Nabi melarang mempekerjakan dalam urusan pemerintahan orang yang berambisi menginginkannya

Imam Bukhari : 6412

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ قُرَّةَ بْنِ خَالِدٍ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَأَقْبَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعِي رَجُلَانِ مِنْ الْأَشْعَرِيِّينَ أَحَدُهُمَا عَنْ يَمِينِي وَالْآخَرُ عَنْ يَسَارِي وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَاكُ فَكِلَاهُمَا سَأَلَ فَقَالَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَطْلَعَانِي عَلَى مَا فِي أَنْفُسِهِمَا وَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُمَا يَطْلُبَانِ الْعَمَلَ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى سِوَاكِهِ تَحْتَ شَفَتِهِ قَلَصَتْ فَقَالَ لَنْ أَوْ لَا نَسْتَعْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ وَلَكِنْ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ إِلَى الْيَمَنِ ثُمَّ اتَّبَعَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ فَلَمَّا قَدِمَ عَلَيْهِ أَلْقَى لَهُ وِسَادَةً قَالَ انْزِلْ وَإِذَا رَجُلٌ عِنْدَهُ مُوثَقٌ قَالَ مَا هَذَا قَالَ كَانَ يَهُودِيًّا فَأَسْلَمَ ثُمَّ تَهَوَّدَ قَالَ اجْلِسْ قَالَ لَا أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ ثُمَّ تَذَاكَرَا قِيَامَ اللَّيْلِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا أَمَّا أَنَا فَأَقُومُ وَأَنَامُ وَأَرْجُو فِي نَوْمَتِي مَا أَرْجُو فِي قَوْمَتِي

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] আমাক [ইয়াহ্যা] [কুৰাহ বিন খালিদে] মোক কৈছে [হুমাইদ বিন হিলালে] আমাক [আবু বুৰ্দাহ] [আবু মুছা]ৰ পৰা কৈছে কৈছে, মই দুজন আশ্বাৰীৰ সৈতে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক চাবলৈ গৈছিলো, এজন মোৰ সোঁফালে আৰু আনজন মোৰ বাওঁফালে, আনহাতে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অল্লাম আছিল তাৰ ছিৱাক কৰি আছিল। দুয়োজনে চাকৰি -পদ- বিচাৰিছে। তাৰ পিছত নবীয়ে ক’লে, ‘হে আবু মুছা বা হে আব্দুল্লাহ বিন কাইছ’ আবু মুছাই ক’লে; গতিকে মই উত্তৰ দিলোঁ; 'যিজনে তোমাক সত্য লৈ পঠিয়াইছিল, তেওঁৰ দ্বাৰাই অতিথি দুজনে তেওঁলোকৰ হৃদয়ত থকা কথাখিনি প্ৰকাশ কৰা নাছিল, আৰু মই অনুভৱ নকৰো যে তেওঁলোকৰ কোনোৱেই চাকৰি -পদ- বিচাৰিছিল'। আৰু যেন মই তেওঁৰ ওঁঠৰ তলত তেওঁৰ মিছৱাকটো ডিফ্লেট হোৱা দেখিলোঁ। তাৰ পিছত নবীয়ে ক’লে, ‘যিজনে ইয়াক বিচাৰে - বিচাৰে - মই কেতিয়াও আমাৰ কৰ্তব্য অৰ্পণ নকৰো, কিন্তু আপুনি, হে আবু মুছা বা হে আব্দুল্লাহ বিন কাইছে, য়েমেনলৈ যাওক’। তাৰ পিছত মুআজ বিন জাবালে তেওঁৰ পিছে পিছে গ’ল। যেতিয়া মুআজ বিন জাবালে তেওঁক লগ পালে, তেতিয়া আবু মুছাই আঠুৱা এখন মেলি ক’লে; 'নমাই আহক'। দেখা গ’ল যে তেওঁৰ লগত এজন মানুহ বান্ধি থোৱা আছে। মুয়াজে সুধিলে; 'এই মানুহজনৰ কি হৈছে? ' আবু মুছাই উত্তৰ দিলে; 'তেওঁ আগতে ইহুদী আছিল, তাৰ পিছত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি ইহুদী ধৰ্মলৈ ঘূৰি আহিছিল'। গতিকে আবু মুছাই ক’লে; ‘বহক! ' মু'আজে উত্তৰ দিলে; 'আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ আজ্ঞা পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁক হত্যা নকৰালৈকে মই বহি নাথাকো' -তেওঁ তিনিবাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিলে-, তাৰ পিছত আবু মুছাই ইহুদীজনক হত্যা কৰাৰ নিৰ্দেশ দিলে। ইয়াৰ পিছতে দুয়োজনে সন্ধিয়াৰ নামাজৰ বিষয়ত আলোচনা কৰে। এজনে ক’লে; 'মোৰ কথা হ'লে মই ৰাতি প্ৰাৰ্থনা কৰো কিন্তু মইও শুওঁ, আৰু মই আশা কৰোঁ যে মোৰ টোপনিৰ পৰা মই পুৰস্কাৰ পাম, ঠিক যেনেকৈ মই মোৰ লোকসকলৰ মাজত পুৰস্কাৰ পাম।'