Imam Ahmad : 14496

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ لَمَّا اسْتَقْبَلْنَا وَادِيَ حُنَيْنٍ قَالَ انْحَدَرْنَا فِي وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ تِهَامَةَ أَجْوَفَ حَطُوطٍ إِنَّمَا نَنْحَدِرُ فِيهِ انْحِدَارًا قَالَ وَفِي عَمَايَةِ الصُّبْحِ وَقَدْ كَانَ الْقَوْمُ كَمَنُوا لَنَا فِي شِعَابِهِ وَفِي أَجْنَابِهِ وَمَضَايِقِهِ قَدْ أَجْمَعُوا وَتَهَيَّئُوا وَأَعَدُّوا قَالَ فَوَاللَّهِ مَا رَاعَنَا وَنَحْنُ مُنْحَطُّونَ إِلَّا الْكَتَائِبُ قَدْ شَدَّتْ عَلَيْنَا شَدَّةَ رَجُلٍ وَاحِدٍ وَانْهَزَمَ النَّاسُ رَاجِعِينَ فَاسْتَمَرُّوا لَا يَلْوِي أَحَدٌ مِنْهُمْ عَلَى أَحَدٍ وَانْحَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ الْيَمِينِ ثُمَّ قَالَ إِلَيَّ أَيُّهَا النَّاسُ هَلُمَّ إِلَيَّ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ فَلَا شَيْءَ احْتَمَلَتْ الْإِبِلُ بَعْضُهَا بَعْضًا فَانْطَلَقَ النَّاسُ إِلَّا أَنَّ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَهْطًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَأَهْلِ بَيْتِهِ غَيْرَ كَثِيرٍ وَفِيمَنْ ثَبَتَ مَعَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَمِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَالْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَابْنُهُ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ وَرَبِيعَةُ بْنُ الْحَارِثِ وأَيْمَنُ بْنُ عُبَيْدٍ وَهُوَ ابْنُ أُمِّ أَيْمَنَ وَأُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ قَالَ وَرَجُلٌ مِنْ هَوَازِنَ عَلَى جَمَلٍ لَهُ أَحْمَرَ فِي يَدِهِ رَايَةٌ لَهُ سَوْدَاءُ فِي رَأْسِ رُمْحٍ طَوِيلٍ لَهُ أَمَامَ النَّاسِ وَهَوَازِنُ خَلْفَهُ فَإِذَا أَدْرَكَ طَعَنَ بِرُمْحِهِ وَإِذَا فَاتَهُ النَّاسُ رَفَعَهُ لِمَنْ وَرَاءَهُ فَاتَّبَعُوهُ قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ وَحَدَّثَنِي عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ أَبِيهِ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ بَيْنَا ذَلِكَ الرَّجُلُ مِنْ هَوَازِنَ صَاحِبُ الرَّايَةِ عَلَى جَمَلِهِ ذَلِكَ يَصْنَعُ مَا يَصْنَعُ إِذْ هَوَى لَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَرَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ يُرِيدَانِهِ قَالَ فَيَأْتِيهِ عَلِيٌّ مِنْ خَلْفِهِ فَضَرَبَ عُرْقُوبَيْ الْجَمَلِ فَوَقَعَ عَلَى عَجُزِهِ وَوَثَبَ الْأَنْصَارِيُّ عَلَى الرَّجُلِ فَضَرَبَهُ ضَرْبَةً أَطَنَّ قَدَمَهُ بِنِصْفِ سَاقِهِ فَانْعَجَفَ عَنْ رَحْلِهِ وَاجْتَلَدَ النَّاسُ فَوَاللَّهِ مَا رَجَعَتْ رَاجِعَةُ النَّاسِ مِنْ هَزِيمَتِهِمْ حَتَّى وَجَدُوا الْأَسْرَى مُكَتَّفِينَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Ibinalita sa amin [ni Ya'qub] na sinabi sa amin [ng aking ama] mula kay [Ibn Ishaq] mula kay ['Ashim bin 'Umar bin Qatadah] mula kay [Abdurrahman bin Jabir] mula kay [Jabir bin Abdullah] na nagsabi; Nang dumating kami sa lambak ng Hunain, pumasok kami sa isang lambak mula sa lambak ng Tihamah, isang napakatarik na lambak. Bumaba kami sa ilalim ng lambak sa dilim ng bukang-liwayway, at nalaman naming ang kaaway ay nagtago upang salakayin kami sa mga dalisdis ng mabagal na mga burol, at sa paligid nila at sa makikipot na daan, sila ay nagtipon at naghahanda na sa pag-atake. Sumpa man sa Allah, walang anumang natakot sa amin nang kami ay bumaba sa lambak, ngunit ilang hanay ng mga sundalo ang dumating at isa-isang sumalakay sa amin, at ang mga tao ay tumakbo paatras, ngunit ang kaaway ay patuloy na umaatake nang walang anumang awa sa sinuman sa harap nila, habang ang Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam ay tumungo sa kanan, pagkatapos ay nagsabi: "Halina kayo sa pakikipagdigma sa akin, O mga kaibigan, halina kayo sa pakikipagdigma sa akin, ako ang Rasulullah, ako si Muhammad bin Abdullah. (Jabir bin Abdullah). radliyallahu'anhuma) ay nagsabi; ngunit walang natira sa kanilang mga kamelyo, dahil sila ay umalis na, maliban lamang sa ilang grupo na kasama ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam mula sa mga Muhajirin at Anshor at kanilang Ahlul Bait, na ang bilang ay nanatili sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ay; Tholib, Al 'Abbas bin Abdul Muthollib at ang kanyang mga anak na si Al Fadhol bin 'Abbas, Abu Sufyan bin Al Harith, Robi'ah bin Al Harith, 'Aiman ​​​​bin 'Ubaid, anak ni Umm Si 'Aiman, at si Usamah bin Zaid. (Jabir bin Abdullah radliyallahu'anhuma) ay nagsabi; may isang lalaki mula sa Hawazin na nakasakay sa kanyang pulang kamelyo na may dalang itim na bandila sa dulo ng kanyang sibat sa harap ng mga tao, habang ang mga taong Hawazin ay nasa likuran niya, kung makakita siya ng kalaban sa harap niya ay agad niyang sinasaksak gamit ang kanyang sibat, kung wala nang mga tao sa harap niya ay itinataas niya ang bandila para sa mga sundalo sa likuran niya hanggang sa sumunod sila sa kanya. Sinabi ni [Ibn Ishaq] na; ay nagsabi sa akin ['Ashim bin 'Umar bin Qotadah] mula kay [Abdur Rahman bin Jabir bin Abdullah] mula sa kanyang ama, sinabi ni [Jabir bin Abdullah]; Nang ang lalaki mula sa Hawazin na may dalang bandila sa kanyang kamelyo ay gumawa ng isang bagay na mali, si 'Ali at isang lalaki mula sa Anshor ay tumalon sa kanya upang labanan siya. Sinabi ni (Jabir bin Abdullah radliyallahu'anhuma); Pagkatapos ay lumapit si 'Ali sa kanya mula sa likuran at hinampas ang kanyang kamelyo sa magkabilang tuhod kaya't ito ay natumba, pagkatapos ay isang lalaki mula sa Ansar ang tumalon sa kanya at tinamaan siya, pinutol ang kalahati ng kanyang guya, pagkatapos ay nahulog siya mula sa kanyang sasakyan, habang ang mga tao ay naglalaban pa rin. Sumpa man kay Allah, hindi ang mga hukbo ang naghiwa-hiwalay mula sa Sugo ni Allah, sallallaahu 'alaihi wasallam, dahil sa kanilang mga kahirapan, kundi sila ay bumalik sa kanya, sallallaahu 'alaihi wasallam, sa pamamagitan ng paghahanap sa mga bihag na nakatali ang kanilang mga kamay. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam.