Imam Ahmad : 17114

حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ سُلَيْمَانَ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَهُمْ عَنْ عَمْرِو بْنِ فُلَانٍ الْأَنْصَارِيِّ قَالَ بَيْنَا هُوَ يَمْشِي قَدْ أَسْبَلَ إِزَارَهُ إِذْ لَحِقَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ أَخَذَ بِنَاصِيَةِ نَفْسِهِ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ عَبْدُكَ ابْنُ عَبْدِكَ ابْنُ أَمَتِكَ قَالَ عَمْرٌو فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ حَمْشُ السَّاقَيْنِ فَقَالَ يَا عَمْرُو إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ يَا عَمْرُو وَضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِأَرْبَعِ أَصَابِعَ مِنْ كَفِّهِ الْيُمْنَى تَحْتَ رُكْبَةِ عَمْرٍو فَقَالَ يَا عَمْرُو هَذَا مَوْضِعُ الْإِزَارِ ثُمَّ رَفَعَهَا ثُمَّ وَضَعَهَا تَحْتَ الثَّانِيَةِ فَقَالَ يَا عَمْرُو هَذَا مَوْضِعُ الْإِزَارِ

আমাক কৈছে [আল ৱালিদ বিন মুছলিম] আমাক [আল ৱালিদ বিন চুলেমান] কৈছে যে [আল কাছিম বিন আব্দুৰহমানে] তেওঁলোকক কৈছে, [আমৰু বিন ফুলান আল আনছাৰী]ৰ পৰা তেওঁ কৈছিল, ‘যেতিয়া আমৰু নিজৰ মছবিল কাপোৰ পিন্ধি -দুয়োটা গোৰোহাৰ সিপাৰে- খোজ কাঢ়ি আছিল, তেতিয়া হঠাতে আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে তেওঁক লগ পালে, গতিকে তেওঁ নিজৰ আগশাৰীৰ আগত ৰাখিলে আৰু ক’লে: ‘আল্লাহুমমা আব্দুকা ইবনু আব্দিকা ইবনু আমাতিকা -হে আল্লাহ! তোমাৰ দাস, তোমাৰ দাসৰ পুত্ৰ আৰু তোমাৰ দাসীৰ পুত্ৰ'। আমৰুৱে ক’লে, ‘মই তেতিয়া ক’লোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই সৰু পোৱালি থকা ব্যক্তি’। গতিকে তেওঁ ক’লে, ‘হে আমৰু, সঁচাকৈয়ে আল্লাহ আজ্জা ৱাজাল্লাই সকলো বস্তুৰ সৃষ্টিৰ উন্নতি কৰিছে। হে আমৰু, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সোঁহাতৰ চাৰিটা আঙুলিৰে আমৰুৰ আঁঠুৰ পিছফালে টোকৰ মাৰি ক’লে, ‘হে আমৰু, এইখিনিতে কাপোৰখন আছে’। তাৰ পাছত তুলি লৈ দ্বিতীয় আঙুলিৰ তলত ৰাখি ক’লে: ‘হে আমৰু, এইখিনিতে কাপোৰখন আছে’।