Imam Ahmad : 11567
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي ذَاتَ لَيْلَةٍ فِي حُجْرَتِهِ فَجَاءَ أُنَاسٌ فَصَلَّوْا بِصَلَاتِهِ فَخَفَّفَ فَدَخَلَ الْبَيْتَ ثُمَّ خَرَجَ فَعَادَ مِرَارًا كُلَّ ذَلِكَ يُصَلِّي فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّيْتَ وَنَحْنُ نُحِبُّ أَنْ تَمُدَّ فِي صَلَاتِكَ قَالَ قَدْ عَلِمْتُ بِمَكَانِكُمْ وَعَمْدًا فَعَلْتُ ذَلِكَ
[Muhammad bin Abu Adi] [Humaid] [Anas]-eko [Anas] Sallallaahu 'alaihi wasallam profetak bere gelan otoitz egin zuela esan digu gau batean, orduan jendea etorri eta bere atzetik otoitz egin zuen, beraz, bere otoitza laburtu eta bere etxera sartu zen. Horren ondoren atera zen, eta otoitz egiten zuen bakoitzean beti otoitz egiten zuten bere atzetik. Beraz, goizean esan zuten; 'O Allahren mezularia, bart otoitz egin zenuen eta pozik egongo ginateke zure otoitza luzatuko bazenu'. Esan zuen: "Dagoeneko badakit non zauden, eta hori nahita egin nuen".