Imam Ahmad : 12058

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَطِيَّةَ يَعْنِي الْحَكَمَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ إِلَى الْمَسْجِدِ فِيهِ الْمُهَاجِرُونَ وَالْأَنْصَارُ وَمَا مِنْهُمْ أَحَدٌ يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنْ حُبْوَتِهِ إِلَّا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فَيَتَبَسَّمُ إِلَيْهِمَا وَيَتَبَسَّمَانِ إِلَيْهِ

Har fortalt os, at [Sulaiman bin Daud] har fortalt os, at [Ibn Athiyyah, nemlig al-Hakam] fra [Tsabit] fra [Anas] sagde: Profeten sallallaahu'alaihi wa Sallam gik til moskeen, som var fyldt med Muhajirin- og Ansar-folk. Blandt dem løftede ingen hovedet fra at sidde med benene over kors, bortset fra Abu Bakr og Umar Radhiyallahu'anhuma, så Allahs Sendebud sallallaahu'alaihi wa Sallam smilede til dem begge, og de smilede begge tilbage.