قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ قَالَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ قَالَ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ بَارَزَ عَمِّي يَوْمَ خَيْبَرَ مَرْحَبٌ الْيَهُودِيُّ فَقَالَ مَرْحَبٌ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَمِّي عَامِرٌ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي عَامِرُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُغَامِرُ فَاخْتَلَفَا ضَرْبَتَيْنِ فَوَقَعَ سَيْفُ مَرْحَبٍ فِي تُرْسِ عَامِرٍ وَذَهَبَ يَسْفُلُ لَهُ فَرَجَعَ السَّيْفُ عَلَى سَاقِهِ قَطَعَ أَكْحَلَهُ فَكَانَتْ فِيهَا نَفْسُهُ قَالَ سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ لَقِيتُ نَاسًا مِنْ صَحَابَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَتَلَ نَفْسَهُ قَالَ سَلَمَةُ فَجِئْتُ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبْكِي قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَالَ مَنْ قَالَ ذَاكَ قُلْتُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَذَبَ مَنْ قَالَ ذَاكَ بَلْ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ إِنَّهُ حِينَ خَرَجَ إِلَى خَيْبَرَ جَعَلَ يَرْجُزُ بِأَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفِيهِمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسُوقُ الرِّكَابَ وَهُوَ يَقُولُ تَالَلَّهِ لَوْلَا اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلَا تَصَدَّقْنَا وَلَا صَلَّيْنَا إِنَّ الَّذِينَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا وَنَحْنُ عَنْ فَضْلِكَ مَا اسْتَغْنَيْنَا فَثَبِّتْ الْأَقْدَامَ إِنْ لَاقَيْنَا وَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ هَذَا قَالَ عَامِرٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ غَفَرَ لَكَ رَبُّكَ قَالَ وَمَا اسْتَغْفَرَ لِإِنْسَانٍ قَطُّ يَخُصُّهُ إِلَّا اسْتُشْهِدَ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ مَتَّعْتَنَا بِعَامِرٍ فَقَدِمَ فَاسْتُشْهِدَ قَالَ سَلَمَةُ ثُمَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَنِي إِلَى عَلِيٍّ فَقَالَ لَأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ الْيَوْمَ رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أَوْ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ قَالَ فَجِئْتُ بِهِ أَقُودُهُ أَرْمَدَ فَبَصَقَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي عَيْنِهِ ثُمَّ أَعْطَاهُ الرَّايَةَ فَخَرَجَ مَرْحَبٌ يَخْطِرُ بِسَيْفِهِ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلَاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ كَرَّمَ اللَّهُ وَجْهَهُ أَنَا الَّذِي سَمَّتْنِي أُمِّي حَيْدَرَهْ كَلَيْثِ غَابَاتٍ كَرِيهِ الْمَنْظَرَهْ أُوفِيهِمُ بِالصَّاعِ كَيْلَ السَّنْدَرَهْ فَفَلَقَ رَأْسَ مَرْحَبٍ بِالسَّيْفِ وَكَانَ الْفَتْحُ عَلَى يَدَيْهِ

-Ahmad bin Hanbal radliyallahu'anhu- esan zuen; esan digu [Abu Nadlr] esan; esan digu [Ikrimah] esan; esan dit [Iyas bin Salamah bin Al Akwa'] esan zuen; salatu dit [nire aitak] esan zuen; Marhab Khaibarko Gerran borrokatu zen nire osabarekin. Marhabek 'Khaibarrek' poemako bertsoak abesten zituen bitartean bazekien Marhab nintzela, armak erabiltzen oso trebea zen pertsona, heroi ausarta, gerra amorratu eta sutan etorri zenean. Orduan, nire osaba 'Amir-ek bertsoekin borrokatu zuen, 'Khaibarrek badaki jada 'Amir naizela, armekin jolasten oso trebea den gizona, gerrako heroi kezkagarria. Orduan, biak txandaka elkar jo zuten, gero Marhaben ezpatak 'Amirren ezkutua jo zuen. Marhaben ezpata bere ezkutuan harrapatuta geratu zen okertu arte, eta orduan besoa jo eta zainak moztu zituen, horregatik Amir hil egin zen. Salamah bin Al Akwa'k esan zuen; gero, Profeta sallallaahu'alaihiwasallam lagunetatik hainbat pertsona ezagutu nituen. Zoritxarrez, benetan esan zuten; «Amirren egintzak alferrikakoak izan ziren, bere buruaz beste egin zuen. Salamah esan zuen; Nabiyullah sallallaahu'alaihiwasallam negarrez ikustera ere etorri nintzen, esan nuen; O Allahren mezularia, 'Amir-en egintzak alferrik izan dira. Nork esan zuen hori galdetu zuen? Nik erantzun nion: «Zure lagun batzuk». Rasulullah Sallallahu'alaihiwasalam-ek esan zuen: 'Hori esaten duenaren gezurra, bera ere bi aldiz sarituko da. Khaibarrera joan zenean, Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam-en lagunekin bertsoak abestu zituen, Shallallahu'alaihiwasallam profeta barne taldeko buru zela. Amirrek bertsoak errezitatu zituen: # Alagatik, Alagatik ez balitz, ez genuke gidaririk jasoko, # ez genuke inoiz otoitz egin eta limosnarik emango. # Izan ere, etsaiak gure kontrako muga gainditu du # kalumnia nahi badute arbuiatu egingo dugu # Zure graziak beti behar dugu # oinak indartu elkar topo egiten dugunean # eta lasaitasuna bidali # Rasulullah shallallahu'alaihiwasalam-ek esan zuen: "Nor da pertsona hori?" Hark erantzun zuen: 'Amir, o Allahren mezularia. Esan zuen: "Zure Jaunak barka zaitzala". -Salamah bin Al Akwa' radliyallahu'anhu- esan zuen; Sallallaahu'alaihiwasallam Profetak ez zuen pertsona jakin bati nahi zuen barkamena eskatu, pertsona horrek martirioa jasoko ez bazuen behintzat. 'Umar bin Al Khattabek hori entzun zuenean, esan zuen; 'O Allahren mezularia, zure otoitzak 'Amir'ri atzeratu izan bazenitu, noski denbora luzeagoan izan gintezke harekin lagun. Orduan Amir gudu-zelaira sartu zen eta martiria izan zen. Salamah esan zuen; 'Ondoren, Nabiyullah sallallaahu'alaihiwasallam-ek 'Ali ezagutzera bidali ninduen, esan zuen:' Izan ere, egunean bandera bat emango diot Ala eta bere Mezularia maite duenari edo editore batekin 'Ala eta bere Mezularia maite duten bati'. -Salamah bin Al Akwa' radliyallahu'anhu- esan zuen; orduan ekartzera etorri nintzen -'Ali Radliyallahu'anhu- begiak minduta. Orduan, Nabiyullah-ek begietara txu egin zuen, eta bandera eman zion. Orduan Marhab bere armarekin atera zen eta bertsoak abestu zituen '# Khaibarrek badaki jada Marhab naizela # armekin jolasten oso ona den pertsona # heroi ausarta # Gerra datorrenean eta erretzen denean. "Ali bin Abu Talib karamahullahu wajhah-ek bere poesiaren bertsoei erantzun zien esanez: "Ni naiz nire amak Haidarah izena jarri zuen pertsona - lehoien izenetako bat - # basoko lehoi beldurgarria bezala # oso sha handiz beteko ditut" #. Orduan, Ali bin Abi Talib karramahullahu wajhah-ek Marhaben burua zatitzea lortu zuen ezpatarekin eta garaipena lortu zuen eskuekin.