Imam Ahmad : 12153

حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ خَلِيفَةَ عَنْ حَفْصٍ عَنْ عَمِّهِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ كَانَ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ الْأَنْصَارِ لَهُمْ جَمَلٌ يَسْنُونَ عَلَيْهِ وَإِنَّ الْجَمَلَ اسْتُصْعِبَ عَلَيْهِمْ فَمَنَعَهُمْ ظَهْرَهُ وَإِنَّ الْأَنْصَارَ جَاءُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا إِنَّهُ كَانَ لَنَا جَمَلٌ نُسْنِي عَلَيْهِ وَإِنَّهُ اسْتُصْعِبَ عَلَيْنَا وَمَنَعَنَا ظَهْرَهُ وَقَدْ عَطِشَ الزَّرْعُ وَالنَّخْلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ قُومُوا فَقَامُوا فَدَخَلَ الْحَائِطَ وَالْجَمَلُ فِي نَاحِيَةٍ فَمَشَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهُ قَدْ صَارَ مِثْلَ الْكَلْبِ الْكَلِبِ وَإِنَّا نَخَافُ عَلَيْكَ صَوْلَتَهُ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيَّ مِنْهُ بَأْسٌ فَلَمَّا نَظَرَ الْجَمَلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ نَحْوَهُ حَتَّى خَرَّ سَاجِدًا بَيْنَ يَدَيْهِ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَاصِيَتِهِ أَذَلَّ مَا كَانَتْ قَطُّ حَتَّى أَدْخَلَهُ فِي الْعَمَلِ فَقَالَ لَهُ أَصْحَابُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ بَهِيمَةٌ لَا تَعْقِلُ تَسْجُدُ لَكَ وَنَحْنُ نَعْقِلُ فَنَحْنُ أَحَقُّ أَنْ نَسْجُدَ لَكَ فَقَالَ لَا يَصْلُحُ لِبَشَرٍ أَنْ يَسْجُدَ لِبَشَرٍ وَلَوْ صَلَحَ لِبَشَرٍ أَنْ يَسْجُدَ لِبَشَرٍ لَأَمَرْتُ الْمَرْأَةَ أَنْ تَسْجُدَ لِزَوْجِهَا مِنْ عِظَمِ حَقِّهِ عَلَيْهَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ كَانَ مِنْ قَدَمِهِ إِلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ قُرْحَةً تَنْبَجِسُ بِالْقَيْحِ وَالصَّدِيدِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْهُ فَلَحَسَتْهُ مَا أَدَّتْ حَقَّهُ

আমাক কৈছে [হুছেইন] আমাক [খলাফ বিন খলিফা] [হাফছ]ৰ পৰা তেওঁৰ ককাকৰ পৰা কৈছে, [আনাছ বিন মালিক] কৈছে, ‘আনছাৰৰ পৰা এটা পৰিয়াল আছিল যাৰ এটা উট আছিল যিটো তেওঁলোকে পথাৰত পানী দিছিল, কেৱল উটটোৱে হঠাতে আমাৰ বাবে ইয়াক বশ কৰাত অসুবিধা পাইছিল আৰু আমি তাত উঠিব পৰাৰ পৰা হাত সাৰিছিল, গতিকে আনছাৰ লোকসকলে ৰাছুলুল্লাহলৈ আহিছিল চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আৰু ক’লে: ‘হে হজৰত আল্লাহ! আচলতে আমি পথাৰত পানী দিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা উট এটা আছিল, কিন্তু হঠাতে উটটোৱে আমাক বশ কৰিবলৈ অসুবিধা পাইছিল আৰু আমাৰ শস্য আৰু খেজুৰ গছবোৰ খৰাঙত খুন্দা মাৰিলেও আমাক উঠি যোৱাৰ পৰা হাত সাৰিছিল।' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘আপুনি থিয় হ’ব’, তাৰ পিছত তেওঁলোকে থিয় হ’ল, আৰু উটটো ইতিমধ্যে ধাৰৰ ওপৰত থকাৰ সময়তে বাগিচাখনত প্ৰৱেশ কৰিলে, তাৰ পিছত হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ইয়াৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’ল আৰু আনছাৰৰ লোকসকলে ক’লে: ‘হে আল্লাহৰ নবী, সঁচাকৈয়ে উটটো হিংস্ৰ কুকুৰৰ দৰে হৈ পৰিছে আৰু ই আপোনাক আক্ৰমণ কৰিলে আমি ভয় খাম’, তেন্তে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে, ‘I এই উটৰ কোনো সমস্যা নাই’, আৰু যেতিয়া উটটোৱে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক দেখিলে তেতিয়া তেওঁৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’ল ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম তাৰ পিছত তেওঁৰ সন্মুখত পৰিল আৰু তেওঁৰ সন্মুখত সজ্জা কৰিলে তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ আগৰ তলাটো স্পৰ্শ কৰি কিবা এটাৰে তেওঁক টাম দিলে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে উটটোক নিয়োগ নকৰালৈকে সেইটো আগতে কেতিয়াও হোৱা নাছিল। গতিকে চাহাবাসকলে তেওঁক ক’লে, চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম: হে আল্লাহৰ ৰাছুল, সঁচাকৈয়ে এই জন্তুৰ কোনো যুক্তি নাই, কিন্তু ই গুৰুৰ ওচৰত সজ্জিত কৰে, আনহাতে আমি বুদ্ধিমত্তা থকা মানুহ, গতিকে আমাৰ গুৰুৰ ওচৰত সজ্জিত কৰাৰ অধিক অধিকাৰ আছে, গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘মানুহৰ বাবে এজন মানুহৰ ওচৰত ছাজদা দিয়াটো জায়েজ নহয় সত্তা, আৰু যদি এজন মানুহে মানুহৰ ওচৰত প্ৰণাম কৰাটো অনুমোদিত হয়, তেন্তে মই এগৰাকী মহিলাক স্বামীৰ ওচৰত প্ৰণাম কৰিবলৈ আদেশ দিম। তাইৰ ওপৰত স্বামীৰ অধিকাৰৰ বিশালতাৰ বাবে, যাৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, যদি স্বামীৰ ভৰিৰ আঙুলিৰ পৰা মূৰলৈকে ঘাঁ হৈ পূজ বা তেজ ওলাই আছে আৰু তাৰ পিছত পত্নীয়ে তেওঁক চুমা খাই চেলেকি চেলেকিছে, তেন্তে ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁৰ সকলো অধিকাৰ পূৰণ হোৱা নাই'।