Imam Ahmad : 11944

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسٍ قَالَ خَطَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جُلَيْبِيبٍ امْرَأَةً مِنْ الْأَنْصَارِ إِلَى أَبِيهَا فَقَالَ حَتَّى أَسْتَأْمِرَ أُمَّهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَعَمْ إِذًا قَالَ فَانْطَلَقَ الرَّجُلُ إِلَى امْرَأَتِهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهَا فَقَالَتْ لَاهَا اللَّهُ إِذًا مَا وَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا جُلَيْبِيبًا وَقَدْ مَنَعْنَاهَا مِنْ فُلَانٍ وَفُلَانٍ قَالَ وَالْجَارِيَةُ فِي سِتْرِهَا تَسْتَمِعُ قَالَ فَانْطَلَقَ الرَّجُلُ يُرِيدُ أَنْ يُخْبِرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذَلِكَ فَقَالَتْ الْجَارِيَةُ أَتُرِيدُونَ أَنْ تَرُدُّوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمْرَهُ إِنْ كَانَ قَدْ رَضِيَهُ لَكُمْ فَأَنْكِحُوهُ فَكَأَنَّهَا جَلَّتْ عَنْ أَبَوَيْهَا وَقَالَا صَدَقْتِ فَذَهَبَ أَبُوهَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنْ كُنْتَ قَدْ رَضِيتَهُ فَقَدْ رَضِينَاهُ قَالَ فَإِنِّي قَدْ رَضِيتُهُ فَزَوَّجَهَا ثُمَّ فُزِّعَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ فَرَكِبَ جُلَيْبِيبٌ فَوَجَدُوهُ قَدْ قُتِلَ وَحَوْلَهُ نَاسٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ قَدْ قَتَلَهُمْ قَالَ أَنَسٌ فَلَقَدْ رَأَيْتُهَا وَإِنَّهَا لَمِنْ أَنْفَقِ بَيْتٍ فِي الْمَدِينَةِ

আমাক কৈছে [আব্দুৰাজ্জাকে] ক’লে, আমাক [মা’মাৰ] [ছাবিত আল বুনানী]ৰ পৰা [আনাছ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে এগৰাকী আনছাৰ মহিলাক জুলাইবিবৰ বাবে পিতৃক প্ৰস্তাৱ দিলে। তেতিয়া মহিলাগৰাকীৰ দেউতাকে ক’লে; 'মই তেওঁৰ মাকৰ পৰা অনুমোদন বিচাৰিম'। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘হয়, তেন্তে’। অনাছে ক’লে; গতিকে মানুহজন পত্নীৰ ওচৰলৈ গ’ল, তেওঁ তাইক খবৰটো ক’লে আৰু তাইৰ পত্নীয়ে উত্তৰ দিলে; 'নাই, আল্লাহৰ কচম, মই শপত খাই কওঁ যে না, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে জুলাইবিবৰ বাহিৰে একো নাপালেনে?, যদিও আমি তেওঁক অমুকত বাধা দিছো?'। সেই সময়ত তাইৰ কভাৰৰ পিছফালে থকা ছোৱালীজনীয়ে কথা-বতৰা শুনিলে। যেতিয়া মানুহজনে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত এই বিষয়ে অৱগত কৰিবলৈ যাব ওলাইছিল, তেতিয়া ছোৱালীজনীয়ে ক’লে; ‘আপুনি এই বিষয়টো নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিব বিচাৰেনে? যদি তেওঁ তোমাৰ ওপৰত সন্তুষ্ট তেন্তে মোক মাত্ৰ বিয়া কৰাই দিয়া,’ যেন ছোৱালীজনীয়ে মাক-দেউতাকৰ মতামতৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব নিদিলে। তেতিয়া দুয়োজনে ক’লে; ‘আপুনি ঠিকেই কৈছে’, তাৰ পিছত ছোৱালীজনীৰ দেউতাকে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ গ’ল, তাৰ পিছত ক’লে; ‘যদি ৰজা তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হয় তেন্তে আমিও সন্তুষ্ট হওঁ,’ তেওঁ ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে মই সন্তুষ্ট,’ তেতিয়া তেওঁ নিজৰ কন্যাক বিয়া কৰালে। গতিকে মদীনা চহৰত হুলস্থুলীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হ’ল। পিছদিনা জুলাইবিবে নিজৰ বাহনখন চলাই আছিল -যুদ্ধক্ষেত্ৰত-, তাৰ পিছত মানুহে তেওঁক হত্যা কৰা দেখিলে, আনহাতে তেওঁৰ চাৰিওফালে তেওঁ হত্যা কৰা মুশ্বৰিকসকলৰ পৰা কেইবাজনো মানুহ আছিল'। অনাছে ক’লে; 'সঁচাকৈয়ে মই পিছত দেখিলোঁ যে সেই মহিলাগৰাকী মদীনা চহৰত আটাইতকৈ বেছি দান দিয়া লোকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।'