Imam Ahmad : 15887

قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمَ أَبِي مِنْ الشَّامِ وَافِدًا وَأَنَا مَعَهُ فَلَقِينَا مَحْمُودَ بْنَ الرَّبِيعِ فَحَدَّثَ أَبِي حَدِيثًا عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ أَبِي أَيْ بُنَيَّ احْفَظْ هَذَا الْحَدِيثَ فَإِنَّهُ مِنْ كُنُوزِ الْحَدِيثِ فَلَمَّا قَفَلْنَا انْصَرَفْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَإِذَا هُوَ حَيٌّ وَإِذَا شَيْخٌ أَعْمَى قَالَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ الْحَدِيثِ فَقَالَ نَعَمْ ذَهَبَ بَصَرِي عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ بَصَرِي وَلَا أَسْتَطِيعُ الصَّلَاةَ خَلْفَكَ فَلَوْ بَوَّأْتَ فِي دَارِي مَسْجِدًا فَصَلَّيْتُ فِيهِ فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى قَالَ نَعَمْ فَإِنِّي غَادٍ عَلَيْكَ غَدًا قَالَ فَلَمَّا صَلَّى مِنْ الْغَدِ الْتَفَتَ إِلَيْهِ فَقَامَ حَتَّى أَتَاهُ فَقَالَ يَا عِتْبَانُ أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُبَوِّئَ لَكَ فَوَصَفَ لَهُ مَكَانًا فَبَوَّأَ لَهُ وَصَلَّى فِيهِ ثُمَّ حَبَسَ أَوْ جَلَسَ وَبَلَغَ مَنْ حَوْلَنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا حَتَّى مُلِئَتْ عَلَيْنَا الدَّارُ فَذَكَرُوا الْمُنَافِقِينَ وَمَا يَلْقُونَ مِنْ أَذَاهُمْ وَشَرِّهِمْ حَتَّى صَيَّرُوا أَمْرَهُمْ إِلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ وَقَالُوا مِنْ حَالِهِ وَمِنْ حَالِهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتٌ فَلَمَّا أَكْثَرُوا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ قَالُوا إِنَّهُ لَيَقُولُهُ قَالَ وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَئِنْ قَالَهَا صَادِقًا مِنْ قَلْبِهِ لَا تَأْكُلُهُ النَّارُ أَبَدًا قَالُوا فَمَا فَرِحُوا بِشَيْءٍ قَطُّ كَفَرَحِهِمْ بِمَا قَالَ

-Әхмәд бин Хәнбәл Радлияллаху'анһу- диде; безгә [Хөсәен бин Мөхәммәд] сөйләде; безгә [Җәрир], ягъни Ибн Хәзм ['Али бин Зәйд бин Җуд'ан] сөйләде; миңа [Әбу Бәкр бин Әнәс бин Мәлик] әйтте; әтием Сүриядән илче булып килде, мин аның белән идем һәм без [Мәхмүд бин Рәби] белән очраштык, аннары ул әтиемә ['Итбан бин Мәлик] хәдис сөйләде. Әтием әйтте: Әй улым, бу хәдисне ятла, чөнки ул иң кыйммәтле хәдисләрнең берсе. Без Мәдинәгә киткәч, аның турында сорадык, ул авылда яшәде, карт һәм сукыр булып чыкты. -Мәлик Радлияллаху'анһу- диде; аннары без аннан хәдис турында сорадык, аннары ул җавап бирде: Пәйгамбәр салләллаһу галәйһи вәссәлам вакытында күзләрем сукыр иде, аннары мин әйттем: Әй Аллаһның Илчесе, күзләрем сукыр һәм мин сезнең артыгызда намаз укый алмыйм, әгәр сез минем өемә килсәгез һәм мин аны мәчет итсәм иде, аннары мин анда намаз укыдым. Ул: "Әйе", - дип җавап бирде. "Чыннан да, мин иртәгә киләчәкмен", - диде. "Итбан бин Мәлик, радияллаху'анһу", - диде. Икенче көнне ул намаз укыды, аңа борылды, аннары торып, аның янына килде һәм: "Итбан, синең иң яраткан намаз урының кайда?" - дип сорады. Ул теләгән урынын күрсәтте һәм шул урында намаз укыды, аннары туктады яки утырды, бу безнең тирәдәге ансарларга барып җитте, аннары алар аның янына килделәр, урын тулганчы. Аннары алар икейөзлеләр һәм аларның төрле тәртип бозулары һәм җинаятьләре турында сөйләделәр, аннары эшне аларның берсе, Мәлик бин Духсыйм белән тәмамладылар. Алар: "Ул болай һәм болай", - диделәр. Шул арада Пәйгамбәр тын калды. Алар бу хакта күбрәк һәм күбрәк искә ала башлагач, Рәсүлүллаһ: "Ул Аллаһтан башка илаһ юк дип шаһитлек бирмиме?" - диде. Өченче тапкыр алар: "Ул шулай диде", - диделәр. Ул әйтте: "Мине Әл-Хак белән җибәргән Зат белән ант итәм, әгәр ул моны чын күңелдән әйткән булса, җәһәннәм аны мәңгегә йотмас иде". Алар әйттеләр, һәм аның сүзләренә канәгать булганнары кебек бернәрсәдән дә канәгать булмадылар.