Imam Ahmad : 13333
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا مَرْحُومٌ قَالَ سَمِعْتُ ثَابِتًا يَقُولُ كُنْتُ مَعَ أَنَسٍ جَالِسًا وَعِنْدَهُ ابْنَةٌ لَهُ فَقَالَ أَنَسٌ جَاءَتْ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِيَّ حَاجَةٌ فَقَالَتْ ابْنَتُهُ مَا كَانَ أَقَلَّ حَيَاءَهَا فَقَالَ هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ رَغِبَتْ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَضَتْ عَلَيْهِ نَفْسَهَا
Esan digu ['Affan] esan digu [Marhum] esan; Entzun dut [Thabit] esaten; Anasekin eseri nintzenean, haren ondoan bere alaba zegoen. [Anas] esan zuen; emakume batek -Ummu Salamah- Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam ezagutu zuen eta esan zuen; 'O Nabiyullah behar al nauzu?' orduan alabak -Anas bin Malik Radliyallahu'anhu- esan zuen; 'Ze lotsatia den emakume hori'. -Anas bin Malik Radliyallahu'anhu- esan zuen; zu baino hobea da, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam gustatzen zitzaion, beraz, bere burua eskaini zion SHALLALLAHU'ALAIHI WASALLAM.