Imam Bukhari : 6426

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ حُصَيْنٍ عَنْ فُلَانٍ قَالَ تَنَازَعَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَحِبَّانُ بْنُ عَطِيَّةَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ لِحِبَّانَ لَقَدْ عَلِمْتُ مَا الَّذِي جَرَّأَ صَاحِبَكَ عَلَى الدِّمَاءِ يَعْنِي عَلِيًّا قَالَمَا هُوَ لَا أَبَا لَكَ قَالَ شَيْءٌ سَمِعْتُهُ يَقُولُهُ قَالَ مَا هُوَ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالزُّبَيْرَ وَأَبَا مَرْثَدٍ وَكُلُّنَا فَارِسٌ قَالَ انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ حَاجٍ قَالَ أَبُو سَلَمَةَ هَكَذَا قَالَ أَبُو عَوَانَةَ حَاجٍ فَإِنَّ فِيهَا امْرَأَةً مَعَهَا صَحِيفَةٌ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَأْتُونِي بِهَا فَانْطَلَقْنَا عَلَى أَفْرَاسِنَا حَتَّى أَدْرَكْنَاهَا حَيْثُ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَسِيرُ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا وَقَدْ كَانَ كَتَبَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ بِمَسِيرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فَقُلْنَا أَيْنَ الْكِتَابُ الَّذِي مَعَكِ قَالَتْ مَا مَعِي كِتَابٌ فَأَنَخْنَا بِهَا بَعِيرَهَا فَابْتَغَيْنَا فِي رَحْلِهَا فَمَا وَجَدْنَا شَيْئًا فَقَالَ صَاحِبَايَ مَا نَرَى مَعَهَا كِتَابًا قَالَ فَقُلْتُ لَقَدْ عَلِمْنَا مَا كَذَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ حَلَفَ عَلِيٌّ وَالَّذِي يُحْلَفُ بِهِ لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لَأُجَرِّدَنَّكِ فَأَهْوَتْ إِلَى حُجْزَتِهَا وَهِيَ مُحْتَجِزَةٌ بِكِسَاءٍ فَأَخْرَجَتْ الصَّحِيفَةَ فَأَتَوْا بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ دَعْنِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا حَاطِبُ مَا حَمَلكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لِي أَنْ لَا أَكُونَ مُؤْمِنًا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَلَكِنِّي أَرَدْتُ أَنْ يَكُونَ لِي عِنْدَ الْقَوْمِ يَدٌ يُدْفَعُ بِهَا عَنْ أَهْلِي وَمَالِي وَلَيْسَ مِنْ أَصْحَابِكَ أَحَدٌ إِلَّا لَهُ هُنَالِكَ مِنْ قَوْمِهِ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ قَالَ صَدَقَ لَا تَقُولُوا لَهُ إِلَّا خَيْرًا قَالَ فَعَادَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ دَعْنِي فَلِأَضْرِبْ عُنُقَهُ قَالَ أَوَلَيْسَ مِنْ أَهْلِ بَدْرٍ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ أَوْجَبْتُ لَكُمْ الْجَنَّةَ فَاغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ خَاخٍ أَصَحُّ وَلَكِنْ كَذَا قَالَ أَبُو عَوَانَةَ حَاجٍ وَحَاجٍ تَصْحِيفٌ وَهُوَ مَوْضِعٌ وَهُشَيْمٌ يَقُولُ خَاخٍ

Ibinalita sa amin [Musa bin Isma'il] Ibinalita sa amin [Abu 'Awanah] mula kay [Hushain] mula kay [fulan] na nagsabi, Sina Abu Abdurrahman at Hibban bin 'Uthayyah ay nagkaroon ng pagtatalo. Pagkatapos ay sinabi [ni Abu Abdurrahman] kay Hibban; 'Alam ko ang dahilan kung bakit nag-udyok sa iyong kaibigan na magbubo ng dugo.' Ibig sabihin nito [Ali bin Abi Talib]. 'Ano iyon?' tanong ni Hibban. Sumagot si Abu Abdurrahman; 'May narinig ako mula sa kanya nang direkta.' 'Ano iyon?' tanong ni Hibban. Nagpatuloy si Abu Abdurrahman; sabi niya; Isinugo ako ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam kasama sina Zubair at Abu Murtsad. Bawat isa sa amin ay nakasakay sa kabayo. Sinabi ng Propeta: "Umalis kayo hanggang sa makarating kayo sa Raudah Haj." Sinabi ito ni Abu Salamah, ngunit sinabi ni Abu Awanah sa editoryal na paraan; 'Haj' "May isang babae roon na nagdala ng sulat ni Hathib bin Abi Baltha'ah sa mga politeista, dalhin ninyo sa akin ang sulat." Pagkatapos ay naglakbay kami sakay ng aming mga kabayo hanggang sa matagpuan namin ang babae gaya ng sinabi sa amin ng Propeta, ibig sabihin, siya ay nakasakay sa kanyang kamelyo. Nang panahong iyon, nagpadala si Hathib bin Abi Baltha'ah ng isang sulat sa mga tao ng Makkah na nagpapaalam sa kanila tungkol sa pag-alis ng Propeta sallallaahu'alaihiwasallam sa kanila. Kaya tinanong namin ang babae; 'Nasaan ang sulat na dala ninyo?' 'Wala akong dalang anumang sulat,' sagot ng babae. Kaya't sinugod namin ang kamelyo. Hinanap namin ang sulat sa kanyang mga gamit ngunit wala kaming nakita. Sinabi ng aming dalawang kaibigan; 'Sa aming palagay, wala siyang dalang sulat!' Sumagot ako; 'Alam naming pareho na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay hindi maaaring magsinungaling.' Kaya't nanumpa si Ali na nagsasabing; 'Sa ngalan ng Siya na pinanumpa, ngayon ay dapat mong kunin ang sulat, o lubusan ka naming isisiwalat.' Kusang hinawakan ng babae ang kanyang sinturon at sa sandaling iyon ay isinuot niya ang isang sinturong gawa sa tela, at inilabas ang sulat. Pagkatapos ay dinala nila ang sulat sa Propeta sallallaahu'alaihiwasallam. Sinabi ni Umar; 'O Sugo ng Allah, tunay na pinagtaksilan ni Hathib si Allah at ang KANYANG sugo at gayundin ang mga mananampalataya, hayaan ninyong putulin ko ang kanyang leeg.' Tinanong ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam si Hathib: "O Hathib, ano ang nag-udyok sa iyo na gawin iyon?" Sumagot si Hathib; 'O Sugo ng Allah, hindi ito nangangahulugan na hindi ako naniniwala kay Allah at sa Kanyang Sugo, ngunit nais kong magkaroon sa mga tao (sa Mecca) ng isang kamay na magtatanggol sa aking pamilya at ari-arian, at sa palagay ko ay wala sa iyong mga kasamahan kundi mayroon din siyang pamilya doon, na sa pamamagitan ng kanilang pamamagitan ay pinoprotektahan ni Allah ang kanyang pamilya at ari-arian mula sa kanyang mga tao.' Kaya sumagot ang Propeta; "Siya ay tapat, kaya huwag kang magkomento sa kanya maliban sa mabuti." Gayunpaman, hindi pa humuhupa ang galit ni Umar kaya't muli niyang sinabi; 'O Sugo ng Allah, pinagtaksilan niya si Allah at ang Kanyang Sugo at gayundin ang mga mananampalataya, hayaan ninyong pugutan ko siya ng ulo.' Kusang pinagalitan ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: "Hindi ba't isa siya sa mga nakibahagi sa Labanan sa Badr? Alam mo ba, marahil ay nakita ni Allah ang mga nakibahagi sa Labanan sa Badr at sinabi: 'Gawin ninyo ang nais ninyo, ginawa kong mandato ang langit para sa inyo!" Napuno ng luha ang mga mata ni Umar at sinabi niya; 'Ang Allah at ang Kanyang Sugo ang mas nakakaalam!' Sabi ni Abu Abdullah tungkol sa lugar sa itaas; 'Mas tunay ang Khah, ngunit ganito ang sinabi ni Abu 'Awanah, haj. Kahit na typo ang Haj. Ang Haj ay pangalan ng isang lugar, habang ang [Husyaim] ay nagsasabing Khah (na may huling letrang Kha' hindi jim).'