Imam Ahmad : 11922

حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ مَرَّةً عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ وَمَرَّةً عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ مَا كَانَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ شَخْصًا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانُوا إِذَا رَأَوْهُ لَا يَقُومُ لَهُ أَحَدٌ مِنْهُمْ لِمَا يَعْلَمُونَ مِنْ كَرَاهِيَتِهِ لِذَلِكَ

আমাক কৈছে [আবু কামিলে] কৈছে, আমাক [হাম্মাদক] কৈছে, এবাৰ [থাবিতৰ পৰা] [আনাছ]ৰ পৰা আৰু এবাৰ [হুমাইদৰ] পৰা [আনাছ বিন মালিক]ৰ পৰা, তেওঁ ক’লে; 'ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামতকৈ চাহাবাসকলৰ প্ৰিয় কোনো মানুহ নাই, কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে ৰাছুলুল্লাহক দেখিলে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ কোনোৱেই থিয় নহ'ল - তেওঁক সন্মান কৰিবলৈ - কাৰণ তেওঁলোকে জানিছিল যে তেওঁ তেওঁক ভাল নাপায়'।