Imam Ahmad : 7749

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً عَيْنًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ وَهُوَ جَدُّ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ فَانْطَلَقُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ بَيْنَ عُسْفَانَ وَمَكَّةَ نُزُولًا ذُكِرُوا لِحَيٍّ مِنْ هُذَيْلٍ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو لِحْيَانَ فَتَبِعُوهُمْ بِقَرِيبٍ مِنْ مِائَةِ رَجُلٍ رَامٍ فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ حَتَّى نَزَلُوا مَنْزِلًا نَزَلُوهُ فَوَجَدُوا فِيهِ نَوَى تَمْرٍ تَزَوَّدُوهُ مِنْ تَمْرِ الْمَدِينَةِ فَقَالُوا هَذَا مِنْ تَمْرِ يَثْرِبَ فَاتَّبَعُوا آثَارَهُمْ حَتَّى لَحِقُوهُمْ فَلَمَّا أَحَسَّهُمْ عَاصِمُ بْنُ ثَابِتٍ وَأَصْحَابُهُ لَجَئُوا إِلَى فَدْفَدٍ وَقَدْ جَاءَ الْقَوْمُ فَأَحَاطُوا بِهِمْ وَقَالُوا لَكُمْ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ إِنْ نَزَلْتُمْ إِلَيْنَا أَنْ لَا نَقْتُلَ مِنْكُمْ أَحَدًا فَقَالَ عَاصِمُ بْنُ ثَابِتٍ أَمَّا أَنَا فَلَا أَنْزِلُ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ اللَّهُمَّ أَخْبِرْ عَنَّا رَسُولَكَ قَالَ فَقَاتَلُوهُمْ فَرَمَوْهُمْ فَقَتَلُوا عَاصِمًا فِي سَبْعَةِ نَفَرٍ وَبَقِيَ خُبَيْبُ بْنُ عَدِيٍّ وَزَيْدُ بْنُ الدَّثِنَةِ وَرَجُلٌ آخَرُ فَأَعْطَوْهُمْ الْعَهْدَ وَالْمِيثَاقَ إِنْ نَزَلُوا إِلَيْهِمْ فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ حَلُّوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَرَبَطُوهُمْ بِهَا فَقَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ الَّذِي مَعَهُمَا هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ فَأَبَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ فَجَرُّوهُ فَأَبَى أَنْ يَتْبَعَهُمْ فَضَرَبُوا عُنُقَهُ فَانْطَلَقُوا بِخُبَيْبِ بْنِ عَدِيٍّ وَزَيْدِ بْنِ الدَّثِنَةِ حَتَّى بَاعُوهُمَا بِمَكَّةَ فَاشْتَرَى خُبَيْبًا بَنُو الْحَارِثِ بْنِ عَامِرِ بْنِ نَوْفَلٍ وَكَانَ قَدْ قَتَلَ الْحَارِثَ يَوْمُ بَدْرٍ فَمَكَثَ عِنْدَهُمْ أَسِيرًا حَتَّى إِذَا أَجْمَعُوا قَتْلَهُ اسْتَعَارَ مُوسَى مِنْ إِحْدَى بَنَاتِ الْحَارِثِ لِيَسْتَحِدَّ بِهَا فَأَعَارَتْهُ قَالَتْ فَغَفَلْتُ عَنْ صَبِيٍّ لِي فَدَرَجَ إِلَيْهِ حَتَّى أَتَاهُ قَالَتْ فَأَخَذَهُ فَوَضَعَهُ عَلَى فَخِذِهِ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ فَزِعْتُ فَزَعًا عَرَفَهُ وَالْمُوسَى فِي يَدِهِ فَقَالَ أَتَخْشَيْنَ أَنْ أَقْتُلَهُ مَا كُنْتُ لِأَفْعَلَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ قَالَ وَكَانَتْ تَقُولُ مَا رَأَيْتُ أَسِيرًا خَيْرًا مِنْ خُبَيْبٍ قَدْ رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ مِنْ قِطْفِ عِنَبٍ وَمَا بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ ثَمَرَةٌ وَإِنَّهُ لَمُوثَقٌ فِي الْحَدِيدِ وَمَا كَانَ إِلَّا رِزْقًا رَزَقَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ قَالَ ثُمَّ خَرَجُوا بِهِ مِنْ الْحَرَمِ لِيَقْتُلُوهُ فَقَالَ دَعُونِي أُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقَالَ لَوْلَا أَنْ تَرَوْا مَا بِي جَزَعًا مِنْ الْمَوْتِ لَزِدْتُ قَالَ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ سَنَّ الرَّكْعَتَيْنِ عِنْدَ الْقَتْلِ هُوَ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَحْصِهِمْ عَدَدًا مَا أُبَالِي حِينَ أُقْتَلُ مُسْلِمًا عَلَى أَيِّ شِقٍّ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي وَذَلِكَ فِي ذَاتِ الْإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ ثُمَّ قَامَ إِلَيْهِ عُقْبَةُ بْنُ الْحَارِثِ فَقَتَلَهُ وَبَعَثَتْ قُرَيْشٌ إِلَى عَاصِمٍ لِيُؤْتَوْا بِشَيْءٍ مِنْ جَسَدِهِ يَعْرِفُونَهُ وَكَانَ قَتَلَ عَظِيمًا مِنْ عُظَمَائِهِمْ يَوْمَ بَدْرٍ فَبَعَثَ اللَّهُ عَلَيْهِ مِثْلَ الظُّلَّةِ مِنْ الدَّبْرِ فَحَمَتْهُ مِنْ رُسُلِهِمْ فَلَمْ يَقْدِرُوا عَلَى شَيْءٍ مِنْهُ

আমাক কৈছে [আব্দুৰাজ্জাকে] আমাক [মা’মাৰ] [আজ জুহৰী]ৰ পৰা [আমৰু বিন আবি চুফিয়ান আৎছ ছাকোফী]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা কৈছে, তেওঁ কয়; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আছিম বিন থাবিতৰ নেতৃত্বত স্কাউটৰ এটা দল পঠিয়াইছিল, তেওঁ আছিম বিন উমৰৰ দাদা আছিল। তাৰ পিছত তেওঁলোকে ৰাওনা হ’ল আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে উছফান আৰু মক্কাৰ মাজৰ এটা পথত উপস্থিত হ’ল তেতিয়া তেওঁলোক ৰৈ গ’ল, তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ উপস্থিতিৰ খবৰ হ’ল হুডজাইল জনগোষ্ঠীৰ এখন গাঁৱত, তেওঁলোকক সাধাৰণতে বানি লিহিয়ান বুলি কোৱা হয়। গতিকে তেওঁলোকৰ পিছে পিছে গাঁৱৰ মানুহ অৰ্থাৎ প্ৰায় এশজন ধনুৰ্বিদ, তেওঁলোকে চাহাবাসকলৰ পদাংক অনুসৰণ কৰিলে, যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে এটা ষ্টপঅভাৰত উপস্থিত নহ’ল যিটো নবীৰ চাহাবাসকলে ৰখাই থৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে মদীনা খেজুৰৰ গুটি পালে যিবোৰ নবীৰ চাহাবাসকলে ৰচনা হিচাপে লৈ আহিছিল, তেওঁলোকে ক’লে; 'এইবোৰ মদিনা খেজুৰ'। তাৰ পিছত তেওঁলোকে বন্ধুসকলৰ পিছে পিছে গৈ থাকিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে তেওঁলোকক ধৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল, গতিকে যেতিয়া ‘আছিম বিন থাবিট আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে এই লোকসকলৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিলে তেওঁলোকে লগে লগে ফাদফাদৰ আঁৰত আশ্ৰয় ল’লে, এই মানুহবোৰ আহি লগে লগে তেওঁলোকক ঘেৰি ধৰিলে, তেওঁলোকে ক’লে; ‘নমি আহক, আৰু তোমালোকে চুক্তি আৰু চুক্তি কৰিব পাৰিবা যাতে আমি তোমালোকৰ কোনো এজনকো হত্যা নকৰো,’ তাৰ পাছত ‘গোষ্ঠীৰ নেতা আছিম বিন থাবিটে ক’লে; ‘আল্লাহৰ কচম, মই কাফিৰৰ সুৰক্ষাত থাকিব নিবিচাৰো, হে আল্লাহ, আপোনাৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক আমাৰ বিষয়ে কোৱা,’ আবু হুৰাইৰাহে ক’লে; 'গতিকে সৈন্যই তেওঁলোকৰ ওপৰত কাঁড় বৰষুণ দিলে যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে 'আছিমক হত্যা কৰা নাছিল আৰু ছয়জন লোকক হত্যা কৰা হৈছিল, আৰু তিনিজন মানুহ বাকী আছিল, তেওঁলোক আছিল; হৈছে খুবাইব আল আনছাৰী আৰু জাইদ বিন আদ-দাত্চিনাহ আৰু আন এজন ব্যক্তি। তাৰ পিছত তেওঁলোকে নামি আহি আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’লে তেওঁলোকৰ সৈতে চুক্তি আৰু চুক্তি কৰিলে। আৰু যেতিয়া সৈন্যই নবীৰ তিনিজন ৰাছুলক পণবন্দী কৰি লৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ পণবন্দীসকলক ৰছীৰে বান্ধিবলৈ কাঁড়ৰ ডোঙা উলিয়াই লৈছিল, তেতিয়া তৃতীয়জনে ক’লে; 'এইটোৱেই প্ৰথম বিশ্বাসঘাতকতা, আল্লাহৰ কচম মই তোমাৰ বন্ধু নহ'ম,' তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁক টানি লৈ গ'ল কিন্তু তেওঁ তথাপিও সংগ্ৰাম কৰি থাকিল, শেষত তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা কৰিলে আৰু তেওঁলোকে খুবাইব আৰু জাইদ বিন দতচিনাহৰ লগত গৈছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে তেওঁক মক্কাত বিক্ৰী নকৰিলে, তাৰ পিছত বানু হৰিথ বিন আমিৰ বিন নৌফালে খুবাইব কিনিলে - খুবাইব আছিল সেই ব্যক্তি যিয়ে বদৰৰ যুদ্ধৰ সময়ত আল হাৰিথক হত্যা কৰিছিল - গতিকে খুবাইব তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ সন্মত নোহোৱালৈকে তেওঁলোকৰ বাবে বন্দী হৈ পৰিল, তাৰ পিছত খুবাইবে আল হাৰিথৰ এগৰাকী ছোৱালীৰ পৰা ৰেজাৰ ধাৰলৈ লৈ তাইৰ গুহ্যদ্বাৰৰ চুলি কটালে, তাৰ পিছত খুবাইবক ধাৰলৈ দিলে। মহিলাগৰাকীয়ে ক’লে; 'কিন্তু মই মোৰ সৰু ল'ৰাটোৰ লগত অসাৱধান আছিলো, ল'ৰাটো তাৰ ওচৰলৈ আহিল, তাৰ পিছত সি তাক লৈ তাৰ কোলাত বহিবলৈ দিলে, গতিকে তাক দেখি মই এটা ভয়ত বহুত ভয় খালোঁ যে সি বুজিব পাৰিব, ৰেজাৰটো এতিয়াও তাৰ হাতত আছিল।' খুবাইবে ক’লে; 'মই তাক মাৰি পেলাম বুলি ভয় কৰে নেকি? ভগৱানে ইচ্ছা কৰিলে মই তেনেকুৱা নকৰো'। আবু হুৰাইৰাহে ক’লে; মহিলাগৰাকীয়ে ক’লে; 'আল্লাহৰ কচম মই কেতিয়াও খুবাইবৰ দৰে ভাল বন্দীক দেখা নাই, মই তেওঁক লোহাৰ শিকলিৰে বান্ধি হাতত আঙুৰৰ ডাল খাই থকা দেখিছো, যদিও মক্কাত আঙুৰ নাছিল, আল্লাহে খুবাইবক দিয়া ৰিজকিৰ বাহিৰে একো নাছিল'। আবু হুৰাইৰাহে ক’লে; 'তাৰ পিছত খুবৈবক হত্যা কৰিবলৈ হাৰামৰ পৰা উলিয়াই আনিলে।' তেতিয়া খুবাইবে ক’লে; ' 'মোক দুটা ৰাক'আত কৰাৰ সুযোগ দিয়া,' তাৰ পিছত খুবাইবে দুটা ৰাক'আত নামাজ দিলে তাৰ পিছত ক'লে; "যদি মই চিন্তা নকৰো, যদি আপুনি ভাবিছে যে মোক মৃত্যুৰ ভয় লাগে, তেন্তে মই নিশ্চিতভাৱে মোৰ ৰাক'আতৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিম।" আবু হুৰাইৰাহে ক’লে; 'আৰু মৃত্যুৰ সন্মুখীন হোৱাৰ আগতে প্ৰথমে দুটা ৰাক'আত নামাজ পঢ়িছিল, তাৰ পিছত তেওঁ কৈছিল; ‘হে আল্লাহ তেওঁলোকৰ সংখ্যা গণনা কৰা, তেওঁলোকৰ শক্তি ধ্বংস কৰা আৰু তেওঁলোকৰ এটাও এৰি নিদিব। টেৰ হ'লেও মোৰ একো গুৰুত্ব নাই মুছলমান হিচাপে হত্যা, যিকোনো অংশত কেৱল আল্লাহৰ বাবে। মোৰ মৃত্যু আল্লাহৰ বাবে, তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে শৰীৰৰ সকলো পৃথক গাঁঠিত শীতল কৰিব’। তাৰ পাছত উকবাহ বিন আল হাৰিথে থিয় হৈ তেওঁক হত্যা কৰিলে। তাৰ পিছত কোৰেইচ লোকসকলে ‘আছিমৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ শৰীৰৰ কিছু অংশ প্ৰমাণ হিচাপে ল’বলৈ ৰাছুল পঠিয়াইছিল, কাৰণ তেওঁ বদৰৰ যুদ্ধত তেওঁলোকৰ বেছিভাগ নেতাক হত্যা কৰিছিল, গতিকে আল্লাহে তেওঁলোকৰ ৰাছুলৰ ওপৰত গুলীয়াই যোৱা এক প্ৰকাৰৰ ধূলিৰ ৰোল পঠিয়াইছিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা একো লোৱাত সফল নহয়’।