Imam Ahmad : 15887

قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَدِمَ أَبِي مِنْ الشَّامِ وَافِدًا وَأَنَا مَعَهُ فَلَقِينَا مَحْمُودَ بْنَ الرَّبِيعِ فَحَدَّثَ أَبِي حَدِيثًا عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ قَالَ أَبِي أَيْ بُنَيَّ احْفَظْ هَذَا الْحَدِيثَ فَإِنَّهُ مِنْ كُنُوزِ الْحَدِيثِ فَلَمَّا قَفَلْنَا انْصَرَفْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَإِذَا هُوَ حَيٌّ وَإِذَا شَيْخٌ أَعْمَى قَالَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ الْحَدِيثِ فَقَالَ نَعَمْ ذَهَبَ بَصَرِي عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ بَصَرِي وَلَا أَسْتَطِيعُ الصَّلَاةَ خَلْفَكَ فَلَوْ بَوَّأْتَ فِي دَارِي مَسْجِدًا فَصَلَّيْتُ فِيهِ فَأَتَّخِذُهُ مُصَلًّى قَالَ نَعَمْ فَإِنِّي غَادٍ عَلَيْكَ غَدًا قَالَ فَلَمَّا صَلَّى مِنْ الْغَدِ الْتَفَتَ إِلَيْهِ فَقَامَ حَتَّى أَتَاهُ فَقَالَ يَا عِتْبَانُ أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُبَوِّئَ لَكَ فَوَصَفَ لَهُ مَكَانًا فَبَوَّأَ لَهُ وَصَلَّى فِيهِ ثُمَّ حَبَسَ أَوْ جَلَسَ وَبَلَغَ مَنْ حَوْلَنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا حَتَّى مُلِئَتْ عَلَيْنَا الدَّارُ فَذَكَرُوا الْمُنَافِقِينَ وَمَا يَلْقُونَ مِنْ أَذَاهُمْ وَشَرِّهِمْ حَتَّى صَيَّرُوا أَمْرَهُمْ إِلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ وَقَالُوا مِنْ حَالِهِ وَمِنْ حَالِهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتٌ فَلَمَّا أَكْثَرُوا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ قَالُوا إِنَّهُ لَيَقُولُهُ قَالَ وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَئِنْ قَالَهَا صَادِقًا مِنْ قَلْبِهِ لَا تَأْكُلُهُ النَّارُ أَبَدًا قَالُوا فَمَا فَرِحُوا بِشَيْءٍ قَطُّ كَفَرَحِهِمْ بِمَا قَالَ

-আহমদ বিন হানবাল ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু- ক’লে; আমাক কৈছে [হুছেইন বিন মহম্মদে] কৈছে; আমাক [জাৰিৰ] অৰ্থাৎ ইবনে হাজমে [আলী বিন জাইদ বিন জুদআন]ৰ পৰা কৈছে; মোক কৈছে [আবু বকৰ বিন আনাছ বিন মালিক] কৈছে; মোৰ দেউতা ছিৰিয়াৰ পৰা ৰাছুল হিচাপে আহিছিল আৰু মই তেওঁৰ লগত আছিলো আৰু আমি [মাহমুদ বিন ৰবী’]ক লগ পাইছিলো, তাৰ পিছত তেওঁ মোৰ দেউতাকক [‘ইটবান বিন মালিক]ৰ পৰা এটা হাদীছ ক’লে মোৰ দেউতাই কৈছিল; হে মোৰ ল’ৰা, এই হাদীছ মুখস্থ কৰক, কাৰণ ই অন্যতম মূল্যৱান হাদীছ। মদিনালৈ যাওঁতে আমি তেওঁৰ বিষয়ে সুধিলোঁ, দেখা গ’ল তেওঁ গাঁৱত আছে আৰু তেওঁ বুঢ়া আৰু অন্ধ। -মালিক ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু- ক’লে; তাৰ পিছত আমি তেওঁক হাদীছৰ বিষয়ে সুধিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ উত্তৰ দিলে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সময়ত মোৰ চকু অন্ধ আছিল তেতিয়া মই ক’লোঁ; হে আল্লাহৰ ৰাছুল মোৰ চকু অন্ধ আৰু তোমাৰ পিঠিৰ পিছফালে মই আৰু নামাজ পঢ়িব নোৱাৰো, যদিহে তুমি মোৰ ঘৰলৈ আহি মই তাক মছজিদ কৰি ললোহেঁতেন। তাৰ পিছত মই তাত প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ। তেওঁ উত্তৰ দিলে, হয়। সঁচাকৈয়ে কাইলৈ ​​মই আহিম -'ইটবান বিন মালিক ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু- ক'লে; পিছদিনা তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, তেওঁৰ ফালে ঘূৰি আহিল, তাৰ পিছত তেওঁ থিয় হৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে: ‘হে ‘ইটবান, তোমাৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ প্ৰিয় ঠাই ক’ত?’ তেওঁ বিচৰা ঠাইখন ইংগিত দিলে আৰু সেই ঠাইতে নামাজ পঢ়িলে, তাৰ পিছত তেওঁ ৰৈ বা বহিল আৰু এই কথা আনছাৰৰ মাজৰ পৰা আমাৰ চৌপাশৰ মানুহবোৰৰ ওচৰ পালেগৈ, তাৰ পিছত ঠাইখন ভৰি নোহোৱালৈকে তেওঁলোকে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল। তাৰ পিছত তেওঁলোকে ভণ্ডসকলৰ বিষয়ে আৰু তেওঁলোকৰ বিভিন্ন ধৰণৰ অশান্তি আৰু অপৰাধৰ পৰা তেওঁলোকে কি কৰিছিল, সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে মালিক বিন দুখছ্যুম নামৰ এজনৰ সৈতে বিষয়টো শেষ কৰা নাছিল। আৰু তেওঁলোকে ক’লে; তেওঁ এনেকুৱা আৰু এনেকুৱা। ইফালে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম মৌন হৈ পৰিল। যেতিয়া তেওঁলোকে ইয়াৰ কথা বেছিকৈ ক’বলৈ ধৰিলে, তেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামে ক’লে, ‘তেওঁ সাক্ষ্য নিদিয়েনে যে আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো ঈশ্বৰ নাই’। তৃতীয়বাৰ তেওঁলোকে ক’লে; তেওঁ তেনেকৈয়ে কৈছিল। তেওঁ ক’লে, ‘যিজনে মোক আল হকৰ সৈতে পঠিয়াইছিল, তেওঁৰ দ্বাৰা যদি তেওঁ হৃদয়ৰ পৰাই সঁচা কথা ক’লেহেঁতেন, তেন্তে নৰকে তেওঁক চিৰদিনৰ বাবে ভক্ষণ নকৰিলেহেঁতেন’। তেওঁলোকে ক’লে আৰু তেওঁ কোৱা কথাত যিমান সন্তুষ্ট হ’ল সিমান একোতে সন্তুষ্ট নহ’ল।