Imam Ahmad : 16965
ثُمَّ مَرَّ عَلَيْنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ نِعْمَ الرَّجُلُ خُرَيْمٌ الْأَسَدِيُّ لَوْ قَصَّ مِنْ شَعَرِهِ وَقَصَّرَ إِزَارَهُ فَبَلَغَ ذَلِكَ خُرَيْمًا فَعَجَّلَ فَأَخَذَ الشَّفْرَةَ فَقَصَّرَ مِنْ جُمَّتِهِ وَرَفَعَ إِزَارَهُ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ قَالَ أَبِي فَدَخَلْتُ عَلَى مُعَاوِيَةَ فَرَأَيْتُ رَجُلًا مَعَهُ عَلَى السَّرِيرِ شَعَرُهُ فَوْقَ أُذُنَيْهِ مُؤْتَزِرًا إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا خُرَيْمٌ الْأَسَدِيُّ
Ancjemò traviers de stesse vie di trasmission dal hadith precedent, di [Sahal bin Amru]; Po dopo -Ibn Al Hanzhliyah- al passà di nô l’altri dì, Abu Darda al disè po dopo; “Cjacarâ- ancje se dome une peraule e je vantazose par nô e e no ti fasarà mâl”. Ibn Al Anzalii al à dit; “O ai sintût dî: ‘Il miôr om al è Khuraim Al Asadi, se al scurtis i cjavei e il so sarong’. Lis peraulis a rivarin infin a Khuraim, cussì al cjapà subit lis scissoris e si taià i cjavei e al alçà la stofe a metât dai polmons. Mi pari al disè; ‘Cuant che o ai cjatât Muawiyah, o ai cjatât cualchidun cun lui sul lûc, i cjavei -taiâts- parsore des orelis e al veve metût sù une stofe fin a metât dal polmon, cussì o ai domandât: ‘Cui è chest? ’ a àn rispuindût: ‘Al è Curaim Al Asadi’.