Imam Ahmad : 14965

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ مَوْلًى لَهُمْ مُزَاحِمِ بْنِ أَبِي مُزَاحِمٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ خَالِدِ بْنِ أُسَيْدٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ خُزَاعَةَ يُقَالُ لَهُ مُحَرِّشٌ أَوْ مُخَرِّشٌ لَمْ يُثْبِتْ سُفْيَانُ اسْمَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ مِنْ الْجِعْرَانَةِ لَيْلًا فَاعْتَمَرَ ثُمَّ رَجَعَ فَأَصْبَحَ كَبَائِتٍ بِهَا فَنَظَرْتُ إِلَى ظَهْرِهِ كَأَنَّهُ سَبِيكَةُ فِضَّةٍ

A nus è stât contât [Sufyan bin Uyainah] di [Ismail bin Umayah] dal lôr sclâf, [Muzahim bin Abu Muzahim], di [Abdil Aziz bin Abdullah bin Khalid bin Usaid] di un om Khuza'ah di non [Muharrisy - menzion dal so non- Il Profete sallallaahu Alaihi Wasallam une volte al vignì fûr di Ji’ronah dentri de serade, daspò al fasè Umrah daspò al tornà fin che al passà la gnot in Ji’ranah daspò o viodè la sô schene che e someave a une baste di arint.