Imam Ahmad : 10614
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مُطَرِّفٍ عَنْ عَطِيَّةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَيْفَ أَنْعَمُ وَقَدْ الْتَقَمَ صَاحِبُ الْقَرْنِ الْقَرْنَ وَحَنَى جَبْهَتَهُ وَأَصْغَى سَمْعَهُ يَنْظُرُ مَتَى يُؤْمَرُ قَالَ الْمُسْلِمُونَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَمَا نَقُولُ قَالَ قُولُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنَا
Sallallahu 'alaihi wasallam profetaren [Sufyan] [Mutharrif] [Athiyyah] [Abu Sa'id] [Sufyan]-tik [Athiyyah]-tik [Abu Sa'id] profetatik esan zigun, esan zuen: "Nola senti naiteke eroso tronpeta daramana hura jotzeko prest dagoen bitartean, kopeta zimurtzen eta belarriak prestatzen dituen bitartean, musulmanaren agindua zain dagoenean, "Mulmana Messengera zain dagoenean". Ala, orduan zer esan behar dugu?». Esan zuen: 'Esan: HASBUNAALLAHU WA NI'MAL WAKIIL 'ALALLAHI TAWAKKALNAA -Ala nahikoa da guretzat eta Bera da babesle onena, Alarengan jarri dugu gure konfiantza-'.