Mati dalam keadaan syahid, pasti masuk surga

Imam Bukhari : 6525

حَدَّثَنِي مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ أَبُو هِشَامٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ حَدَّثَنَا سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ لِأَصْحَابِهِ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنْ رُؤْيَا قَالَ فَيَقُصُّ عَلَيْهِ مَنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُصَّ وَإِنَّهُ قَالَ ذَاتَ غَدَاةٍ إِنَّهُ أَتَانِي اللَّيْلَةَ آتِيَانِ وَإِنَّهُمَا ابْتَعَثَانِي وَإِنَّهُمَا قَالَا لِي انْطَلِقْ وَإِنِّي انْطَلَقْتُ مَعَهُمَا وَإِنَّا أَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُضْطَجِعٍ وَإِذَا آخَرُ قَائِمٌ عَلَيْهِ بِصَخْرَةٍ وَإِذَا هُوَ يَهْوِي بِالصَّخْرَةِ لِرَأْسِهِ فَيَثْلَغُ رَأْسَهُ فَيَتَهَدْهَدُ الْحَجَرُ هَا هُنَا فَيَتْبَعُ الْحَجَرَ فَيَأْخُذُهُ فَلَا يَرْجِعُ إِلَيْهِ حَتَّى يَصِحَّ رَأْسُهُ كَمَا كَانَ ثُمَّ يَعُودُ عَلَيْهِ فَيَفْعَلُ بِهِ مِثْلَ مَا فَعَلَ الْمَرَّةَ الْأُولَى قَالَ قُلْتُ لَهُمَا سُبْحَانَ اللَّهِ مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُسْتَلْقٍ لِقَفَاهُ وَإِذَا آخَرُ قَائِمٌ عَلَيْهِ بِكَلُّوبٍ مِنْ حَدِيدٍ وَإِذَا هُوَ يَأْتِي أَحَدَ شِقَّيْ وَجْهِهِ فَيُشَرْشِرُ شِدْقَهُ إِلَى قَفَاهُ وَمَنْخِرَهُ إِلَى قَفَاهُ وَعَيْنَهُ إِلَى قَفَاهُ قَالَ وَرُبَّمَا قَالَ أَبُو رَجَاءٍ فَيَشُقُّ قَالَ ثُمَّ يَتَحَوَّلُ إِلَى الْجَانِبِ الْآخَرِ فَيَفْعَلُ بِهِ مِثْلَ مَا فَعَلَ بِالْجَانِبِ الْأَوَّلِ فَمَا يَفْرُغُ مِنْ ذَلِكَ الْجَانِبِ حَتَّى يَصِحَّ ذَلِكَ الْجَانِبُ كَمَا كَانَ ثُمَّ يَعُودُ عَلَيْهِ فَيَفْعَلُ مِثْلَ مَا فَعَلَ الْمَرَّةَ الْأُولَى قَالَ قُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى مِثْلِ التَّنُّورِ قَالَ فَأَحْسِبُ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فَإِذَا فِيهِ لَغَطٌ وَأَصْوَاتٌ قَالَ فَاطَّلَعْنَا فِيهِ فَإِذَا فِيهِ رِجَالٌ وَنِسَاءٌ عُرَاةٌ وَإِذَا هُمْ يَأْتِيهِمْ لَهَبٌ مِنْ أَسْفَلَ مِنْهُمْ فَإِذَا أَتَاهُمْ ذَلِكَ اللَّهَبُ ضَوْضَوْا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَؤُلَاءِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى نَهَرٍ حَسِبْتُ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ أَحْمَرَ مِثْلِ الدَّمِ وَإِذَا فِي النَّهَرِ رَجُلٌ سَابِحٌ يَسْبَحُ وَإِذَا عَلَى شَطِّ النَّهَرِ رَجُلٌ قَدْ جَمَعَ عِنْدَهُ حِجَارَةً كَثِيرَةً وَإِذَا ذَلِكَ السَّابِحُ يَسْبَحُ مَا يَسْبَحُ ثُمَّ يَأْتِي ذَلِكَ الَّذِي قَدْ جَمَعَ عِنْدَهُ الْحِجَارَةَ فَيَفْغَرُ لَهُ فَاهُ فَيُلْقِمُهُ حَجَرًا فَيَنْطَلِقُ يَسْبَحُ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَيْهِ كُلَّمَا رَجَعَ إِلَيْهِ فَغَرَ لَهُ فَاهُ فَأَلْقَمَهُ حَجَرًا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَانِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ كَرِيهِ الْمَرْآةِ كَأَكْرَهِ مَا أَنْتَ رَاءٍ رَجُلًا مَرْآةً وَإِذَا عِنْدَهُ نَارٌ يَحُشُّهَا وَيَسْعَى حَوْلَهَا قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَا قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا فَأَتَيْنَا عَلَى رَوْضَةٍ مُعْتَمَّةٍ فِيهَا مِنْ كُلِّ لَوْنِ الرَّبِيعِ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَيْ الرَّوْضَةِ رَجُلٌ طَوِيلٌ لَا أَكَادُ أَرَى رَأْسَهُ طُولًا فِي السَّمَاءِ وَإِذَا حَوْلَ الرَّجُلِ مِنْ أَكْثَرِ وِلْدَانٍ رَأَيْتُهُمْ قَطُّ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا مَا هَذَا مَا هَؤُلَاءِ قَالَ قَالَا لِي انْطَلِقْ انْطَلِقْ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَانْتَهَيْنَا إِلَى رَوْضَةٍ عَظِيمَةٍ لَمْ أَرَ رَوْضَةً قَطُّ أَعْظَمَ مِنْهَا وَلَا أَحْسَنَ قَالَ قَالَا لِي ارْقَ فِيهَا قَالَ فَارْتَقَيْنَا فِيهَا فَانْتَهَيْنَا إِلَى مَدِينَةٍ مَبْنِيَّةٍ بِلَبِنِ ذَهَبٍ وَلَبِنِ فِضَّةٍ فَأَتَيْنَا بَابَ الْمَدِينَةِ فَاسْتَفْتَحْنَا فَفُتِحَ لَنَا فَدَخَلْنَاهَا فَتَلَقَّانَا فِيهَا رِجَالٌ شَطْرٌ مِنْ خَلْقِهِمْ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ وَشَطْرٌ كَأَقْبَحِ مَا أَنْتَ رَاءٍ قَالَ قَالَا لَهُمْ اذْهَبُوا فَقَعُوا فِي ذَلِكَ النَّهَرِ قَالَ وَإِذَا نَهَرٌ مُعْتَرِضٌ يَجْرِي كَأَنَّ مَاءَهُ الْمَحْضُ فِي الْبَيَاضِ فَذَهَبُوا فَوَقَعُوا فِيهِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَيْنَا قَدْ ذَهَبَ ذَلِكَ السُّوءُ عَنْهُمْ فَصَارُوا فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ قَالَ قَالَا لِي هَذِهِ جَنَّةُ عَدْنٍ وَهَذَاكَ مَنْزِلُكَ قَالَ فَسَمَا بَصَرِي صُعُدًا فَإِذَا قَصْرٌ مِثْلُ الرَّبَابَةِ الْبَيْضَاءِ قَالَ قَالَا لِي هَذَاكَ مَنْزِلُكَ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا بَارَكَ اللَّهُ فِيكُمَا ذَرَانِي فَأَدْخُلَهُ قَالَا أَمَّا الْآنَ فَلَا وَأَنْتَ دَاخِلَهُ قَالَ قُلْتُ لَهُمَا فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ مُنْذُ اللَّيْلَةِ عَجَبًا فَمَا هَذَا الَّذِي رَأَيْتُ قَالَ قَالَا لِي أَمَا إِنَّا سَنُخْبِرُكَ أَمَّا الرَّجُلُ الْأَوَّلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يُثْلَغُ رَأْسُهُ بِالْحَجَرِ فَإِنَّهُ الرَّجُلُ يَأْخُذُ الْقُرْآنَ فَيَرْفُضُهُ وَيَنَامُ عَنْ الصَّلَاةِ الْمَكْتُوبَةِ وَأَمَّا الرَّجُلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يُشَرْشَرُ شِدْقُهُ إِلَى قَفَاهُ وَمَنْخِرُهُ إِلَى قَفَاهُ وَعَيْنُهُ إِلَى قَفَاهُ فَإِنَّهُ الرَّجُلُ يَغْدُو مِنْ بَيْتِهِ فَيَكْذِبُ الْكَذْبَةَ تَبْلُغُ الْآفَاقَ وَأَمَّا الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ الْعُرَاةُ الَّذِينَ فِي مِثْلِ بِنَاءِ التَّنُّورِ فَإِنَّهُمْ الزُّنَاةُ وَالزَّوَانِي وَأَمَّا الرَّجُلُ الَّذِي أَتَيْتَ عَلَيْهِ يَسْبَحُ فِي النَّهَرِ وَيُلْقَمُ الْحَجَرَ فَإِنَّهُ آكِلُ الرِّبَا وَأَمَّا الرَّجُلُ الْكَرِيهُ الْمَرْآةِ الَّذِي عِنْدَ النَّارِ يَحُشُّهَا وَيَسْعَى حَوْلَهَا فَإِنَّهُ مَالِكٌ خَازِنُ جَهَنَّمَ وَأَمَّا الرَّجُلُ الطَّوِيلُ الَّذِي فِي الرَّوْضَةِ فَإِنَّهُ إِبْرَاهِيمُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَمَّا الْوِلْدَانُ الَّذِينَ حَوْلَهُ فَكُلُّ مَوْلُودٍ مَاتَ عَلَى الْفِطْرَةِ قَالَ فَقَالَ بَعْضُ الْمُسْلِمِينَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَوْلَادُ الْمُشْرِكِينَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَوْلَادُ الْمُشْرِكِينَ وَأَمَّا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَانُوا شَطْرٌ مِنْهُمْ حَسَنًا وَشَطْرٌ قَبِيحًا فَإِنَّهُمْ قَوْمٌ خَلَطُوا عَمَلًا صَالِحًا وَآخَرَ سَيِّئًا تَجَاوَزَ اللَّهُ عَنْهُمْ

مون کي [معمل بن هشام ابو هشام] ٻڌايو آهي [اسماعيل بن ابراهيم] اسان کي ٻڌايو آهي [عوف] اسان کي ٻڌايو آهي [ابو رجاء] اسان کي ٻڌايو آهي [سمره بن جندب] اسان کي ٻڌايو آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم اڪثر پنهنجن اصحابن کي چوندا هئا ته ڇا توهان مان ڪنهن خواب ڏٺو آهي؟ سمره چيو؛ پوءِ انهن مان ڪجهه اهڙا آهن جيڪي ڪهاڻي ٻڌائين ٿا. هڪ ڀيري صبح جو، هن چيو ته؛ 'گذريل رات مون وٽ ٻه ماڻهو آيا، ٻنهي مون کي وڃڻ لاءِ چيو ۽ چيو ته؛ 'هلو!' مان انهن ٻنهي سان گڏ ويس، ۽ اسان هڪ ماڻهو وٽ پهتاسين جيڪو ليٽي پيو هو ۽ ٻيو سندس ڀرسان هڪ وڏو پٿر کڻي بيٺو هو، پوءِ هن پٿر کي پنهنجي مٿي تي اڇلايو ته ان جو مٿو ٽٽي پيو ۽ پٿر هتي لڙهجي ويو. اهو شخص پٿر جي پٺيان هلندو رهيو ۽ ان کي کڻندو رهيو، پر جڏهن هو جيڪو هن ڇڏيو هو ان ڏانهن واپس نه آيو، ته سندس مٿو معمول تي اچي ويو. پوءِ اهو شخص ان کي ڏسڻ لاءِ واپس آيو ۽ اڳ وانگر ڪيو. مون انهن ٻن ماڻهن کان به پڇيو جيڪي مون کي کڻي آيا هئا؛ 'سبحان الله، هي ٻئي ماڻهو اهڙا ڇو آهن؟' ٻنهي جواب ڏنو؛ 'اچو ته پهرين ڪنهن ٻئي هنڌ هلون!' اسان هليا ويا، پوءِ اسان هڪ شخص وٽ پهتاسين جيڪو پنهنجي پٺي ڀر ڳچيءَ تي ليٽي پيو هو جڏهن ته هڪ ٻيو شخص سندس ڀرسان بيٺو هو، هڪ لوهي ڪُنڊو کڻي، هن پنهنجي چهري جي هڪ پاسي کي جهليو ۽ پنهنجي ٿُڙي کي ڳچيءَ جي نڙيءَ تائين ڪٽيو، ۽ پنهنجو ڳلو ڳچيءَ جي نڙيءَ تائين، ۽ پنهنجون اکيون پنهنجي ڳچيءَ جي نڙيءَ تائين' - عوف چيو، ڪڏهن ڪڏهن ابو راجا لفظ استعمال ڪندو آهي؛ 'پوءِ پنهنجي ٿُڙي کي ڦاڙيو، نه ڪٽيو-' پوءِ ڪٽڻ وارو ماڻهو ٿُڙي جي ٻئي پاسي هليو ويو ۽ پنهنجي شڪار سان اهڙو سلوڪ ڪيو جيئن هن پهرين پاسي سان ڪيو هو. ان کان اڳ جو هو ٻي ٿُڙي کي ڪٽڻ ختم ڪري، ٿُڙي جو پهريون پاسو پنهنجي اصل حالت ۾ واپس آيو، تنهن ڪري ان شخص ان سان اڳ وانگر سلوڪ ڪيو. تنهن ڪري مون پڇيو؛ 'سبحان الله، اهي ٻئي ماڻهو ڇو آهن؟' پر ٻن ماڻهن جيڪي مون کي کڻي آيا هئا، انهن صرف اهو چيو؛ 'اچو ته پهرين ڪنهن ٻئي هنڌ هلون!' تنهنڪري اسان هليا ويا، جيستائين اسان هڪ فرنس وانگر جاءِ تي نه پهتاسين.' ابو راجا چيو، جيئن مون کي ياد آهي ته سمُره چيو هو؛ 'ڀُٽي هڪ گڙگڙ ڪندڙ آواز ڪيو. - پوءِ اسان اندر ڏٺو، بغير ڪنهن احساس جي ته اتي ننگا مرد ۽ عورتون هئا، انهن جي هيٺان کان باهه جا شعلا اچي رهيا هئا، جيڪڏهن شعلا انهن کي لڳي ته اهي ڪرندا. تنهن ڪري مون ٻن ماڻهن کان پڇيو جيڪي مون کي کڻي آيا هئا؛ 'انهن ماڻهن سان اصل ۾ ڇا مسئلو آهي؟' پر ٻن ماڻهن جيڪي مون کي کڻي آيا هئا صرف ايترو چيو؛ 'اچو ته ٻئي هنڌ هلون!' تنهنڪري اسان پنهنجو رستو جاري رکيو، ۽ اسان هڪ درياهه تي پهتاسين'. ۽ جيستائين مون کي خبر آهي سمُره چيو؛ 'درياهه رت وانگر ڳاڙهو آهي-، 'اهو احساس ڪرڻ کان سواءِ ته هڪ ماڻهو درياهه ۾ تري رهيو هو، جڏهن درياهه جي ڪناري تي هڪ شخص ڪيترائي پٿر گڏ ڪري رهيو هو، جڏهن ترڻ وارو درياهه جي ڪناري تي پهتو، جتي پٿر گڏ ڪرڻ وارو شخص، پوءِ هن پنهنجو وات کوليو ۽ ڪناري تي موجود شخص پنهنجي وات ۾ پٿر رکيو، پوءِ هو ترڻ لڳو ۽ ٻيهر موٽي آيو، هر ڀيري جڏهن هو ڪناري تي واپس آيو، ته سندس وات کوليو ۽ ڪناري تي موجود شخص کيس پٿر کارايو. مون ٻن ماڻهن کان پڇيو جيڪي مون کي کڻي آيا هئا؛ 'هي ٻئي ماڻهو ڇو آهن؟' ٻنهي جواب ڏنو؛ 'اچو ته پهرين ڪنهن ٻئي هنڌ هلون!' ' تنهنڪري اسان هليا، ۽ اسان هڪ اهڙي ماڻهوءَ وٽ پهتاسين جنهن جو چهرو ايترو ئي خوفناڪ هو جيترو سڀ کان وڌيڪ خوفناڪ ماڻهو جيڪو توهان ڪڏهن ڏٺو آهي. ۽ ان جي ويجهو هڪ باهه هئي جيڪا هو ٻاري رهيو هو ۽ هو ان جي چوڌاري ڊوڙي رهيو هو. مون ٻن ماڻهن کان پڇيو جيڪي مون کي کڻي رهيا هئا: 'هي ماڻهو ڇو آهي؟' ٻن ماڻهن جيڪي مون کي کڻي رهيا هئا چيو: 'پهرين ڪنهن ٻئي هنڌ هلون!' تنهنڪري اسان هليا. پوءِ اسان هڪ باغ ۾ پهتاسين جيڪو بهار جي رنگن سان هڪجهڙائي سان ڀريل هو، باغ جي ٻنهي ڪنارن جي وچ ۾ هڪ ڊگهو ماڻهو هو، جنهن جهڙو مون ڪڏهن به اهڙو ماڻهو نه ڏٺو آهي جنهن جو مٿو آسمان ڏانهن اهڙي طرح مٿي ڪيو ويو هجي، ۽ ان جي چوڌاري ڪيترائي ننڍا ٻار هئا جن کي مون ڪڏهن به ڏٺو آهي. مون پڇيو: 'هي اصل ۾ ڇا آهي، اهي ڪير آهن؟' ٻه ماڻهو جيڪي مون کي کڻي رهيا هئا چيو: 'اچو ته پهرين ڪنهن ٻئي هنڌ هلون!' تنهنڪري اسان پنهنجي سفر تي روانا ٿياسين، جيستائين اسان هڪ وڏي باغ ۾ پهتاسين جيڪو مون اڳ ڪڏهن به نه ڏٺو هو، ان کان وڏو ۽ وڌيڪ خوبصورت. انهن چيو: 'مٿي وڃو!' تنهنڪري اسان مٿي ويا، ۽ اسان سون ۽ چانديءَ جي سرن سان ٺهيل هڪ شهر ۾ پهتاسين، ۽ اسان شهر جي دروازي تي پهتاسين. اسان ان کي کولڻ لاءِ چيو، ۽ اسان لاءِ دروازو کوليو ويو. اسان اندر داخل ٿياسين ۽ ڪجهه ماڻهن اسان جو استقبال ڪيو جن جا جسم اڌ کان وڌيڪ خوبصورت مرد هئا جيڪي توهان ڪڏهن ڏٺا آهن، ۽ اڌ کان وڌيڪ بدصورت مرد جيڪي توهان ڪڏهن ڏٺا آهن. انهن انهن کي چيو، 'سڀ وڃو!' پوءِ اهي هڪ نديءَ تي پهتا. اوچتو، درياءُ وهي رهيو هو، ان جو پاڻي تمام اڇو ۽ صاف هو، تنهن ڪري اهي ويا ۽ اتي غسل ڪيو، پوءِ اسان ڏانهن موٽيا ۽ انهن جي مٽي درياءَ ۾ ڌوئي وئي هئي جتي انهن غسل ڪيو هو، تنهن ڪري اهي ماڻهن ۾ سڀ کان وڌيڪ خوبصورت بڻجي ويا. انهن مون کي چيو، 'هي عدن جو جنت آهي ۽ هتي توهان جو رهائش آهي!' پوءِ مون مٿي ڏٺو، ۽ مون کي خبر نه هئي ته اتي هڪ محل آهي جيڪو اڪيلائي ۾ اڇي ڪڪر وانگر هو. انهن چيو، 'هي توهان جو رهائش آهي!' مون جواب ڏنو، 'الله توهان ٻنهي کي برڪت ڏئي، هاڻي مون کي ان ۾ داخل ٿيڻ ڏيو!' ٻنهي جواب ڏنو، 'هاڻي نه، پر توهان ضرور ان ۾ داخل ٿيندا!' مون چيو، 'گذريل رات کان وٺي مون عجيب ۽ حيرت انگيز واقعا ڏٺا آهن، مهرباني ڪري مون کي انهن واقعن جي حقيقي معنيٰ ٻڌايو!' ٻنهي چيو؛ 'هاڻي مان توهان کي انهن واقعن بابت ٻڌايان ٿو! جيئن ته پهريون ماڻهو جنهن وٽ توهان آيا آهيو جنهن جو مٿو پٿر سان ڪٽيو ويو هو، اهو هڪ ماڻهو هو جنهن قرآن پڙهيو پر هن ان کي رد ڪيو، ۽ هو تيستائين سمهيو جيستائين هو فرض نماز نه پڙهي. جيئن ته اهو ماڻهو جنهن وٽ توهان آيا آهيو جنهن پنهنجي دوست جي ٿُڙي کي ڳچيءَ جي نڙيءَ تائين، سندس ڳلي کي ٿُڙي تائين، ۽ سندس اکيون پنهنجي ڳچيءَ جي نڙيءَ تائين ڦاڙي ڇڏيون، اهو هڪ ماڻهو هو جنهن پنهنجو گهر ڇڏي ڪوڙ ڳالهايو، ۽ سندس ڪوڙ افق تائين پهچي ويو. جيئن ته ننگا مرد ۽ عورتون هڪ فرنس جهڙي عمارت ۾، اهي مرد ۽ عورتون هئا جن زنا ڪئي. جيئن ته اهي مرد جيڪي درياءَ ۾ ترندا هئا ۽ انهن کي وڏا پٿر کارايا ويندا هئا، اهي سود خور هئا، جيئن ته اهو ماڻهو جنهن جو چهرو دوزخ ۾ خوفناڪ هو، باهه ٻاري رهيو هو ۽ ان جي چوڌاري ڊوڙي رهيو هو، اهو مالڪ هو، دوزخ جو محافظ. جيئن باغ ۾ ڊگهو ماڻهو، اهو ابراهيم عليه السلام هو، ۽ جيئن سندس چوڌاري ٻار، اهي ٻار هئا جيڪي فطرت تي مري ويا هئا. پوءِ ڪجهه اصحابن پڇيو: 'يا رسول الله، مشرڪن جا ٻار به؟' ' الله جي رسول صلي الله عليه وسلم فرمايو: '۽ مشرڪن جا ٻار به! ۽ اهي جن جا چهرا اڌ خوبصورت ۽ اڌ بدصورت آهن، اهي اهي آهن جيڪي نيڪ عملن کي بڇڙن ڪمن سان ملايو ٿا، تنهن ڪري الله انهن جي غلطين کي معاف ڪري ٿو.'