Imam Ahmad : 9309

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ كَيْسَانَ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى قَبْرٍ فَقَالَ ائْتُونِي بِجَرِيدَتَيْنِ فَجَعَلَ إِحْدَاهُمَا عِنْدَ رَأْسِهِ وَالْأُخْرَى عِنْدَ رِجْلَيْهِ فَقِيلَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَيَنْفَعُهُ ذَلِكَ قَالَ لَنْ يَزَالَ أَنْ يُخَفَّفَ عَنْهُ بَعْضُ عَذَابِ الْقَبْرِ مَا كَانَ فِيهِمَا نُدُوٌّ

Isinalaysay sa amin [Muhammad bin 'Ubaid] mula kay [Yazid] - si Ibn Kaisan - mula kay [Abu Hazim] mula kay [Abu Hurairah] na nagsabi; Ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay minsang dumaan sa isang libingan, pagkatapos ay sinabi niya: "Bigyan mo ako ng dalawang dahon ng datiles," pagkatapos ay inilagay niya ang isa sa ulo at ang isa sa dalawang paa, pagkatapos ay tinanong siya; "O Propeta ng Allah, makikinabang ba siya roon?" pagkatapos ay sumagot siya: "Hangga't basa pa ang tangkay, ito ay mapapawi mula sa ilan sa mga paghihirap ng libingan."