Imam Ahmad : 12834

حَدَّثَنَا سَيَّارٌ حَدَّثَنَا جَعْفَرٌ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ لَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي دَخَلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ أَضَاءَ مِنْ الْمَدِينَةِ كُلُّ شَيْءٍ فَلَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَظْلَمَ مِنْ الْمَدِينَةِ كُلُّ شَيْءٍ وَمَا فَرَغْنَا مِنْ دَفْنِهِ حَتَّى أَنْكَرْنَا قُلُوبَنَا

Naisalaysay sa amin [si Sayyarah] na isinaysay sa amin [si Ja'far] na isinaysay sa amin [si Tsabit] mula kay [Anas bin Malik] na nagsabi, Noong araw na pumasok si Rasulullah Sallallahu'alaihi wasallam sa lungsod ng Medina, lahat ng umiiral ay naging maliwanag, samantalang noong araw na namatay si Rasulullah Shallallahu'alaihi wasallam, ang lahat ay muling nagdilim, at hindi namin natapos ang kanyang libing, Shallallahu'alaihi wasallam, hanggang sa makaramdam kami ng 'hindi gaanong komportable' sa aming sariling mga puso.