Imam Ahmad : 15279

حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ الزُّهْرِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ الْهَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ سُهَيْلِ ابْنِ بَيْضَاءَ أَنَّهُ قَالَ نَادَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَأَنَا رَدِيفُهُ يَا سُهَيْلُ ابْنَ بَيْضَاءَ رَافِعًا بِهَا صَوْتَهُ مِرَارًا حَتَّى سَمِعَ مَنْ خَلْفَنَا وَأَمَامَنَا فَاجْتَمَعُوا وَعَلِمُوا أَنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَتَكَلَّمَ بِشَيْءٍ إِنَّهُ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَوْجَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ بِهَا الْجَنَّةَ وَأَعْتَقَهُ بِهَا مِنْ النَّارِ حَدَّثَنَا هَارُونُ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَيْوَةُ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ الْهَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الصَّلْتِ عَنْ سُهَيْلِ ابْنِ الْبَيْضَاءِ مِنْ بَنِي عَبْدِ الدَّارِ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ فِي سَفَرٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Al à contât che mio pari di [Yaqub bin Ibrahim Az Zuhri] al à dit; O ai sintût [mi pari] contâ di [Yazid] ven a stâi Ibn Al Had, di [Mohammed ben Ibrahim ben Al Harith] di [Suhail ben Baidla’] al à dit; Une gnot il Rasulullah al clamà intant che o jeri daûr a fâi une corse su la schene, o Suhail bin Baidla’! , al alçà la vôs plui voltis, fin che la int di daûr e di prin di nô lu sintû. A si son cjatâts dongje e a savevin che al jere daûr a dî: ‘Cui che al testemonie che nol è un diu fûr di Allah, Allah Azzawajalla al fasarà obligatori il cîl par lui e lu salvarà dal infier. Al à dit [Harun] al à dit [Ibn Wahb] [Haiwah] al à dit; al à contât [Yazid ben Al Had] di [Mohammed ben Ibrahim] di [Dit Al Shalt] di [Suhail ben Baidla’] di Banu Abdu Dar, al à dit; cuant che o jerin in viaç cul Rasulullah, alore o lu menzonà in mût significatîf.