Imam Ahmad : 15887

قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمَ أَبِي مِنْ الشَّامِ وَافِدًا وَأَنَا مَعَهُ فَلَقِينَا مَحْمُودَ بْنَ الرَّبِيعِ فَحَدَّثَ أَبِي حَدِيثًا عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ أَبِي أَيْ بُنَيَّ احْفَظْ هَذَا الْحَدِيثَ فَإِنَّهُ مِنْ كُنُوزِ الْحَدِيثِ فَلَمَّا قَفَلْنَا انْصَرَفْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَإِذَا هُوَ حَيٌّ وَإِذَا شَيْخٌ أَعْمَى قَالَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ الْحَدِيثِ فَقَالَ نَعَمْ ذَهَبَ بَصَرِي عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ بَصَرِي وَلَا أَسْتَطِيعُ الصَّلَاةَ خَلْفَكَ فَلَوْ بَوَّأْتَ فِي دَارِي مَسْجِدًا فَصَلَّيْتُ فِيهِ فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى قَالَ نَعَمْ فَإِنِّي غَادٍ عَلَيْكَ غَدًا قَالَ فَلَمَّا صَلَّى مِنْ الْغَدِ الْتَفَتَ إِلَيْهِ فَقَامَ حَتَّى أَتَاهُ فَقَالَ يَا عِتْبَانُ أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُبَوِّئَ لَكَ فَوَصَفَ لَهُ مَكَانًا فَبَوَّأَ لَهُ وَصَلَّى فِيهِ ثُمَّ حَبَسَ أَوْ جَلَسَ وَبَلَغَ مَنْ حَوْلَنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا حَتَّى مُلِئَتْ عَلَيْنَا الدَّارُ فَذَكَرُوا الْمُنَافِقِينَ وَمَا يَلْقُونَ مِنْ أَذَاهُمْ وَشَرِّهِمْ حَتَّى صَيَّرُوا أَمْرَهُمْ إِلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ وَقَالُوا مِنْ حَالِهِ وَمِنْ حَالِهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتٌ فَلَمَّا أَكْثَرُوا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ قَالُوا إِنَّهُ لَيَقُولُهُ قَالَ وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَئِنْ قَالَهَا صَادِقًا مِنْ قَلْبِهِ لَا تَأْكُلُهُ النَّارُ أَبَدًا قَالُوا فَمَا فَرِحُوا بِشَيْءٍ قَطُّ كَفَرَحِهِمْ بِمَا قَالَ

-Ahmad bin Hanbal al à dit; al à dit che [Husein bin Mohammed] al à dit; al à contât [Jarir] ven a stâi Ibn Hazm di [‘Ali ben Zaid ben Jud’an] al à dit; al à dit che [Abu Bakr ben Anas ben Malik] al à dit; mi pari al vignì de ​​Sirie come messazîr e o jeri cun lui e o vin cjatât [Mahmud bin Rabi’], daspò al contà a mi pari un hadith di [‘Itban bin Malik] mi pari al disè; O fi mio, memorize chest hadith, parcè che al è un dai hadith plui preziosis. Cuant che o jerin partîts par Medine, o vin domandât di lui, al è vignût fûr che al jere in paîs e al jere vecjo e vuarp. -Malik al à dit; alore o vin domandât di chest hadith, alore al à rispuindût, i miei voi a jerin vuarp intal timp dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam alore o ai dit; O Messazîr di Allah, i miei voi a son vuarps e no pues plui preâ daûr de tô schene, se dome tu vignissis a cjase mê e o la fasès une moschee. Dopo o ai preât dentri. Al rispuindè: “Sì.” Invezit, doman o vignarai -'Itban bin Malik Radliyallahu'anhu- al à dit; La dì dopo al preà, al si voltà viers di lui, daspò al si alçà e al vignì daûr di lui e al disè: ‘O ‘itban, dulà che tu âs gust di preâ? ’ Al mi mostrà il puest che al voleve e al preà li, daspò si fermà o si sielzè e chest al rivà ae int ator di nô di jenfri i Ansar, daspò a rivarin daûr di lui fin che il puest al jere plen. Po dopo a àn menzonât dai ipocrits e ce che a vevin fat dai lôr diviers tips di disordins e criminâi fin che a no àn finît la cuistion cuntun di lôr di non Malik bin Dukhsyum. E a disèrin; al è cussì e cussì. Intant, il Rasulullah Wasallam al tacà a zirâ. Cuant che a àn scomençât a menzonâlu simpri di plui, il Rasulullah al disè: ‘Nol testemonie che nol esist un diu che Allah’. La tierce volte a disevin; al à dit cussì. Al disè: ‘Par Chel che al à mandât me cun Al Haq, se al lu ves dit in maniere sincere dal so cûr, alore l’infier no lu varès consumât par simpri’. A disevin e a no jerin cussì contents di nuie come che a jerin di ce che al diseve.