Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

Imam Ahmad : 11710

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَرُوبَةَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَجْتَمِعُ الْمُؤْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُلْهَمُونَ ذَلِكَ فَيَقُولُونَ لَوْ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَأَرَاحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا فَيَأْتُونَ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِيَدِهِ وَأَسْجَدَ لَكَ مَلَائِكَتَهُ وَعَلَّمَكَ أَسْمَاءَ كُلِّ شَيْءٍ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّنَا عَزَّ وَجَلَّ يُرِيحُنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا فَيَقُولُ لَهُمْ آدَمُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ ذَنْبَهُ الَّذِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَقُولُ وَلَكِنْ ائْتُوا نُوحًا فَإِنَّهُ أَوَّلُ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ إِلَى الْأَرْضِ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ لَهُمْ خَطِيئَتَهُ وَسُؤَالَهُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَا لَيْسَ لَهُ بِهِ عِلْمٌ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ بِذَلِكَ وَلَكِنْ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ خَلِيلَ الرَّحْمَنِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَأْتُونَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام عَبْدًا كَلَّمَهُ اللَّهُ وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ لَهُمْ النَّفْسَ الَّتِي قَتَلَ بِغَيْرِ نَفْسٍ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْ ذَلِكَ وَلَكِنْ ائْتُوا عِيسَى عَبْدَ اللَّهِ وَرَسُولَهُ وَكَلِمَتَهُ وَرُوحَهُ فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَبْدًا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ فَيَأْتُونِي قَالَ الْحَسَنُ هَذَا الْحَرْفَ فَأَقُومُ فَأَمْشِي بَيْنَ سِمَاطَيْنِ مِنْ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ أَنَسٌ حَتَّى أَسْتَأْذِنَ عَلَى رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيُؤْذَنَ لِي فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا إِلَى رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي قَالَ ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ إِلَيْهِ الثَّانِيَةَ فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا لِرَبِّي فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُهُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ إِلَيْهِ الثَّالِثَةَ فَإِذَا رَأَيْتُ رَبِّي وَقَعْتُ أَوْ خَرَرْتُ سَاجِدًا لِرَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ مُحَمَّدُ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُهُ بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ الرَّابِعَةَ فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ إِلَّا مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ فَحَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَيَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ بُرَّةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ ذَرَّةً

Безгә [Яхья бин Сәгыйд] әйтте, безгә [Ибн Әбу Аруба] әйтте, безгә [Котада] әйтте, [Әнәс бин Мәлик] пәйгамбәрдән әйтте, ул әйтте: "Кыямәт көнендә мөэминнәр җыелалар һәм аларга илһам бирелеп: "Без хәзерге урыныбыздан кузгалыр өчен Раббыбыз Әззә вәҗҗәлләдә шәфәгать сорарга тиешбез", - диләр. Аннары алар Адәм галәйһиссәлам янына килеп: "Әй, Адәм, син кешеләрнең атасы, Аллаһ сине үз куллары белән яратты һәм фәрештәләрен сиңа баш идерде, һәм сиңа һәрнәрсәнең исемнәрен өйрәтте, шуңа күрә Раббыбыз Әззә вәҗҗәлләдә шәфәгать сора, ул безне урыныбыздан кусын!" - диделәр. Адәм: "Син мин түгел", - диде, аннары Адәм кылган гөнаһлары турында сөйләде, хәтта бу гөнаһлары аны Аллаһтан оятка калдырды, аннары Адәм әйтте: «Нух галәйһиссәламгә килегез, чөнки ул Аллаһ җир йөзенә җибәргән беренче илче иде», – диде алар Нух галәйһиссәламгә килделәр, аннары Нух: «Сез мин түгел», – диде, аннары ул үзенең хаталарын һәм үтенечләрен Раббысына белмичә әйтте, хәтта Раббысыннан оялды; «Ләкин Ибраһим галәйһиссәлам килде, ул Рәхмән әз-Ваҗәләнең сөючесе иде», – диде алар аның янына килделәр, аннары Ибраһим: «Сез мине түгел, ә сез Аллаһ турыдан-туры сөйләшкән һәм Тәүрат биргән кол Муса галәйһиссәламгә киләсез», – диде. Шулай итеп, алар Муса галәйһиссәламгә килделәр, һәм Муса да: «Сез мине түгел», – диде, ул бер кешене сәбәпсез үтергәнен искә алып, Раббысыннан оялды; «Ләкин сез Гайсә галәйһиссәламгә, Аллаһ колы һәм Аның илчесе, Аның сүзләре һәм рухы янына киләсез», – диде алар Гайсә янына килделәр, аннары Гайсә әйтте: «Сез мин түгел, ә сез Аллаһ тарафыннан үткән һәм киләчәк гөнаһлары гафу ителгән Мөхәммәд колы янына киләсез», – диде Әл Хәсән. Алар минем яныма килделәр, диде Әл Хәсән; «Моның читендә. Аннары мин торып, ике мөэмин төркеме арасында йөрдем», – диде Әнәс. «Шуңа күрә мин Раббым әз-әз-әҗәләдән рөхсәт сорадым, аннары миңа рөхсәт бирелде. Шуңа күрә мин Раббымны күргәч, шунда ук Раббым әз-әз-әҗәләгә сәҗдә кылдым, аннары Ул миңа теләгәнчә сәҗдә кылырга рөхсәт итте», – диде ул. «Шуннан соң: «Уян, әй Мөхәммәд! Сөйлә, сиңа ишетелер! Сора, сиңа бирелер! Шәфәгать сора, сиңа шәфәгать итү хокукы бирелер», – диделәр. Мин башымны күтәрдем һәм Аны миңа өйрәткән мактау белән мактадым, аннары шәфәгать иттем, Ул миңа чикләр бирде, аннары кешеләрне җәннәткә керттем. Аннары мин Раббым әз-әз-әҗәләгә икенче тапкыр кайттым, һәм Раббымны күргәч, шунда ук Раббыма сәҗдә кылдым, аннары Ул миңа теләгәнчә сәҗдә кылырга рөхсәт итте. Аннары ул болай диде: «Уян, Мөхәммәд! Сөйлә, син ишетелерсең! Сора, син сиңа бирелерсең! Шәфәгать сора, аннары сиңа шәфәгать итү хокукы бирелер». Шуңа күрә мин башымны күтәрдем һәм Аны миңа өйрәткән мактау белән мактадым, аннары мин шәфәгать иттем һәм Ул миңа чикләр бирде, аннары кешеләрне җәннәткә керттем». Аннары мин өченче тапкыр Раббым әз-әз-әҗәләгә кайттым, һәм Раббымны күргәч, шунда ук егылып, Раббыма сәҗдә кылдым, аннары Ул миңа теләгәнчә сәҗдә кылырга рөхсәт итте. Аннары ул әйтте: «Уян, Мөхәммәд! Сөйлә, син ишетелерсең! Сора, син сиңа бирелерсең! Шәфәгать сора, аннары сиңа шәфәгать итү хокукы бирелерсең». Шуңа күрә мин башымны күтәрдем һәм Аны миңа өйрәткән мактау белән мактадым, аннары мин шәфәгать иттем һәм Ул миңа чикләр бирде, аннары кешеләрне җәннәткә керттем». Аннары мин дүртенче тапкыр Раббым әз-әз-әҗәләгә кайттым, аннары әйттем: «И Раббым, Коръән белән комачауланганнардан башка бернәрсә дә калмады». Әнәс бин Мәлик безгә Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәламнең болай дип әйткәнен сөйләде: "Шулай булгач, йөрәгендә бодай зурлыгындагы яхшылык кына булса да, "Ләә Иләһә Иллаллаһ" дип әйтүчеләр җәһәннәмнән чыгарлар. Аннары, йөрәгендә бодай зурлыгындагы яхшылык кына булса да, "Ләә Иләһә Иллаллаһ" дип әйтүчеләр җәһәннәмнән чыгарлар. Аннары, йөрәгендә кукуруз бөртеге зурлыгындагы яхшылык кына булса да, "Ләә Иләһә Иллаллаһ" дип әйтүчеләр җәһәннәмнән чыгарлар".