Imam Ahmad : 14272

حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا أَنْبَأَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ وَحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي صُفُوفِنَا فِي الصَّلَاةِ صَلَاةِ الظُّهْرِ أَوْ الْعَصْرِ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَنَاوَلُ شَيْئًا ثُمَّ تَأَخَّرَ فَتَأَخَّرَ النَّاسُ فَلَمَّا قَضَى الصَّلَاةَ قَالَ لَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ شَيْئًا صَنَعْتَهُ فِي الصَّلَاةِ لَمْ تَكُنْ تَصْنَعُهُ قَالَ عُرِضَتْ عَلَيَّ الْجَنَّةُ بِمَا فِيهَا مِنْ الزَّهْرَةِ وَالنَّضْرَةِ فَتَنَاوَلْتُ مِنْهَا قِطْفًا مِنْ عِنَبٍ لِآتِيَكُمْ بِهِ فَحِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ وَلَوْ أَتَيْتُكُمْ بِهِ لَأَكَلَ مِنْهُ مَنْ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَا يُنْقِصُونَهُ شَيْئًا ثُمَّ عُرِضَتْ عَلَيَّ النَّارُ فَلَمَّا وَجَدْتُ سَفْعَهَا تَأَخَّرْتُ عَنْهَا وَأَكْثَرُ مَنْ رَأَيْتُ فِيهَا النِّسَاءُ اللَّاتِي إِنْ اؤْتُمِنَّ أَفْشَيْنَ وَإِنْ يُسْأَلْنَ بَخِلْنَ وَإِنْ يَسْأَلْنَ أَلْحَفْنَ قَالَ حُسَيْنٌ وَإِنْ أُعْطِينَ لَمْ يَشْكُرْنَ وَرَأَيْتُ فِيهَا لُحَيَّ بْنَ عَمْرٍو يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ وَأَشْبَهُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ مَعْبَدُ بْنُ أَكْثَمَ الْكَعْبِيُّ قَالَ مَعْبَدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُخْشَى عَلَيَّ مِنْ شَبَهِهِ وَهُوَ وَالِدٌ فَقَالَ لَا أَنْتَ مُؤْمِنٌ وَهُوَ كَافِرٌ قَالَ حُسَيْنٌ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ حَمَلَ الْعَرَبَ عَلَى عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ قَالَ حُسَيْنٌ تَأَخَّرْتُ عَنْهَا وَلَوْلَا ذَلِكَ لَغَشِيَتْكُمْ

[Зәкәрия] безгә ['Убайдуллаһ] сөйләде, һәм [Хөсәен бин Мөхәммәд] әйтте; ['Убайдуллаһ] безгә [Габдуллаһ бин Мөхәммәд бин Әкыйл]дән сөйләде, ул [Җәбир] әйтте: Без Аллаһның Илчесе белән (саллаллаһу галәйһи вәссәлам) өйлә яки өйлә намазы өчен чиратта торганда, ул кинәт кенә нәрсәдер тапкан кебек булды, аннары ул кире кайтты, алар да кире кайттылар. Намаз тәмамлангач, Убай бин Кәгъб сорады: ни өчен сез гадәттәгечә намаз укымадыгыз? - Аллаһның Илчесе (саллаллаһу галәйһи вәссәлам) әйтте: "Миңа җәннәт, аның барлык чәчәкләре һәм ләззәтләре белән күрсәтелде, аннары мин аннан йөзем ашадым, мин аны сезгә алып килергә теләдем, ләкин бу мөмкин булмады. Әгәр мин аны сезгә алып килсәм, ул күкләр һәм җир әһеленә җитәрлек булыр иде, ул берни дә кимемәс иде." Аннары миңа җәһәннәм күрсәтелде, аның эсселеген сизү белән мин аннан читләштем, мин анда иң күп күргәннәрем хатын-кызлар иде, чөнки аларга әманәт бирелсә, аны тапшырырлар иде, соралса, саран булырлар иде, ә соралса, һәрвакыт таләп итәрләр иде. Хөсәен үз риваятьләрендә: "Әгәр аларга берәр нәрсә бирелсә, алар рәхмәтсез булырлар иде", - диде. Мин анда Лухай бин Әмрның эчәкләрен сөйрәп йөргәнен күрдем, һәм аңа иң охшаган кеше Мәбәд бин Әкъсам әл-Кәгъби иде. Мәбәд әйтте: "Әй Аллаһның Илчесе, мин карт кеше булганда аңа охшаганым өчен генә куркырга тиешме?" - Аллаһның Илчесе салләллаһу галәйһи вәссәлам: "Юк, син мөэмин, ә ул көфер", - диде. Хөсәен әйтте: "Лухай бин Әмр - гарәпләрне потларга табынырга чакырган беренче кеше иде. Хөсәен үз риваятьләрендә: "Шуңа күрә мин аннан - җәһәннәм утыннан - читләштем, югыйсә ул сезне яндырыр иде", - дигән сүзләр белән әйтте.