Imam Ahmad : 16013
حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ التَّنُوخِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا مَوْلًى لِيَزِيدَ بْنِ نِمْرَانَ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ نِمْرَانَ قَالَ لَقِيتُ رَجُلًا مُقْعَدًا شَوَّالًا فَسَأَلْتُهُ قَالَ مَرَرْتُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَتَانٍ أَوْ حِمَارٍ فَقَالَ قَطَعَ عَلَيْنَا صَلَاتَنَا قَطَعَ اللَّهُ أَثَرَهُ فَأُقْعِدَ
Esan digu [Abu 'Ashim] [Sa'id bin Abdul Aziz At-Tanukhi] esan zuen; esan digu [Yazid bin Nimranen esklaboak] esan du; esan dit [Yazid bin Nimran] esan zuen; Behin ezagutu nuen [bere lekuan bakarrik eser zitekeen norbait], eta galdetu nion. Orduan, gertakari bat kontatu zuen: «Behin Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-en aurretik pasatu nintzen -otoitzean ari zenean- eta asto eme edo asto batean ibiltzen nintzen - narratzaileak ez du gogoratzen, eta orduan esan zuen: "Gure otoitza eten du, Allahk moz dezala bere izen ona hil ondoren, eta esertzeko gai bakarrik egin dezala".