Imam Ahmad : 14194

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَأَلَ جَابِرًا عَنْ الْوُرُودِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى كَوْمٍ فَوْقَ النَّاسِ فَيُدْعَى بِالْأُمَمِ وَبِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الْأَوَّلَ فَالْأَوَّلَ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا عَزَّ وَجَلَّ بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَا تَنْتَظِرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْتَظِرُ رَبَّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْهِ قَالَ فَيَتَجَلَّى لَهُمْ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ يَضْحَكُ وَيُعْطِي كُلَّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ مُنَافِقٍ وَمُؤْمِنٍ نُورًا وَتَغْشَاهُ ظُلْمَةٌ ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ مَعَهُمْ الْمُنَافِقُونَ عَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ فِيهِ كَلَالِيبُ وَحَسَكٌ يَأْخُذُونَ مَنْ شَاءَ ثُمَّ يُطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِينَ وَيَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لَا يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ ذَلِكَ حَتَّى تَحِلَّ الشَّفَاعَةُ فَيَشْفَعُونَ حَتَّى يَخْرُجَ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مِمَّنْ فِي قَلْبِهِ مِيزَانُ شَعِيرَةٍ فَيُجْعَلَ بِفِنَاءِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يُهْرِيقُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ الْمَاءِ حَتَّى يَنْبُتُونَ نَبَاتَ الشَّيْءِ فِي السَّيْلِ وَيَذْهَبُ حَرَقُهُمْ ثُمَّ يَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةَ أَمْثَالِهَا

আমাক কৈছে [মুছা বিন দাউদে] আমাক [ইবনে লাহিয়াহ] [আবু আজ জুবাইৰ]ৰ পৰা কৈছে নিশ্চয় [জাবিৰক] ৱুৰুদৰ বিষয়ে সুধিছে। -জাবিৰ বিন আব্দুল্লাহ ৰাদলিয়াল্লাহুআনহুমা- ক’লে; মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ কথা শুনিছো: ‘কিয়ামৰ দিনত আমি মানুহৰ ওপৰত ওখ ঠাইত থাকিম, উম্মাহক তেওঁলোকৰ মূৰ্তি আৰু তেওঁলোকে যিক ইবাদত কৰে ক্ৰম অনুসৰি মাতিব, তেতিয়া আমাৰ ৰাব্ব আজ্জাৱাজল্লাই পিছত আমাৰ ওচৰলৈ আহি ক’ব, ‘আপুনি কি অপেক্ষা কৰি আছে?’। তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, আমি আমাৰ ৰাব আজ্জাৱাজাল্লাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছো। তেতিয়া -আল্লাহ আজ্জাৱাজল্লা- ক’লে, ‘মই তোমাৰ ঈশ্বৰ’, তেওঁলোকে ক’লে যেতিয়ালৈকে আমি আমাৰ ঈশ্বৰক দেখা নাপাওঁ। -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম- ক’লে, ‘তাৰ পিছত -আল্লাহ আজ্জাৱাজাল্লা- তেওঁলোকৰ ওচৰত হাঁহি হাঁহি আবিৰ্ভাৱ হ’ল আৰু তেওঁ তেওঁলোকৰ প্ৰতিজনকে পোহৰ দিলে, মুনাফিক আৰু মুমিন উভয়কে, তাৰ পিছত আন্ধাৰ আছিল যিয়ে তেওঁক আৱৰি ধৰিলে তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁৰ পিছে পিছে গ’ল আৰু তেওঁলোকৰ লগত জাহান্নামৰ দলংত হুক আৰু কাঁইট আছে যিয়ে যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁক লৈ যায় - আল্লাহৰ দ্বাৰা আজ্জাৱাজাল্লা-। তেতিয়া ভণ্ডৰ পোহৰ নিৰ্বাপিত হ’ল আৰু মুমিন সকলৰ পৰিত্ৰাণ হ’ল, তাৰ পিছত প্ৰথম গোষ্ঠীয়ে পৰিত্ৰাণ পালে, তেওঁলোকৰ মুখবোৰ পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি চন্দ্ৰৰ দৰে আছিল, সত্তৰ হাজাৰ মানুহ আছিল যিসকলক শাস্তি দিয়া নহ’ল, তাৰ পিছত যিসকলৰ মুখ আকাশৰ তৰাবোৰৰ পোহৰৰ দৰে আছিল, তাৰ পিছত ইত্যাদি, তাৰ পিছত আহিল মধ্যস্থতা, আৰু যিসকলে -যিসকলে মধ্যস্থতা কৰাৰ যোগ্য আছিল- তেওঁলোকে মধ্যস্থতা কৰিছিল -যিসকলে মধ্যস্থতা কৰিছিল deserved it- যেতিয়ালৈকে লা ইলাহা ইল্লাহ বুলি কোৱা ব্যক্তিজন নৰকৰ পৰা ওলাই নাহিল, অৰ্থাৎ যিসকলৰ হৃদয়ত এতিয়াও ইমান আছে যদিও ই ঘেঁহুৰ দানা এটাৰ দৰে গধুৰ, তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকক স্বৰ্গৰ চোতালত ৰখা হয় আৰু স্বৰ্গৰ বাসিন্দাসকলে তেওঁলোকৰ ওপৰত পানী ঢালি দিয়া হয়, যেতিয়ালৈকে তেওঁলোক পানীৰ পুখুৰীত গজা উদ্ভিদৰ দৰে বাঢ়ি নাযায়, আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত জুইৰ দংশনৰ লেখ-জোখ নোহোৱা নহয় নিমিষতে, তাৰ পিছত তেওঁ আল্লাহ আজ্জাৱাজাল্লাক ভিক্ষা কৰে যেতিয়ালৈকে আল্লাহে তেওঁক পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ দহগুণ পৰিমাণ নিদিয়ে'।