Imam Ahmad : 14207

حَدَّثَنَا مُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ قَالَ سَأَلْتُ جَابِرًا عَنْ الْعَقَبَةِ قَالَ شَهِدَهَا سَبْعُونَ فَوَافَقَهُمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ آخِذٌ بِيَدِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَخَذْتُ وَأَعْطَيْتُ

আমাক কৈছে [মুছাই] আমাক [ইবনে লাহিয়াহ] [আবু আজ জুবাইৰে] কৈছে; মই [জাবিৰক] আকোবাহৰ বিষয়ে সুধিলোঁ। তেওঁ উত্তৰ দিলে, যিসকলে সাক্ষী কৰিছিল তেওঁলোক সত্তৰজন আছিল, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকৰ কথাত সন্মতি দিছিল আৰু আব্বাছ বিন আব্দুল মুথালিবে তেওঁৰ হাতত ধৰিছিল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘মই প্ৰতিজ্ঞা লৈছো আৰু প্ৰাপ্য দিছো’।