Imam Ahmad : 15157

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ قَالَ حَدَّثَنِي الزُّبَيْدِيُّ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُقَصُّ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا أَبِي بَكْرٍ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ قَصَّ تَمِيمٌ الدَّارِيُّ اسْتَأْذَنَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ أَنْ يَقُصَّ عَلَى النَّاسِ قَائِمًا فَأَذِنَ لَهُ عُمَرُ

Sinabi sa amin [Yazid bin Abdu Rabnya] sinabi sa amin [Baqiyyah bin Al Walid] na nagsabi; sinabi sa akin [Az Zubaidi] mula kay [Az Zuhri] mula kay [As Sa'ib bin Yazid] na hindi niya ito sinabi noong panahon ni Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam o ni Abu Bakr, ang unang bagay na aming sinabi ay ang paghingi ni Tamim Ad-Dari ng pahintulot kay 'Umar bin Khattab, upang maisabi niya ito sa mga tao habang nakatayo at pagkatapos ay pinayagan ito ni 'Umar.