Imam Bukhari : 6667

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ عَنْ مَالِكٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ أَنَّ حُمَيْدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَخْبَرَهُ أَنَّ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ أَخْبَرَهُأَنَّ الرَّهْطَ الَّذِينَ وَلَّاهُمْ عُمَرُ اجْتَمَعُوا فَتَشَاوَرُوا فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ لَسْتُ بِالَّذِي أُنَافِسُكُمْ عَلَى هَذَا الْأَمْرِ وَلَكِنَّكُمْ إِنْ شِئْتُمْ اخْتَرْتُ لَكُمْ مِنْكُمْ فَجَعَلُوا ذَلِكَ إِلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَلَمَّا وَلَّوْا عَبْدَ الرَّحْمَنِ أَمْرَهُمْ فَمَالَ النَّاسُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَتَّى مَا أَرَى أَحَدًا مِنْ النَّاسِ يَتْبَعُ أُولَئِكَ الرَّهْطَ وَلَا يَطَأُ عَقِبَهُ وَمَالَ النَّاسُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ يُشَاوِرُونَهُ تِلْكَ اللَّيَالِي حَتَّى إِذَا كَانَتْ اللَّيْلَةُ الَّتِي أَصْبَحْنَا مِنْهَا فَبَايَعْنَا عُثْمَانَ قَالَ الْمِسْوَرُ طَرَقَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بَعْدَ هَجْعٍ مِنْ اللَّيْلِ فَضَرَبَ الْبَابَ حَتَّى اسْتَيْقَظْتُ فَقَالَ أَرَاكَ نَائِمًا فَوَاللَّهِ مَا اكْتَحَلْتُ هَذِهِ اللَّيْلَةَ بِكَبِيرِ نَوْمٍ انْطَلِقْ فَادْعُ الزُّبَيْرَ وَسَعْدًا فَدَعَوْتُهُمَا لَهُ فَشَاوَرَهُمَا ثُمَّ دَعَانِي فَقَالَ ادْعُ لِي عَلِيًّا فَدَعَوْتُهُ فَنَاجَاهُ حَتَّى ابْهَارَّ اللَّيْلُ ثُمَّ قَامَ عَلِيٌّ مِنْ عِنْدِهِ وَهُوَ عَلَى طَمَعٍ وَقَدْ كَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ يَخْشَى مِنْ عَلِيٍّ شَيْئًا ثُمَّ قَالَ ادْعُ لِي عُثْمَانَ فَدَعَوْتُهُ فَنَاجَاهُ حَتَّى فَرَّقَ بَيْنَهُمَا الْمُؤَذِّنُ بِالصُّبْحِ فَلَمَّا صَلَّى لِلنَّاسِ الصُّبْحَ وَاجْتَمَعَ أُولَئِكَ الرَّهْطُ عِنْدَ الْمِنْبَرِ فَأَرْسَلَ إِلَى مَنْ كَانَ حَاضِرًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَأَرْسَلَ إِلَى أُمَرَاءِ الْأَجْنَادِ وَكَانُوا وَافَوْا تِلْكَ الْحَجَّةَ مَعَ عُمَرَ فَلَمَّا اجْتَمَعُوا تَشَهَّدَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَلِيُّ إِنِّي قَدْ نَظَرْتُ فِي أَمْرِ النَّاسِ فَلَمْ أَرَهُمْ يَعْدِلُونَ بِعُثْمَانَ فَلَا تَجْعَلَنَّ عَلَى نَفْسِكَ سَبِيلًا فَقَالَ أُبَايِعُكَ عَلَى سُنَّةِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالْخَلِيفَتَيْنِ مِنْ بَعْدِهِ فَبَايَعَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَبَايَعَهُ النَّاسُ الْمُهَاجِرُونَ وَالْأَنْصَارُ وَأُمَرَاءُ الْأَجْنَادِ وَالْمُسْلِمُونَ

Al à dit [Abdullah ben Mohammed ben Asma`], al à dit [Juwairiyah] di [Malik] di [Az Zuhri], che [Umaid ben Abdurrahman] lu à comunicât, che [Miswar ben Makhramah] lu à comunicât; diviersis personis fidadis di Umar par puartâ indenant il mandât di cjapâ sù e deliberâ. Abdurrahman al disè a lôr; ‘No vuei fâ competizion cun te in cheste materie, ma se tu âs di volê, o sielzarò un leader par te tra di te,’ cussì a àn delegât cheste autoritât a Abdurrahman. Cuant che a vevin dât la autoritât sore i lôr afârs a Abdurrahman, e la int e jere deventade compassionade cun Abdurrahman cussì che no viodivi nissun lâ daûr dai altris, ni superâ lis politichis di Abdurrahman, e ducj a vevin compassion par Abdurrahman, a àn deliberât su cheste autoritât une gnot fin ae muart par une vore di dîs. lealtât a Ustman. -Miswar al continuà; - Abdurrahman al mi à butât dopo che la gnot e jere daûr a tardî, al à butât ae puarte fin che o mi soi disvilupade, e al à dit; — O ti viodevi durmî? Par Allah, no pues durmî ben stasera, par plasê va a clamâ Zubair e Sa’d,’ cussì o ju clamà ducj i doi par cjatâ Abdurrahman, Abdurrahman daspò al invità i doi a une discussion, daspò al mi clamà di gnûf e al disè; ‘Par plasê clamâ Ali par cjatâmi! ’ O lu ai clamât subit e Abdurrahman al à vût un incuintri un cuintri un cun lui fin che il muezzin de matine al à separât l’incuintri. Cuant che al veve finît la preiere de matine, e tancj dai leader a si jerin cjatâts tal minbar, Abdurrahman al mandà une delegazion al public dai muhajirin e dai ansar, come ancje dai leader militârs, che in chel timp a jerin insiemi in pelegrinaç cun Umar. Cuant che a si jerin cjatâts dongje, Abdurrahman al de testemoneance e al disè; “Amma e si è sburtade. O Ali, o ai vuardât di dongje i problemis des personis, e no viodi che a si slontanin di Ustman, duncje no fâs scusis par te stes’. Abdurrahman al disè duncje; “O ti impegni lealtât su la fonde de sunnatullah e de sunnah dal So Messazîr e dai doi califs che a son muarts dopo di lui”. Daspò, Abdurrahman al si impegnà a jessi leâl, seguît dai amîs dai Muhajirin e dai Ansar, uficiai militârs di alt ranc e musulmans in gjenerâl.