Nabi melarang mempekerjakan dalam urusan pemerintahan orang yang berambisi menginginkannya

Imam Bukhari : 6412

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ قُرَّةَ بْنِ خَالِدٍ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَأَقْبَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعِي رَجُلَانِ مِنْ الْأَشْعَرِيِّينَ أَحَدُهُمَا عَنْ يَمِينِي وَالْآخَرُ عَنْ يَسَارِي وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَاكُ فَكِلَاهُمَا سَأَلَ فَقَالَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَطْلَعَانِي عَلَى مَا فِي أَنْفُسِهِمَا وَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُمَا يَطْلُبَانِ الْعَمَلَ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى سِوَاكِهِ تَحْتَ شَفَتِهِ قَلَصَتْ فَقَالَ لَنْ أَوْ لَا نَسْتَعْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ وَلَكِنْ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ إِلَى الْيَمَنِ ثُمَّ اتَّبَعَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ فَلَمَّا قَدِمَ عَلَيْهِ أَلْقَى لَهُ وِسَادَةً قَالَ انْزِلْ وَإِذَا رَجُلٌ عِنْدَهُ مُوثَقٌ قَالَ مَا هَذَا قَالَ كَانَ يَهُودِيًّا فَأَسْلَمَ ثُمَّ تَهَوَّدَ قَالَ اجْلِسْ قَالَ لَا أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ ثُمَّ تَذَاكَرَا قِيَامَ اللَّيْلِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا أَمَّا أَنَا فَأَقُومُ وَأَنَامُ وَأَرْجُو فِي نَوْمَتِي مَا أَرْجُو فِي قَوْمَتِي

اسان کي [مصدد] ٻڌايو آهي [يحييٰ] [قره بن خالد] مون کي [حميد بن هلال] اسان کي [ابو برده] ٻڌايو آهي [ابو موسيٰ] کان، چيو ته، مان ٻن اشعري سان گڏ رسول الله ﷺ سان ملڻ ويس، هڪ منهنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو منهنجي کاٻي پاسي، جڏهن ته رسول الله ﷺ پنهنجو مسواک ڪري رهيا هئا. اهي ٻئي نوڪري جي عهدي لاءِ پڇي رهيا هئا. پوءِ نبي ﷺ چيو: 'اي ابو موسيٰ يا اي عبدالله بن قيس' ابو موسيٰ چيو؛ پوءِ مون جواب ڏنو: 'قسم آهي ان ذات جو جنهن توهان کي سچائي سان موڪليو آهي، ٻنهي مهمانن اهو ظاهر نه ڪيو جيڪو انهن جي دلين ۾ هو، ۽ مون کي محسوس نه ٿو ٿئي ته انهن مان ڪنهن به نوڪري جي عهدي لاءِ پڇيو هو'. ۽ اهو ائين هو جيئن مون ڏٺو ته سندس چپن هيٺان سندس مسواک ڦاٽندي هئي. پوءِ نبي ﷺ چيو؛ 'مان ڪڏهن به ڪنهن اهڙي شخص کي پنهنجون ذميواريون نه ڏيندس جيڪو ان جي گهر ڪندو - چاهيندو -، پر تون، اي ابو موسيٰ يا اي عبدالله بن قيس، يمن هليو وڃ'. پوءِ معاذ بن جبل سندس پٺيان لڳو. جڏهن معاذ بن جبل ان سان مليو، ته ابو موسيٰ هڪ تکيو پکيڙيو ۽ چيو: 'هيٺ اچ'. اهو معلوم ٿيو ته هڪ ماڻهو ان سان ٻڌل هو. معاذ پڇيو؛ 'هن شخص سان ڇا مسئلو آهي؟' ابو موسيٰ جواب ڏنو؛ 'هو اڳ يهودي هو، پوءِ اسلام قبول ڪيو ۽ پنهنجي يهودي مذهب ڏانهن موٽي آيو'. تنهن ڪري ابو موسيٰ چيو؛ 'ويهو!' معاذ جواب ڏنو؛ 'مان ان وقت تائين نه ويهندس جيستائين هن کي الله ۽ سندس رسول جي فرمان کي پورو ڪرڻ لاءِ قتل نه ڪيو وڃي' - هن ٽي ڀيرا ورجايو -، پوءِ ابو موسيٰ يهودي کي قتل ڪرڻ جو حڪم ڏنو. ٻنهي پوءِ شام جي نماز جي مسئلي تي بحث ڪيو. هڪ چيو؛ 'جيئن ته مون لاءِ، مان رات جو نماز پڙهندو آهيان پر سمهندو به آهيان، ۽ مون کي اميد آهي ته منهنجي ننڊ مان مون کي اجر ملندو، جيئن مون کي پنهنجي قوم سان اجر ملڻ جي اميد آهي.'