Imam Ahmad : 14215

حَدَّثَنَا مُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ أَنَّ بَنَّةَ الْجُهَنِيَّ أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ عَلَى قَوْمٍ فِي الْمَسْجِدِ أَوْ فِي الْمَجْلِسِ يَسُلُّونَ سَيْفًا بَيْنَهُمْ يَتَعَاطَوْنَهُ بَيْنَهُمْ غَيْرَ مَغْمُودٍ فَقَالَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ يَفْعَلُ ذَلِكَ أَوَ لَمْ أَزْجُرْكُمْ عَنْ هَذَا فَإِذَا سَلَلْتُمْ السَّيْفَ فَلْيَغْمِدْهُ الرَّجُلُ ثُمَّ لِيُعْطِهِ كَذَلِكَ

Муса безгә [Ибн Ләһи'а] сөйләгән, [Әбу әз-Зүбәйрдән] [Җәбирдән], Бәннә әл-Җүһани аңа Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәламнең мәчеттә яки җыелышта бер кеше яныннан үткәнен, алар кылычларын урталарына чыгарып, бер-берсенә кынына салмыйча биргәннәрен сөйләгәннәрен сөйләгән. Шуннан соң Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам: «Аллаһ моны эшләүчеләрне ләгънәтли, әллә мин сезне моны эшләүдән тыймадыммы? Әгәр кылычыңны чыгарсаң, аны кын белән капла, аннары дустыңа бир», – дигән.