Imam Ahmad : 15411

قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ حَكِيمٍ قَالَ حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي الرَّبَابُ وَقَالَ يُونُسُ فِي حَدِيثِهِ قَالَتْ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ يَقُولُ مَرَرْنَا بِسَيْلٍ فَدَخَلْتُ فَاغْتَسَلْتُ مِنْهُ فَخَرَجْتُ مَحْمُومًا فَنُمِيَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مُرُوا أَبَا ثَابِتٍ يَتَعَوَّذُ قُلْتُ يَا سَيِّدِي وَالرُّقَى صَالِحَةٌ قَالَ لَا رُقْيَةَ إِلَّا فِي نَفْسٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ لَدْغَةٍ قَالَ عَفَّانُ النَّظْرَةُ وَاللَّدْغَةُ وَالْحُمَةُ

موږ ته [یونس بن محمد] ویلي دي او [عفان] ویلي دي؛ موږ ته [عبدالواحد] ابن زیاد ویلي دي؛ له عثمان بن حکیم رضي الله عنه څخه روایت دی چې؛ ما ته [زما انا، الرباب] وویل او [یونس] وویل؛ په خپل حدیث کې الرباب رضي الله عنه فرمايي؛ له سهل بن حنيف څخه مې واورېدل؛ 'موږ یو سیند تیر کړ، بیا ما ځان دننه کړ، شاور مې واخیست. کله چې زه د اوبو څخه راووتلم، ما د تبې احساس وکړ. دا پېښه رسول الله صلی الله علیه وسلم ته وشوه. هغه وویل: ابو ثابت ته ووایه چې په لمانځه کې پناه واخلي. بیا مې وویل؛ اې پاچا، آیا د رقیة لمونځ روا دی؟ هغه وفرمايل: رقيه نشته، مګر د بدې سترګۍ له امله په بدن کې زهر يا داغ وي. عفان وویل؛ د بدو سترګو، ډانګونو، یا زهرونو له امله.