Imam Ahmad : 16907
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَفْصٍ عَنْ يَعْلَى بْنِ مُرَّةَ الثَّقَفِيِّ قَالَ ثَلَاثَةُ أَشْيَاءَ رَأَيْتُهُنَّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَا نَحْنُ نَسِيرُ مَعَهُ إِذْ مَرَرْنَا بِبَعِيرٍ يُسْنَى عَلَيْهِ فَلَمَّا رَآهُ الْبَعِيرُ جَرْجَرَ وَوَضَعَ جِرَانَهُ فَوَقَفَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَيْنَ صَاحِبُ هَذَا الْبَعِيرِ فَجَاءَ فَقَالَ بِعْنِيهِ فَقَالَ لَا بَلْ أَهَبُهُ لَكَ فَقَالَ لَا بِعْنِيهِ قَالَ لَا بَلْ أَهَبُهُ لَكَ وَإِنَّهُ لِأَهْلِ بَيْتٍ مَا لَهُمْ مَعِيشَةٌ غَيْرُهُ قَالَ أَمَا إِذْ ذَكَرْتَ هَذَا مِنْ أَمْرِهِ فَإِنَّهُ شَكَا كَثْرَةَ الْعَمَلِ وَقِلَّةَ الْعَلَفِ فَأَحْسِنُوا إِلَيْهِ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا فَنَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَتْ شَجَرَةٌ تَشُقُّ الْأَرْضَ حَتَّى غَشِيَتْهُ ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى مَكَانِهَا فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ ذَكَرْتُ لَهُ فَقَالَ هِيَ شَجَرَةٌ اسْتَأْذَنَتْ رَبَّهَا عَزَّ وَجَلَّ أَنْ تُسَلِّمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَذِنَ لَهَا قَالَ ثُمَّ سِرْنَا فَمَرَرْنَا بِمَاءٍ فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ بِابْنٍ لَهَا بِهِ جِنَّةٌ فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَنْخَرِهِ فَقَالَ اخْرُجْ إِنِّي مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا فَلَمَّا رَجَعْنَا مِنْ سَفَرِنَا مَرَرْنَا بِذَلِكَ الْمَاءِ فَأَتَتْهُ الْمَرْأَةُ بِجَزُورٍ وَلَبَنٍ فَأَمَرَهَا أَنْ تَرُدَّ الْجَزُورَ وَأَمَرَ أَصْحَابَهُ فَشَرِبَ مِنْ اللَّبَنِ فَسَأَلَهَا عَنْ الصَّبِيِّ فَقَالَتْ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا رَأَيْنَا مِنْهُ رَيْبًا بَعْدَكَ
A erenikem pwe [Abdurrazaq] a fen erenikem [Ma’mar] seni [Atha bin Sa`ib] seni [Abdullah bin Hafsh] seni [Ya’la bin Murrah Ats Tsaqafi] a apasa, ‘Ülüngät mettoch üa küna seni ewe chon künö seni Kot atun aua fiti i. Lon ena atun, aua pwerelo ren efoch kamel mi kan ünümi konik. Lupwen ewe kamel a küna, a wörüwör usun itä nge a osukosuk. Lupwen ewe kamel a kuna ewe Soufos, a chapetiu mwen mesan. Ina minne, a ütä mwen mesan me eis: ‘Ia nöün ei kamel?’ A nom ie? Iwe, ewe mineféén kamel a feito me a ereni: ‘Amémé ngeniei!’ Iwe, a erá: ‘Amomoló ngeniei! Ewe chon tumunu ewe kamel a apasa, ‘Aapw, upwe ngonuk.’ Rasulullah a apasa: ‘Kopwe amomolo ngeniei - ena kamel -!’ ewe chon tumunu ewe kamel a apasa, ‘Ewer, ua pwal mwo nge ngonuk. Ewe kamel a nom ren ekkewe sou silelap lon pekin bait, ekkewe rese wor ar ma’isyah lukun ir’. A apasa: ‘Pwata kese fós usun ei pwóróusen kametip? Ennetin, a ngungures ren ewe watten angang - minne a fis ngeni - me ewe kukkun mongo a angei. Ina minne, kopwe föri mine a mürina ngeni’. Ya’la a apasa, ‘Iwe aua sopweno am sai, iwe aua uta non ew neni me ewe Soufos sallallaahu 'alaihi wasallam a annut, mwitir chok ew ira a turutiw won ewe puun pwe epwe saram ngeni, iwe ewe ira a niwin ngeni nenian we akkomw. Nupwen a nennelo, ua ereni ei, iwe a apasa: ‘Enlet, ewe ira a tingor mumuta seni an we Samol pwe epwe apasa kapong ngeni ewe chon kuno seni Allah sallallaahu ‘alaihi wasallam, iwe, a mut ngeni’. Iwe aua sopweno am sai sefan, mwirin aua fetan won Maa` -konik- iwe mwitir chok emon fefin a feito ren noun we semirit mi semwen non ekiek. Iwe, ewe Soufos a amwöchü ünümen ewe semirit o apasa: ‘Kopwe towu, enlet ngang Muhammad Rasulullah’. Mwirin ena aua sopweno am sai sefan. Non am sai ngeni imw aua fetan won ewe konik, mwirin emon fefin a feito ren emon kamel me milik. Iwe, a allükü pwe ewe kamel epwe liwiniti, mwirin a allük ngeni chienan kewe pwe repwe ünümi milik. Iwe a eisini ewe fefin usun fefeitan noun we me ewe fefin a ponuweni, ‘Ren ewe Emon a tinato ngonuk ren Al Hak, am aua chiwen kuna och mettoch mi tipemwaramwar usun i mwirin om therapy’.