Imam Ahmad : 17114

حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ سُلَيْمَانَ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَهُمْ عَنْ عَمْرِو بْنِ فُلَانٍ الْأَنْصَارِيِّ قَالَ بَيْنَا هُوَ يَمْشِي قَدْ أَسْبَلَ إِزَارَهُ إِذْ لَحِقَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ أَخَذَ بِنَاصِيَةِ نَفْسِهِ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ عَبْدُكَ ابْنُ عَبْدِكَ ابْنُ أَمَتِكَ قَالَ عَمْرٌو فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ حَمْشُ السَّاقَيْنِ فَقَالَ يَا عَمْرُو إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ يَا عَمْرُو وَضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِأَرْبَعِ أَصَابِعَ مِنْ كَفِّهِ الْيُمْنَى تَحْتَ رُكْبَةِ عَمْرٍو فَقَالَ يَا عَمْرُو هَذَا مَوْضِعُ الْإِزَارِ ثُمَّ رَفَعَهَا ثُمَّ وَضَعَهَا تَحْتَ الثَّانِيَةِ فَقَالَ يَا عَمْرُو هَذَا مَوْضِعُ الْإِزَارِ

Безгә [Әл-Вәлид бин Мөслим] Безгә [Әл-Вәлид бин Сөләйман] [Әл-Касим бин Абдуррахман] аларга [Әмрү бин Фулан Әл-Әнсари] болай дип сөйләгән: «Әмрү ике тубыктан да артып, мусбил тукымасында йөргәндә, кинәт Аллаһның Рәсүле (саллаллаһу галәйһи вә сәлләм) аны очраткан, һәм ул маңгай чәчен тотып: «АЛЛАҺУММА ӘБДУКА ИБНУ ӘБДИКА ИБНУ ӘМАТИКА - Әй Аллаһ! Синең колың, Синең колыңның улы һәм Синең колыңның улы», - дигән». Әмрү болай дигән: «Мин аннары: «Әй Аллаһның Рәсүле, мин кечкенә балтырлы кеше», - дидем». Ул болай дигән: «Әй Әмрү, чыннан да Аллаһ 'әззә вәҗәлә барлык әйберләрнең яратылышын яхшырткан. Әй Әмрү, Рәсүлүллаһ 'саллаллаһу галәйһи вә сәлләм уң кулының дүрт бармагы белән Әмрүнең тезенең артына суккан һәм: «Әй Әмрү, тукыма менә шунда», - дигән». Аннары ул аны күтәреп, икенче бармагы астына куйды һәм: «Әй, Әмру, тукыма менә шунда», – диде.