Imam Ahmad : 11317
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ قَالَ حَدَّثَنِي بَكْرٌ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ رَأَى رُؤْيَا أَنَّهُ يَكْتُبُ ص فَلَمَّا بَلَغَ إِلَى سَجْدَتِهَا قَالَ رَأَى الدَّوَاةَ وَالْقَلَمَ وَكُلَّ شَيْءٍ بِحَضْرَتِهِ انْقَلَبَ سَاجِدًا قَالَ فَقَصَّهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَزَلْ يَسْجُدُ بِهَا بَعْدُ
Esan digu ['Affan] esan; esan digu [Yazid] - hots, Ibn Zurai' - esan digu, esan digu [Humaid] esan dit [Bakr] esan ziola [Abu Sa'id Al Khudri] Shad letra idaztea amesten zuela, beraz, otoitz-matearen bertsora iritsi zenean tinteroa, boligrafoa eta bere inguruko objektu guztiak prostrate bihurtuta ikusi zituen. Bakr esan zuen; 'Ondoren, bere ametsa kontatu zion sallallaahu profetari 'alaihi wasallam, beraz, gertaera horren ostean beti prostratu zen bertso horretara'.