْ كَرَامَةَ إِخْوَانِكُمْ لَكُمْ وَضِيَافَتَهُمْ إِيَّاكُمْ قَالُوا خَيْرَ إِخْوَانٍ أَلَانُوا فَرْشَنَا وَأَطَابُوا مَطْعَمَنَا وَبَاتُوا وَأَصْبَحُوا يُعَلِّمُونَنَا كِتَابَ رَبِّنَا وَسُنَّةَ نَبِيِّنَا فَأُعْجِبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرِحَ بِهَا ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا رَجُلًا رَجُلًا يَعْرِضُنَا عَلَى مَا تَعَلَّمْنَا وَعَلِمْنَا فَمِنَّا مَنْ تَعَلَّمَ التَّحِيَّاتِ وَأُمَّ الْكِتَابِ وَالسُّورَةَ وَالسُّورَتَيْنِ وَالسُّنَّةَ وَالسُّنَّتَيْنِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ هَلْ مَعَكُمْ مِنْ أَزْوَادِكُمْ شَيْءٌ فَفَرِحَ الْقَوْمُ بِذَلِكَ وَابْتَدَرُوا رِحَالَهُمْ فَأَقْبَلَ كُلُّ رَجُلٍ مَعَهُ صُبْرَةٌ مِنْ تَمْرٍ فَوَضَعَهَا عَلَى نِطْعٍ بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَوْمَأَ بِجَرِيدَةٍ فِي يَدِهِ كَانَ يَخْتَصِرُ بِهَا فَوْقَ الذِّرَاعِ وَدُونَ الذِّرَاعَيْنِ فَقَالَ أَتُسَمُّونَ هَذَا التَّعْضُوضَ قُلْنَا نَعَمْ ثُمَّ أَوْمَأَ إِلَى صُبْرَةٍ أُخْرَى فَقَالَ أَتُسَمُّونَ هَذَا الصَّرَفَانَ قُلْنَا نَعَمْ ثُمَّ أَوْمَأَ إِلَى صُبْرَةٍ فَقَالَ أَتُسَمُّونَ هَذَا الْبَرْنِيَّ فَقُلْنَا نَعَمْ قَالَ أَمَا إِنَّهُ خَيْرُ تَمْرِكُمْ وَأَنْفَعُهُ لَكُمْ قَالَ فَرَجَعْنَا مِنْ وِفَادَتِنَا تِلْكَ فَأَكْثَرْنَا الْغَرْزَ مِنْهُ وَعَظُمَتْ رَغْبَتُنَا فِيهِ حَتَّى صَارَ عُظْمَ نَخْلِنَا وَتَمْرِنَا الْبَرْنِيُّ قَالَ فَقَالَ الْأَشَجُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَرْضَنَا أَرْضٌ ثَقِيلَةٌ وَخِمَةٌ وَإِنَّا إِذَا لَمْ نَشْرَبْ هَذِهِ الْأَشْرِبَةَ هِيجَتْ أَلْوَانُنَا وَعَظُمَتْ بُطُونُنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَشْرَبُوا فِي الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالنَّقِيرِ وَلْيَشْرَبْ أَحَدُكُمْ فِي سِقَائِهِ يُلَاثُ عَلَى فِيهِ فَقَالَ لَهُ الْأَشَجُّ بِأَبِي وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ رَخِّصْ لَنَا فِي هَذِهِ فَأَوْمَأَ بِكَفَّيْهِ وَقَالَ يَا أَشَجُّ إِنْ رَخَّصْتُ لَكُمْ فِي مِثْلِ هَذِهِ وَقَالَ بِكَفَّيْهِ هَكَذَا شَرِبْتَهُ فِي مِثْلِ هَذِهِ وَفَرَّجَ يَدَيْهِ وَبَسَطَهَا يَعْنِي أَعْظَمَ مِنْهَا حَتَّى إِذَا ثَمِلَ أَحَدُكُمْ مِنْ شَرَابِهِ قَامَ إِلَى ابْنِ عَمِّهِ فَهَزَرَ سَاقَهُ بِالسَّيْفِ وَكَانَ فِي الْوَفْدِ رَجُلٌ مِنْ بَنِي عَصَرٍ يُقَالُ لَهُ الْحَارِثُ قَدْ هُزِرَتْ سَاقُهُ فِي شُرْبٍ لَهُمْ فِي بَيْتٍ تَمَثَّلَهُ مِنْ الشِّعْرِ فِي امْرَأَةٍ مِنْهُمْ فَقَامَ بَعْضُ أَهْلِ ذَلِكَ الْبَيْتِ فَهَزَرَ سَاقَهُ بِالسَّيْفِ قَالَ فَقَالَ الْحَارِثُ لَمَّا سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَعَلْتُ أُسْدِلُ ثَوْبِي لِأُغَطِّيَ الضَّرْبَةَ بِسَاقِي وَقَدْ أَبْدَاهَا اللَّهُ لِنَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Sinabi sa amin [Yunus bin Muhammad] Sinabi sa amin [Yahya bin Abdurrahman Al 'Ashari] sinabi niya, Sinabi sa amin [Syihab bin Abbad] na narinig niya [ang ilan sa mga mensahero ni Abdul Qais] na nagsabi; Nang kami ay dumating upang salubungin ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, sila (ang mga kasama) ay labis na natuwa sa aming pagdating. Pagdating namin, naglaan sila ng lugar para sa amin. Pagkatapos ay binati kami ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at nanalangin din para sa amin. Pagkatapos ay tumingin siya sa amin at nagtanong: "Sino ang inyong pinuno?" Kaya sabay-sabay naming itinuro si Al Mundzir bin 'Aidz. Pagkatapos ay sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: "Ano itong Al Asyajj?" Kaya ang araw na iyon ang unang araw na ibinigay sa kanya ang palayaw, dahil sa isang marka ng suntok sa kanyang mukha. Sumagot kami, "Opo, O Sugo ng Allah." Kaya't itinali niya ang kanilang mga hayop na sinasakyan at tinipon ang kanilang mga hiyas, pagkatapos ay kinuha niya ang kanyang supot at inilabas ang kanyang mga damit panglakbay mula rito, isinuot niya ang pinakamagandang damit at pagkatapos ay pumunta sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam. Samantala, ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay ibinubuka ang kanyang mga binti at nakasandal. Nang lumapit si Asyajj, ang mga tao ay nagbigay daan sa kanya at nagsabi, "Lumakad ka rito, O Al Asyajj." Pagkatapos ay sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam habang nakaupo at pinagdikit ang kanyang mga binti: "Halika rito, O Al Asyajj." Kaya't umupo si Al Asyajj sa kanang kamay ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at pinantayan ang kanyang upuan, kaya't tinanggap at naging magiliw niya ito. Pagkatapos ay nagtanong si Al Asyajj tungkol sa kanyang bansa at binanggit niya ang mga lugar ng Shafa, Musyaqqar, at bukod doon ay ang lupain ng Hajar. Kaya't sinabi ni Asyajj, 'Ang aking ina at ama ay pantubos para sa inyo, tunay ngang kayo ang mas nakakaalam ng mga pangalan ng aming mga nayon kaysa sa amin mismo.' Pagkatapos ay sinabi niya: "Tunay nga, minsan akong nakarating sa inyong bansa, pagkatapos ay binigyan ako ng isang maluwang at komportableng lugar doon." Pagkatapos noon, humarap siya sa mga tao ng Ansar at nagsabi: "O mga tao ng Ansar, luwalhatiin ninyo ang inyong mga kapatid. Dahil sila ay halos kapareho ninyo sa Islam. At sila ang mga taong pinakakatulad ng inyong syi'ar o mga tao. Sila ay nagbalik-loob sa Islam nang may ganap na pagsuko, hindi dahil napilitan silang gawin ito at hindi pagkatapos silang mapahiya. Samantala, kasabay nito, may mga grupo na nag-aatubiling yakapin ang Islam hangga't hindi sila nilalabanan." Nang sabihin niya: "Ano ang palagay ninyo tungkol sa saloobin ng inyong mga kapatid sa inyo tungkol sa Ikram? At paano naman ang piging na ibinigay sa inyo?" Sumagot sila, "Sila ang pinakamabuti sa mga kapatid. Inalagaan nila ang aming mga kabayo, nagbigay ng sapat na pagkain at pagkatapos ay natulog na sila para sa gabi." At kinaumagahan, itinuro nila sa amin ang tungkol sa Aklat ng aming Panginoon at gayundin ang Sunnah ng aming Propeta." Sa wakas, ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay namangha at natuwa tungkol doon. Pagkatapos ay sinalubong niya kami isa-isa, tinitingnan ang aming natutunan at ang aming nalalaman. Kabilang sa amin ay ang mga natuto ng At Tayiyyat, Ummul Kitab, isang surah at dalawang surah, pagkatapos ay isang sunnah at dalawang sunnah. Pagkatapos nito, lumingon siya sa amin at nagtanong: "Mayroon pa ba kayong mga baon?" Nang marinig iyon, sila ay labis na natuwa at agad nilang inihanda ang kanilang mga upuan. Pagkatapos, ang bawat tao ay kumuha ng isang tumpok ng datiles at inilagay ito sa ibabaw ng hapag sa harap niya at pagkatapos ay sumenyas na sapat na ang isang Dzira' hindi dalawang Dzira'. Pagkatapos ay nagtanong siya: "Tinatawag ba ninyo itong At Ta'dludl (isang kagat)?" Sumagot kami, "Oo." Pagkatapos ay pinuno niya itong muli ng hanggang isang tumpok ng datiles at muling nagtanong: "Tinatawag ba ninyo itong Ash sharafan?" Sumagot kami, "Oo." Nagdagdag siya muli ng isang tumpok ng datiles at nagtanong: "Tinatawag ba ninyo itong "Al Baraniyy (isang sisidlan na gawa sa sinunog na luwad)?" sabi namin, "Oo." Sabi niya: "Tunay nga, ang mga datiles na ito ang pinakamabuti sa inyong mga datiles, at siya ring pinakamakabubuti para sa inyo." Sa wakas ay nakabalik na kami mula sa misyon. Maaari kaming magparami ng mga troso mula rito. Tuwang-tuwa kami na ang aming puno ng datiles ay kasinglaki ng Al Barniy. Sa wakas ay sinabi ni Al Asyajj, "O Sugo ng Allah, tunay ngang ang aming lupain ay isang lupain na mahirap at mahirap. At kung hindi namin iinumin ang mga inuming ito, ang kulay ng aming balat ay magiging pula at ang aming mga tiyan ay lalaki." Kaya't sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: "Huwag uminom sa Ad Duba`, Al Hantam at An Naqir. "Painumin ang isa sa inyo mula sa kanyang sisidlan sa pamamagitan ng pagbalot nito sa kanyang bibig." Pagkatapos ay muling sinabi ni Al Asyajj, "Sa ngalan ng aking ama at ina, O Sugo ng Allah, pagkalooban mo kami ng ginhawa sa bagay na ito." Kaya't kumilos siya at nagsabi: "O Asyajj, kung bibigyan kita ng ginhawa nang ganito - itinuro niya gamit ang dalawang kamay - pagkatapos ay inumin mo ito nang ganito - iniunat niya ang kanyang mga kamay at iniunat muli ang mga ito nang mas malalim - hanggang sa ang isa sa inyo, pagkatapos uminom ng inumin, ay tumayo sa anak ng kanyang tiyuhin at hiniwa ang kanyang guya gamit ang isang espada." Sa mensahero, mayroong isang lalaki mula sa tribong Ashar na karaniwang tinatawag na Al Harith. Siya ay tinamaan sa guya dahil sa inuming kanilang nainom sa bahay. Ang lalaki ay may buhok na katulad ng buhok ng mga kababaihan ng kanilang mga tao, pagkatapos ay tumayo ang ilan sa mga tao sa bahay at hiniwa ang kanyang guya gamit ang isang espada. Samakatuwid, sinabi ni Al Harith, "Nang marinig ko ito mula sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi Wasallam, agad kong pinunit ang aking damit upang takpan ang hiwa sa aking guya. At tila niloob ng Allah na ihayag ito sa Kanyang Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah).