Imam Ahmad : 14879

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي سُفْيَانَ سَمِعَهُ مِنْ مُسْلِمِ بْنِ ثَفِنَةَ قَالَ اسْتَعْمَلَ ابْنُ عَلْقَمَةَ أَبِي عَلَى عِرَافَةِ قَوْمِهِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُصَدِّقَهُمْ قَالَ فَبَعَثَنِي أَبِي فِي طَائِفَةٍ لِآتِيَهُ بِصَدَقَتِهِمْ قَالَ فَخَرَجْتُ حَتَّى أَتَيْتُ شَيْخًا كَبِيرًا يُقَالُ لَهُ سِعْرٌ فَقُلْتُ إِنَّ أَبِي بَعَثَنِي إِلَيْكَ لِتُؤَدِّيَ صَدَقَةَ غَنَمِكَ قَالَ يَا ابْنَ أَخِي وَأَيُّ نَحْوٍ تَأْخُذُونَ قُلْتُ نَخْتَارُ حَتَّى إِنَّا لَنَشْبُرُ ضُرُوعَ الْغَنَمِ قَالَ ابْنَ أَخِي فَإِنِّي أُحَدِّثُكَ أَنِّي كُنْتُ فِي شِعْبٍ مِنْ هَذِهِ الشِّعَابِ فِي غَنَمٍ لِي عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَنِي رَجُلَانِ عَلَى بَعِيرٍ فَقَالَا نَحْنُ رَسُولَا النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْكَ لِتُؤَدِّيَ صَدَقَةَ غَنَمِكَ قُلْتُ مَا عَلَيَّ فِيهَا قَالَا شَاةٌ فَأَعْمِدُ إِلَى شَاةٍ قَدْ عَلِمْتُ مَكَانَهَا مُمْتَلِئَةٍ مَحْضًا وَشَحْمًا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالَا هَذِهِ الشَّافِعُ الْحَائِلُ وَقَدْ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَأْخُذَ شَافِعًا قُلْتُ فَأَيُّ شَيْءٍ قَالَا عَنَاقًا جَذَعَةً أَوْ ثَنِيَّةً قَالَ فَأَعْمِدُ إِلَى عَنَاقٍ مُعْتَاطٍ قَالَ وَالْمُعْتَاطُ الَّتِي لَمْ تَلِدْ وَلَدًا وَقَدْ حَانَ وِلَادُهَا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالَا نَاوِلْنَاهَا فَدَفَعْتُهَا إِلَيْهِمَا فَجَعَلَاهَا مَعَهُمَا عَلَى بَعِيرِهِمَا ثُمَّ انْطَلَقَا قَالَ عَبْد اللَّهِ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ كَذَا قَالَ وَكِيعٌ مُسْلِمُ بْنُ ثَفِنَةَ صُحِّفَ و قَالَ رَوْحٌ ابْنُ شُعْبَةَ وَهُوَ الصَّوَابُ و قَالَ أَبِي و قَالَ بِشْرُ بْنُ السَّرِيِّ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ هُوَ ذَا وَلَدُهُ هَاهُنَا يَعْنِي مُسْلِمَ بْنَ شُعْبَةَ

اسان کي [واقعي] ٻڌايو آهي [زڪريا بن اسحاق] [عمرو بن ابو سفيان] کان ٻڌايو آهي [مسلم بن سفينه] کان ٻڌو آهي ته چوندا آهن؛ ابن القمة منهنجي پيءُ کي پنهنجي قوم جو اڳواڻ مقرر ڪيو ۽ ان کي چيو ته انهن جي زڪوات وصول ڪري. -مسلم رضي الله عنه- چيو؛ پوءِ منهنجي پيءُ مون کي هڪ قوم ڏانهن موڪليو ته جيئن مان انهن جي زڪوات وٺي سگهان. پوءِ مان [سائر] نالي هڪ پوڙهي ماڻهوءَ سان ملڻ لاءِ ٻاهر ويس، پوءِ مون چيو، 'منهنجي پيءُ مون کي توهان ڏانهن موڪليو آهي ته جيئن توهان پنهنجي ٻڪرين جي زڪوات ادا ڪري سگهو.' -پوڙهي ماڻهوءَ چيو؛ 'اي منهنجي ڀاءُ جو پٽ! توهان ڪهڙي قسم جو ٻڪرو کڻندا؟' مون چيو؛ مون کي چونڊڻ ڏيو جيستائين مان توهان جي ٻڪري جي کير جي ماپ نه ڪري سگهان. هو چوي ٿو؛ اي منهنجي ڀاءُ جا پٽ، مان توهان کي ٻڌائيندس ته جڏهن مان رسول الله ﷺ جي زماني ۾ پنهنجين ٻڪرين سان گڏ هڪ ٽڪري تي هوس، اوچتو مون وٽ [ٻه ماڻهو] اُٺن تي سوار ٿيا ۽ چيائون؛ اسين رسول الله صلي الله عليه وسلم جا قاصد آهيون جيڪي توهان وٽ آيا هئا ته توهان پنهنجي ٻڪرين جي زڪوات ڏيو، مون چيو؛ مون تي ان مان ڇا وٺڻ واجب آهي؟ - ٻنهي چيو؛ هڪ ٻڪري. پوءِ مان هڪ ٻڪري وٽ ويس، جيڪا مون ڏٺي ته حاملہ ۽ ٿلهي هئي، ۽ مان ان کي انهن لاءِ ڪڍي آيس. پوءِ ٻنهي چيو ته 'هي هڪ حاملہ ٻڪري آهي، جيتوڻيڪ رسول الله صلي الله عليه وسلم اسان کي حاملہ ٻڪريون کڻڻ کان منع ڪيو آهي'، مون پڇيو 'پوءِ ڪهڙي قسم جي ٻڪري؟' ٻنهي چيو، 'ڇهه کان هڪ سال جي ٻڪري، يا صرف ٽي سال جي'، - پوڙهي ماڻهو چيو؛ پوءِ مان 'عناق' ڏانهن ويس - ڇهن مهينن کان هڪ سال جي ٻڪري - موعط، هن چيو؛ متعث هڪ ٻڪري آهي جيڪا ٻار پيدا نه ڪري سگهي ٿي - ڇاڪاڻ ته اها ٿلهي آهي - جيتوڻيڪ ان لاءِ ٻار پيدا ڪرڻ جو وقت آهي، پوءِ مون ان کي ٻنهي ڏانهن ڪڍيو ۽ ٻنهي چيو؛ 'اسان کي ڏيو، تنهنڪري مون انهن کي ڏنو جيستائين اهي ٻئي ان کي پنهنجن اٺن تي رکي هليا ويا'. عبدالله چيو؛ 'مون پنهنجي پيءُ کي اهو چوندي ٻڌو آهي'. وکيع چيو؛ مسلم بن سفينه جو نالو غلط پڙهڻ ۾ آهي. روح چيو؛ صحيح ابن شعبه آهي. منهنجي پيءُ ۽ بصر بن الساري چيو؛ لا اله الا الله، هن حديث ۾ هو سندس پٽ آهي، يعني مسلم بن صيوبه.