Imam Ahmad : 13250

حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فُزِّعَ النَّاسُ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَسًا لِأَبِي طَلْحَةَ بَطِيئًا ثُمَّ خَرَجَ يَرْكُضُ وَحْدَهُ فَرَكِبَ النَّاسُ يَرْكُضُونَ خَلْفَهُ فَقَالَ لَمْ تُرَاعُوا إِنَّهُ لَبَحْرٌ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا سُبِقَ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْمِ

Isinalaysay sa atin [ni Husain] [Jarir] i.e. Ibn Hazm mula kay [Muhammad ibn Sirrin] mula kay [Anas ibn Malik] na nagsabi: Natakot ang mga tao. Pagkatapos, ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay sumakay sa mabagal na kabayo ni Abu Talhah. Pagkatapos ay mabilis siyang lumabas nang mag-isa, at sinundan siya ng mga tao. Pagkatapos ay sinabi niya: "Tunay na napakabilis ng kabayong ito." (Anas ibn Malik radliyallahu'anhu) ay nagsabi: Sumpa man sa Allah, ang kabayo ay hindi natalo pagkatapos ng araw na iyon.