Imam Ahmad : 13050
حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ زَاذَانَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ مَلَكَ الْمَطَرِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ أَنْ يَأْتِيَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَذِنَ لَهُ فَقَالَ لِأُمِّ سَلَمَةَ امْلِكِي عَلَيْنَا الْبَابَ لَا يَدْخُلْ عَلَيْنَا أَحَدٌ قَالَ وَجَاءَ الْحُسَيْنُ لِيَدْخُلَ فَمَنَعَتْهُ فَوَثَبَ فَدَخَلَ فَجَعَلَ يَقْعُدُ عَلَى ظَهَرِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى مَنْكِبِهِ وَعَلَى عَاتِقِهِ قَالَ فَقَالَ الْمَلَكُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتُحِبُّهُ قَالَ نَعَمْ قَالَ أَمَا إِنَّ أُمَّتَكَ سَتَقْتُلُهُ وَإِنْ شِئْتَ أَرَيْتُكَ الْمَكَانَ الَّذِي يُقْتَلُ فِيهِ فَضَرَبَ بِيَدِهِ فَجَاءَ بِطِينَةٍ حَمْرَاءَ فَأَخَذَتْهَا أُمُّ سَلَمَةَ فَصَرَّتْهَا فِي خِمَارِهَا قَالَ قَالَ ثَابِتٌ بَلَغَنَا أَنَّهَا كَرْبَلَاءُ
Esan digu [Mu'ammal] esan digu ['Umaroh bin Zadzan] esan digu [Tsabit] [Anas bin Malik], euria ekartzen duen aingeruak behin eskatu zion bere Rabi sallallaahu'alaihi wasallam Profetagana etortzeko baimena, eta eman zitzaion. Sallallaahu'alaihi wasallam profetak esan zion Umm Salamah-i: 'Itxi atea, inork ez gaituzte ezagutu!' -Anas bin Malik Radliyallahu'anhu- esan zuen; Husain sartzera etorri zen, orduan Umm Salamah gelditu egin zen, Husain bakarrik salto egin eta sartu zen eta sallallaahu'alaihi wasallam Profeta atzealdean eseri zen, bere sorbaldetan eta sorbaldetan. -Anas bin Malik Radliyallahu'anhu- esan zuen; euria ekartzen duen aingeruak galdetu zuen, oi, profeta, benetan maite al duzu?, Rasulullah Sallallahu'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Bai", esan zuen euria ekarri zuen aingeruak; jakin ezazu zure jendeak hilko duela, eta nahi badut esango dizut non hil zuten. Orduan aingeruak eskua jaitsi eta lur gorria jaso zuen. Umm Salamah-ek bere khimar-en gorde zuen -burua estaltzeko erabiltzen zen oihala-. -Anas bin Malik Radliyalalhu'anhu- esan zuen; esan zuen Thabitek; Geroago konturatu ginen toki hori Karbala zela.