Imam Ahmad : 13321
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ وَحَمَّادٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا دَخَلَ عَلَى الْمَرِيضِ قَالَ أَذْهِبْ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لَا شَافِيَ إِلَّا أَنْتَ اشْفِ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا وَقَدْ قَالَ حَمَّادٌ لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا
Esan digute ['Affan] [Hammad bin Salamah] eta [Humaid] eta [Hammad] [Anas bin Malik] [Anas bin Malik] Allahren Mezularia sallallaahu 'alaihi wasallam, gaixo bat ezagutu zuenean, otoitz egin zuela: 'Desagerrarazi gaixotasun hau, o gizadiaren Jainkoa, ez zara sendatzen, zuk sendatzen duzuna ez zara sendatzen, zuk sendatzen ez duzuna. gaixotasunik txikiena utzi'. [Hammadek] esan du; "Ez dago sendabiderik zuregandik sendatzea izan ezik, gaixotasunik txikiena uzten ez duen sendatzea"