Imam Ahmad : 9252
حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنِ ابْنِ عَجْلَانَ حَدَّثَنِي وَهْبُ بْنُ كَيْسَانَ قَالَ مَرَّ أَبِي عَلَى أَبِي هُرَيْرَةَ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ قَالَ غُنَيْمَةً لِي قَالَ نَعَمْ امْسَحْ رُعَامَهَا وَأَطِبْ مُرَاحَهَا وَصَلِّ فِي جَانِبِ مُرَاحِهَا فَإِنَّهَا مِنْ دَوَابِّ الْجَنَّةِ وَأْنَسْ بِهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّهَا أَرْضٌ قَلِيلَةُ الْمَطَرِ قَالَ يَعْنِي الْمَدِينَةَ
Esan digu [Yahya] [Ibn 'Ajlan] esan zidan [Wahab bin Kaisan] esan zuen; Nire aita pasa zen [Abu Huraira], orduan esan zuen; 'Nora zoaz?' Hark erantzun zuen: «Nire ahuntzak bazkatzen», esan zuen Abu Hurairak; «Bai, orduan garbitu sudurra, garbitu kaiola eta otoitz egin bere kaiolaren ondoan, paradisuko animalia delako. Eta lasai ibili, izan ere, Allahren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan dadila berarekin) esan nion: 'Egia esan, euri gutxi jasotzen duen lurraldea da, Medina alegia'.